Frans Hesselberth
23 juni ~ 29 juni 2013
Dagboek 2013
Zondag 23 juni Faysalles ~ Brenques 26 km We   hadden   niet   zo   fijn   geslapen.   Het   huis   was   tegen   de   helling   van   een   berg   gebouwd.   En   onze   kamer   lag   in   het   souterrain   met als   gevolg   dat   door   te   weinig   ventilatie   er   schimmel   op   de   muren stond.   Op   onze   kamer   waren   twee   ramen,   maar   die   konden   niet open,   dus   geen   frisse   lucht.   Het   rook   erg   muf,   een   soort   airco moest   het   droog   en   koel   houden   maar   zonder   succes.   Het   was benauwd   warm   op   de   kamer.   Ook   hadden   ze   de   verwarming   tegen het    plafond    gemonteerd,    deze    stond    gelukkig    niet    aan.    Het ontbijt   viel   ook   tegen   dus   daarna   gingen   we   er   snel   vandoor.   Het was   bewolkt   en   na   een   halfuur   begon   het   te   regenen   dus   het   pak   ging   aan.   Na   ca   15   min.   werd   het   weer   droog,   we   liepen   nog even   door   en   toen   kwam   er   blauw   in   de   lucht.   Dus   even   stoppen   rugzak   af   en   het   regenpak   ging   uit.   Na   het   dorpje   Béduer moesten   we   via   een   modderig   paadje   afdalen   naar   een   open   terrein.   Via   een   karrenspoor,   zowel   door   het   bos   als   langs   het bos   kronkelden   we   met   de   rivier   de   Célé   mee.   Het   was   heel   groen,   schitterend   om   door   te   lopen.   Via   Boussac   en   Corn   naar Sainte   Eulalie.   Soms   dreigde   het   te   gaan   regenen,   dan   ging   het   regenpak   aan   en   even   later   weer   uit.   Achteraf   viel   het allemaal   wel   mee.   Onderweg   hebben   we   in   het   gras   gepicknickt.   Na   verloop   van   tijd   kwamen   we   in   het   dorpje   Espagnac   aan. Het   was   de   bedoeling   hier   te   overnachten   maar   het   was   nog   zo   vroeg   dat   we   besloten   om   een   dorp   verder   te   gaan,   ca.   4   km.     Maar     dan     moet     je     eerst     ca.     100     meter     omhoog.     Boven   aangekomen   hadden   we   een   schitterend   uitzicht   over   de   vallei. We   liepen   een   paar   kilometer   op   de   rand   van   de   berg,   waarvan   de rots   soms   over   het   pad   hing   zodat   je   er   onderdoor   liep.   Hier   en daar    liep    er    water    langs    de    rots.    Nadat    we    weer    waren afgedaald,   kwamen   we   aan   in   het   dorp   Brengues.   Helaas   zat   het hotel    al    vol    dus    geen    kamer    voor    ons.    Dat    was    jammer.    We werden   verwezen   naar   een   camping   "Moulin   Vieux"   daar   was   het mogelijk   een   mobil   home   te   huren   voor   een   nacht.   Dit   was   wel weer   2   km   terug   van   de   route   af.   Dat   hebben   we   toen   maar   wel   gedaan   want   je   wil   toch   slapen   niet?   Daar   aangekomen hadden   we   wel   zo'n   26   km   in   de   benen   zitten.   Na   een   heerlijke   douche   in   onze   mobil   home,   zouden   we   snacks   gaan   eten   in de   kantine   van   de   camping.   Dus   wij   dachten   een   patatje   met   iets   er   bij,   want   wat   verstaat men   in   Frankrijk   onder   snacks?   Wat   schetst onze    verbazing,    we    kregen    een    5    gangen menu.   Eerst   was   er   een   soort   groentesoep   waar de   lepel   rechtop   in   bleef   staan,   daarna   een bord   met   sla   en   daar   bovenop   worst   en   paté, toen   "Cassoulet   au   confit   de   canard",   daarna een   geitenkaasje   van   de   streek   en   als   afsluiting een      zelfgebakken      taartje      met      koffie. Fantastisch!    We    hebben    op    een    camping    nog nergens      zo      goed      en      lekker      gegeten. Morgenochtend   gaan   we   daar   ook   ontbijten   en de   dame   van   de   camping   wilde   voor   ons   ook   't volgende     slaapadres     al     reserveren.     Morgen horen    we    of    het    gelukt    is.    Dit    was    een prachtige dag, een mooie wandeling met als afsluiting een geweldig diner Welterusten en tot morgen. Maandag 24 juni Moulin Vieux, Brengues ~ Marcilhac sur Célé 14 km Na   een   heerlijke   nacht   in   de   caravan,   hebben   we   alles   weer   opgeruimd   en   in   gepakt.   Op   naar   de   kantine   voor   het   ontbijt.   Daar   stond   alles   al gereed,    koffie,    thee,    jus    d'orange,    croissantjes    en    stokbrood    met jammetjes.   De   eigenaar   van   deze   camping   vertelde   ons   dat   hij   dit   jaar de   camping   had   overgenomen   en   veel   dingen   al   had   vernieuwd.   Het   zag er   inderdaad   allemaal   heel   goed   uit,   weliswaar   nog   niet   helemaal   af, maar   je   kon   er   goed   kamperen.   Nieuw   zwembad,   nieuwe   mobil   homes, kano   verhuur   om   over   de   Célé   te   varen,   een   stomend   riviertje.   Een   mooi vlak    terrein    waar    je    goed    met    een    tent    kon    staan    en    ruimte    voor kinderen   om   te   spelen.   Deze   mensen   zijn   heel   vriendelijk   en   hulpvaardig.   De   dame   van   de   camping   had voor   ons   gisteren   gebeld   met   het   volgende   slaapadres,   maar   daar   was   via   de   voicemail   nog   niet   op gereageerd.   Deze   morgen   heeft   ze   het   weer   geprobeerd,   maar   zonder   succes.   Ze   heeft   haar   best   gedaan   en   we   zullen   het onderweg   nog   wel   eens   proberen.   Rond   de   klok   van   9   uur   liepen   we   weg.   Eerst   de   2   km   om   weer   op   de   route   terug   te   komen. En   toen   we   eenmaal   op   de   route   zaten   ging   het   gelijk   z'n   130   meter   om   hoog.   Het   was   een   pad   bezaaid   met   keien,   die   liggen hier   in   Frankrijk   volgens   ons   overal.   Dit   is   echt   werken   om   boven   te   komen.   Je   kunt   niet   gewoon   lopen,   nee   het   is   telkens opstappen   en   dan   voel   je   de   rugzak.   Maar   dan   als   je   eenmaal   boven   bent   is   de   beloning   groot,   een   schitterend   uitzicht. Bovenop   de   berg   liepen   we   een   paar   kilometer   over   paadjes   afgeschermd   met   muurtjes   van   opgestapelde   stenen.   En   door de   begroeiing   was   er   als   het   ware   een   tunnel   ontstaan,   heel   erg   leuk.   Alleen   zie   je   hier   door   van   het   uitzicht   niet   zo   veel.   In   de   buurt   van Saint    Sulpice    ging    de    route    weer    omlaag.    Hier    waren    grote    rots partijen   en   sommigen   huizen   waren   daar   tegenaan   gebouwd.   Prachtig! Ergens   in   het   dorp   was   een   potterie,   een   soort   workshop   en   winkel   van een   pottenbakker.   Toen   we   aan   het   dalen   waren   over   een   smal   paadje, had    men    op    verschillende    plaatsen    langs    het    pad    potterie    tentoon gesteld.   Heel   erg   leuk.   Na   Saint   Sulpice   liep   de   route   weer   om   hoog zo'n   100   meter   om   hoog.   Het   duurde   een   dik   halfuur   eer   we   boven waren.   Ook   hier   liep   de   weg   tussen   paadjes   met   opgestapelde   stenen.   Heel   apart,   deze   muurtjes staan   er   misschien   al   honderden   jaren.   We   hebben   nog   een   keer   ons   slaapadres   geprobeerd   te   bellen, maar   dit   was   al   een   week   dicht.   Deze   mensen   waren   zelf   op   familie   bezoek   in   België.   Jammer,   dus   zijn   we   uitgeweken   naar Marcilhac   sur   Célé   dit   lag   in   het   dal.   Na   een   lange   afdaling   kwamen   we   in   het   dorp   aan.   Daar   vonden   we   een   slaapplaats   bij Gite   Saint   Piere   van   Jean   Jaques.   Een   man   van   tussen   de   50   en   60   jaar,   zo   te   zien.   Hij   sprak   geen   woord   Engels   en   alleen   Frans.   Het   gesprek   ging   in   het   begin   wat   moeizaam,   want   ons frans   is   ook   niet   wat   je   noemt   perfect.   Maar   met   wat   gebarentaal   kwamen   we   er   toch   uit.   Dat is   een   universele   taal.   Het   was   een   aardige   man   die   wel   aan   ca.   10   mensen   slaapplaats   kon geven.   Hij   kookte   ook   voor   ons.   We   waren   met   6   gasten   plus   Jean   zelf   en   de   buurvrouw schoof   voor   de   gezelligheid   ook   aan.   We   hadden   het   idee   dat   dit   wel   meer   gebeurde.   Ze   had zelf   een   overheerlijke   taart   gebakken   als   toetje   bij   de   maaltijd.   Na   het   eten   kregen   we   nog een   rondleiding   van   hen,   naar   de   ruïne   van   de   abdijkerk.   Daarna   heerlijk   naar   bed.   Deze   dag ca. 14 km gedaan. Tot morgen. Dinsdag 25 juni Marcilhac sur Célé ~ Cabrerets 17 km Goede   morgen,   heerlijk   geslapen.   Om   7.30   uur   was   alles   in   huis   al   in   volle   gang.   De   andere   lopers   waren   al   in   voorbereiding om   te   vertrekken.   Zij   gingen   al   voor   8   uur   weg.   Na   een   heerlijk   ontbijt,   met   eigen   gemaakte   jam   en   honing   en   zelf   gebakken madeleines.   Een   madeleine   is   een   schelpvormige   cake.   Ook   kregen   we   nog   een   sinaasappel   voor   onderweg    mee.    Deze    Jean    Jaques    een    krullenkop    en    de    goedheid    zelf,    regelde    voor    ons    een slaapadres   in   Cabrerets.   Prettig   om   aan   het   einde   van   de   dag   niet   naar   een   slaapplaats   te   hoeven zoeken.   Dit   hoefde   in   deze   streek   trouwens   sowieso   niet   want   overal   staan   bordjes   waar   je   kunt slapen.   Het   risico   is   wel   dat   het   al   vol   is.   Dan   is   het   fijn   dat   je   bedje   al   besproken   is.   Na   vertrek eerst   nog   naar   de   epicerie   (kruidenier)   voor   wat   fruit   en   een   salade   bakje   dat   is   een   bakje   met pasta,    groente    en    tonijn.    Deze    bakjes    waren    tot    voor    kort    in Nederland   nog   niet   te   koop.   Maar   hier   zijn   ze   er   volop.   Ze   zijn   lekker en    voedzaam.    Na    het    bezoek    aan    de    epicerie    zijn    we    het    dorp uitgelopen   en   natuurlijk   gelijk   de   berg   op.   Je   bent   gelijk   weer   wakker, het    zweet    gutste    van    je    hoofd.    Het    was    prachtig    weer,    dus    het zonnetje   hielp   ook   nog   een   handje.   Het   was   stijgen   en   dalen   vandaag. Bij   elkaar   wel   z'n   550   meter   geklommen.   Nog   steeds   over   de   paadjes   met   stenen   en   vooral losliggende   stenen.   Met   afdalen   is   dit   best   link.   Je   bent   ook   bang   om   uit   te   glijden,   dat   wil   je echt   niet.   Na   verloop   van   tijd   de   zoveelste   afdaling   ingezet   naar   het   dorp   Cabrerets.   Een dorp   aan   de   rivier   Célé,   tussen   hoge   rotsachtige   bergen.   Prachtig!   Gelijk   foto's   gemaakt,   want   vanaf   deze   hoogte   is   dat fantastisch.   Ik,   Peta   dus   zorgde   voor   de   foto   galerijen   en   Frans   heeft   de   filmcamera   onder   zijn   hoede.   Zo   zijn   de   rollen aardig   verdeeld.   Bij   het   onderdakadres   aangekomen,   wat   restaurant,   bar   en   pelgrims   onderkomen   in   één   was.   We   werden   er hartelijk   ontvangen.   Naast   het   restaurant   stond   een   huis   waar   wel   z'n   20   mensen   konden   slapen   ( Gite-du-Barry-Restaurant-La-Roue ).   Het   was   heel   netjes   en   schoon.   Helaas   is   dat   niet overal   zo.   Maar   je   moet   op   z'n   tocht   niet   al   te   krap   kijken.   Men   vindt   gastvrijheid   veel belangrijker   naar   `t   schijnt   en   dat   is   ook   zeer   prettig.   Je   bent   echt   overal   welkom.   Zo   ging Frans   bij   de   dame   van   dit   pelgrimsonderkomen   vragen   of   we   eventueel   kleding   konden   wassen. Maar   natuurlijk   was   het   antwoord.   Na   het   douchen   zat   alles   in   de   wasmachine.   Wat   een zaligheid!   Het   hangt   nu   lekker   buiten   te   drogen.   Straks   gaan   we   hier   ook   eten   en   naar   verluid is   er   vanavond   feest   in   het   dorp   met   veel   muziek.   Ook   bij   ons   voor   de   deur.   Dat   kan   wat worden. Kom maar op met de gezelligheid. Tot morgen. Woensdag 26 juni Cabrerets ~ Saint Cirq de Lapopie 15 km Na   inderdaad   tot   laat   van   de   muziek   te   hebben   genoten,   zijn   we   toch   in slaap   gevallen.   Dwars   door   de   herrie   heen.   Als   je   moe   bent   lukt   dat altijd.   's   morgens   waren   we   alweer   vroeg   uit   de   veren.   En   genoten   van een   heerlijk   ontbijt.   Inclusief   met   schone   kleding,   wat   als   een   luxe voelt   gingen   we   pas   om   09.15   weg.   Cabrerets   is   een   mooi   dorp   aan   de rivier   Célé,   dus   was   het   gelijk   weer   klimmen   het   dal   uit.   Want   niets   is hier   vlak   of   recht.   De   kuiten   in   de   bergversnelling   gezet   en   daar   gingen we   weer.   Door   dat   je   iets   voorover   loopt   met   de   rugzak   als   je   omhoog gaat,   heb   je   net   het   gevoel   of   dat   een   pakezel   bent.   Lopen   en   klauteren in   een   colonne   van   twee   naar   boven.   Zo'n   100   meter   voetje   voor   voetje   steil   naar   boven   en   dan   denk je   dat   je   er   bent   en   dan   volgen   er   nog   50   meters   die   redelijk   schuin   naar   boven   gaan.   Wat   ook   zwaar is,   maar   je   kunt   blijven   lopen.   Neem   niet   weg   dat   je   hijgend   boven   komt.   Na   even   op   adem   te   zijn   gekomen   liepen   we   verder. Via   de   ingang   van   de   grot   Peche   Merle,   waar   we   niet   zijn   wezen   kijken,   liepen   we   boven   op   de   berg   verder.   Het   was   daar redelijk   vlak   en   veel   groen,   bomen   en   struiken.   De   natuur   lijkt   hier   iets   te   veranderen,   voorheen   veel loofbomen   en   nu   dennenbomen.   Op   de   grond   liggen   veel   dennenappels   en   naalden   dat   veranderd   de structuur   van   het   bos.   We   kwamen   aan   het   einde   van   de   rivier   Célé.   Op   dit   punt   gaat   de   Célé   zich voegen   bij   de   Lot.   Van   lieverlee   daalde   we   af   en   kwamen   uit   bij   de   Lot.   Hier   komen   we   op   een   beetje bekend   terrein.   Ooit   zijn   we   hier   met   de   auto   ook   al   eens   geweest,   toen   we   ook   in   het   Lot   gebied   op vakantie   waren.   We   liepen   een   stuk   langs   de   Lot   met   aan   één   kant   van de   weg   grote   rotspartijen.   Dit   was   een   "D"   weg,   daar   rijden   dus   auto's en   soms   redelijk   hard.   Een   vrachtauto   reed   op   zijn   gemak   want   de   rots partijen   helden   zover   over   de   weg   zodat   de   vrachtauto   de   linker   kant van   de   weg   moest   aanhouden   om   niet   in   aanraking   te   komen   met   de rots.   Het   ging   uiteraard   heel   zacht   en   hij   kwam   er   ongeschonden   langs. Bij   Bouziès   gingen   we   via   een   smalle   brug   de   Lot   over.   Deze   brug   is   zo smal,   dat   toen   wij   er   in   2007   met   de   auto   overheen   gingen   wel   eerst   2   maal   moesten   steken om   over   de   brug   te   kunnen   rijden.   Zo   smal   is   hij.   Het   gaat   allemaal   maar   net   goed.   In   Bouziès lagen   ook   rondvaart   boten   waar   mee   je   een   tochtje   over   de   Lot   kunt   maken.   Ook   dat   was herkenbaar.   Verder   langs   de   Lot   lopend   liepen   we   over   een   pad   dat   uit   de   rotswand   is   gehouwen.   in   deze   rots   heeft   een kunstenaar   “Daniel   Monnier”   op   een   bepaalde   plek   langs   de   route   een   gepolijst   reliëf   inde rotswand   gemaakt.   Op   de   hoogte   van   " Saint   Cirq   de   Lapopie "   een   kunstenaars   dorp,   boven   op de   rots   gebouwd,   moesten   we   via   een   heel   steil   en   met   stenen   bezaaid   paadje   naar   boven klimmen.   Het   was   een   warme   dag   dus   dat   hakt   er   extra   in.   Het   was   echt   werken.   Eenmaal boven   was   daar   gelukkig   een   bankje   waar   we   dankbaar   gebruik   van   maakte.   Je   bent   direct   in het   dorp   en   ook   heel   toevallig   was   daar   een   Italiaans   restaurant.   Snel   erheen   en   eerst   een heerlijk   ijsje   besteld.   Zeg   maar   ijs,   want   het   was   me   een   coupe!   Nu   weten   we   daar   wel   raad mee,   dus   dat   was   genieten   met   een   hoofdletter.   Na   ook   wat   gedronken   te   hebben   op   zoek naar   het   VVV.   Zij   vonden   voor   ons   een   slaapadres   voor   twee   nachten   want   we   wilde   een   dag rust.   De   benen   hebben   de   laatst   8   dagen   veel   te   verduren   gekregen.   We   kwamen   terecht   bij   Philip   een   wat   oudere   man   die gelukkig   goed   Engels   sprak.   Dat   praat   voor   ons   dan   net   wat   makkelijker.   Hij   kwam   zelf eigenlijk   uit   België   in   de   buurt   van   Namen,   maar   woonde   hier   al   jaren.   We   hebben   hier   een zolderetage   gekregen   en   een   gezellig   praatje   met   een   hapje   en   een   drankje   als   welkom. Geweldig!   Dit   huis   staat   tegen   de   berg   aan   gebouwd   en   het   zolder   gedeelte   heeft   een   deur die   uitkomt   op   een   bergtuin.   Daar   stonden   tafels   en   stoelen,   heel   knus   en   gezellig.   Een gedeelte   van   de   dakgoot   is   uitgebouwd   tot   vijver   met   planten   en   vissen   heel   apart!   Waar   vind je   bij   ons   zo   iets,   nergens   toch?   's   avonds   heerlijk   gegeten   in   een   restaurant   want   die   zijn   er hier   genoeg.   Het   is   hier   heel   toeristisch.   Terug   op   onze   zolderetage   hebben   we   nog   een spelletje Yahtzee gedaan en toen lekker naar bed. `a demain. Donderdag 27 juni Saint Cirq de Lapopie  rustdag Vandaag   hebben   we   een   rustdag,   uitgeslapen   tot   8   uur   en   om   9 uur   kregen   we   het   ontbijt   buiten   op   het   terras   geserveerd.   Het was   nog   wel   een   beetje   fris   maar   dat   wende   wel.   Na   het   ontbijt een   wandeling   door   het   dorp.   Saint   Cirq   Lapopie   heeft   ca.   216 inwoners   en   alle   huizen   staan   op   verschillende   hoogtes.   Tussen de   hoogste   en   de   laagste   zit   zomaar   100   meter   verschil.   Het   is een   gekrioel   van   smalle   straatjes.   Het   is   een   kunstenaars   dorp met   een