Frans Hesselberth
30 juni ~ 3 juli 2013
Dagboek 2013
Zondag 30 juni Les Mathieux ~ Lascabanes 19 km. Om    half    7    wakker    geworden    door    het    gerommel    van    andere wandelaars.   2   sliepen   er   beneden   en   3   boven,   wij   sliepen   ook boven,   dat   heb   je   als   je   met   meerdere   op   een   kamer   slaapt.   Om half     8     ontbijt,     stokbrood     met     jam     en     thee,     koffie     en jusd'orage.   Nu   hou   ik   helemaal   niet   van   stokbrood,   dan   zou   je kunnen   zeggen   "wat   doe   je   dan   in   Frankrijk"   maar   dit   was   nog geroosterd   ook,   dus   nog   harder!!   Het   werd   flink   soppen   met koffie   en   thee.   Daarna   alles   bij   elkaar   gepakt   en   de   verbintenis weer    aangegaan    met    de    rugzak,    waarom    ik    dit    zo    zeg    zal verderop   in   het   verhaal   wel   blijken.   Het   beloofde   qua   weer   een   mooie   dag   te   worden   wel   wat   bewolking   zo   hier   en   daar, maar   later   op   de   dag   waren   we   daar   blij   mee.   Om   half   9   vertrokken   we.   Als   je   met   zoveel   in   een   refugio   slaapt   dan   vertrek je   ook   meestal   gelijktijdig   of   net   na   elkaar.   Zo   kwamen   we   telkens   Pierre   tegen,   die   hadden   we   ook   in   Conques   al   ontmoet en   in   Saint   Cirq   Lapopie   zagen   we   hem   weer   en   gisteren   ook   weer,   heel   leuk!   Na   ons   zijn   er   nog   twee   dames   gestart   en   die kwamen   we   ook   telkens   tegen,   zo   ook   Thomas   en   Brigitte   2   Duitse   wandelaars.   Het   parcours   is   hier   iets   anders   dan   aan   de andere   kant   van   de   Lot.   Wel   hier   en   daar   wat   steile   paatjes   met   losse   stenen,   maar   niet   meer   zo   steil   en   niet   meer   zo   hoog. Het   is   wat   vriendelijker   voor   ons   zullen   we   maar   zeggen.   Na   een   weg   die   geleidelijk   omhoog   ging   over   soms   asfalt,   dan   weer een   pad   met   stenen   en   een   karrenspoor   met   opgedroogde   blubber   kwamen   we   na   verloop   van   tijd   aan   in   Labastide-Marnhac. Daar        was        een        restaurantje        met        een        epicerie (kruidenierswinkeltje).   We   hebben   daar   koffie   gedronken   met een   koek.   Samen   gedeeld   weliswaar   want   er   was   nog   maar   één zo'n    rozijnenkoek!!    Bij    het    afrekenen    zag    ik    drop!!!    Ik    heb gelijk   2   jojo's   gekocht.   Tjonge   tjonge   wat   lekker!!!!   We   liepen verder   richting   Trigodina.   Onder   weg   zeg   ik   tegen   Frans   dat hij   uit   moest   kijken,   voor   de   grote   stukken   steen   die   uit   de grond   staken.   Je   ziet   ze   bijna   niet   liggen   en   vallen   wil   je   niet. Even   verder   op   bij   een   klein   paadje   tussen   de   bomen   door   stak er   een   stuk   boomwortel   omhoog.   Het   had   een   schutkleur!!   Voel   je   hem   al   aankomen?   Ik   (Peta)   zag   het   geheel   niet   en   hup daar   ging   ik   onderuit,   languit.   Weetje   nog   dat   ik   die   verbintenis   aan   ging   met   mijn   rugzak?   Tijdens   het   vallen   maak   de rugzak   uit   welke   kant   je   opgaat.   Het   gewicht   van   de   rugzak   doet   alles   11   kg   zwaar.   Daar   lag   ik   dan,   ik   had   me   niet   zo   erg pijn   gedaan   gelukkig,   een   beetje   geschaafd.   Zal   ik   je   overeind   helpen   zei   Frans?   Nee   zei   ik,   laten   we   eerst   de   rugzak   maar afkoppelen   anders   kom   je   gewoon   niet   overeind.   Je   voelt   je   net   als   in   een   kleine   auto   en   dat   ze   zeggen,   stap   maar   uit,   maar je   moet   wel   de   veiligheidsgordel   omhouden.   Dat   was   wel   lachen   natuurlijk.   Eenmaal   weer   overeind   en   alles   weer   omgehangen liepen   we   verder.   Het   was   intussen   flink   warm   geworden   en   we   waren   blij   met   wat   schaduw   zo   hier   en   daar.   Het   was   een leuke   route,   vlak   met   af   en   toe   wat   glooiend   terrein.   Bij   Lascabanes   aangekomen   kregen   we   onderdak   bij   een   jong gezinnetje,   Laetitia   en   Jean-Sébastien.   Zij   sprak   iets   Nederlands,   het   waren   Belgen   en   kwamen   uit   Brussel.   Zij   hebben   een prachtig   mooi   huis   met   een   grote   tuin   en   zwembad,   waar   we   gebruik   van   konden   maken.   Achter   in   de   tuin   stond   een   Yoert, een   steppetent.   Geweldig!!   We   hebben   al   veel   in   verschillende   dingen   geslapen   maar   een   yoert   blijft   toch   apart.   Er   staan   4 bedden   in.   Alleen   wij   2en   slapen   er   in.   Ook   staat   er   een   blokhut bij,   daar   kun   je   in   douchen   en   naar   het   toilet,   ook   staan   er   een tafel,   stoelen   en   een   koelkast.   We   hebben   heerlijk   gezwommen in    het    zwembad,    lekker    fris    ca.    21    ºC.    Ook    heeft    ze    onze kleding   gewassen,   dus   alles   weer   lekker   schoon   en   fris.   Om   7 uur     konden     wij     bij     hun     eten,     Jean     had     voor     ons     een voortreffelijke   maaltijd   gekookt.   Het   was   heerlijk!!   's   Avonds lagen we voldaan om 10 uur in bed. Tot morgen. Maandag 1 juli Lascabanes ~ Montlauzun 19 km Na   een   rommelige   nacht   en   maar   kort   geslapen   vanwege   pijn   aan mijn   been   toch   om   half   7   er   uit.   De   val   van   gisteren   had   meer schade   aangericht   dan   gedacht.   Een   spatader   in   mijn   been   had wat   schade   opgelopen   en   daar   krijg   je   een   heel   raar   en   onrustig been   van.   Het   ontbijt   was   gisteren   al   gebracht   en   stond   in   de koelkast,   dus   konden   we   vroeg   eten,   met   als   gevolg   dat   we   om   8 uur   al   wegliepen.   Het   zou   vandaag   zo'n   30ºC   worden   en   we   wilde zolang   als   het   kon   in   de   koelte   lopen.   De   route   voor   vandaag   was heuvelachtig   met   soms   een   klimmetje   er   tussen.   De   uitzichten waren   schitterend!!   We   stonden   geregeld   stil   om   daar   van   te   genieten.   Bij   een   kapelletje   konden   we   water   krijgen.   Zoals   op vele   plaatsen   zijn   er   waterpunten   aanwezig.   Hier   was   er   geen   tappunt   maar   wel   2   oude   koelkasten   die   buiten   stonden   (niet aangesloten),   met   zo'n   10   flessen   water   er   in.   Dat   kon   je   dan   overgieten   in   je   veldfles.   Verderop   liepen   we   via   een karrenspoor   dat   door   het   kalkgesteente,   door   de   zon   wit   oplichten   richting   Montcuq.   Na   ca.   7   km   liepen   we   Montcuq   in.   Een leuk   plaatsje   waar   je   ook   nog   wat   winkeltjes   kon   bezoeken.   Wij hadden    niets    nodig    dus    zijn    we    gewoon    op    een    terrasje neergestreken.   Het   was   half   11   dus   aan   de   koffie.   Wordt   er opeens   aan   ons   gevraagd:   Nederlanders?   Wat   kan   ik   voor   u doen?   Nou   koffie   graag.   Heel   raar   om   opeens   Nederlands   te horen.   Maar   wel   leuk.   We   hebben   daar   ook   nog   een   heerlijke omelet    genuttigd.    Alles    bij    elkaar    hebben    we    daar    1½    uur gezeten.    Na    deze    stop    liepen    we    even    na    12    uur    weer    weg richting   Montlauzun.   Montcuq   kun   je   alleen   maar   verlaten   door een   lange   klim   te   maken,   want   het   ligt   in   een   dal.   Via   een   klein maar   lang   paadje,   dat   gelukkig   niet   zo   steil   was   en   heerlijk   in   de   schaduw,   want   het   was   al   behoorlijk   warm   liepen   we Montcuq   uit.   Boven   aangekomen   wachten   ons   een   schitterend   panorama.   Je   kon   rondom   heel   ver   kijken.   Via   Rouillac   kwamen we   terecht   in   Montlauzun.   Daar   ons   slaapadres   in   het   hoger   gelegen   deel   van   het   dorp   lag,   was   het   nog   een   hele   klim.   Het zweet   gutste   van   alle   kanten   van   ons   lichaam.   De   benen   die   het   de   hele   dag   gelukkig   goed   gedaan   hebben   vonden   het   nu   ook wel   genoeg.   Ons   slaapadres   was   een   oud   huis   dat   vroeger   de   pastorie   van   de   kerk   was   met   daar   aanvast   een   kapelletje.   Het was    nu    het    woonhuis    van    Chris    en    Eileen    Gillon,    twee    uit Engeland   afkomstige   mensen.   Maar   op   veel   plaatsen   kon   je   zien dat   het   huis   vroeger   anders   was   geweest.   Na   dat   wij   ons   wat hadden   opgefrist,   had   Eileen   een   heerlijke   maaltijd   voor   ons gekookt.   Dus   heerlijk   met   zijn   vieren   gegeten   en   lekker   in   het Engels   wat   ons   toch   beter   ligt   dan   het   Frans   gekletst   over   van alles   en   nog   wat.   Daarna   hebben   we   de   spullen   voor   de   dag   van morgen    verzameld.    Aangezien    het    morgen    weer    warm    wordt willen we vroeg vertrekken. Dus ogen dicht en snavels toe, welterusten. Dinsdag 2 juli Montlauzun ~ Durfort-Lacapelette 22km Vanmorgen   ging   om   6   uur   het   wekkertje.   We   wilden   vroeg   weg want   het   zou   een   warme   dag   worden.   Na   een   lekker   ontbijt verlieten   we   het   huis   om   kwart   voor   8.   Eerst   de   berg   af   waarna we   een   stuk   vlak   hebben   gelopen.   Ook   de   natuur   was   aan   het wakker   worden.   We   liepen   door   smalle   bospaadjes   en   heerlijk door   allerlei   spinnenwebben.   Alles   plakte   dan   rond   je   benen   en armen.   Verderop   ging   het   weer   lekker   omhoog   en   omlaag.   Na   ca. 7   km   zagen   we   het   plaatsje   Lauzerte.   Ja   hoor,   natuurlijk   boven op   de   berg.   Het   was   behoorlijk   zweten   voordat   we   boven   waren. Het   was   al   behoorlijk   warm.   In   het   midden   van   Lauzerte   was   een   groot   vierkant   plein.   Daar   zagen   we   wat   tafels   en   stoelen staan   dus:   koffie!   Taart   of   iets   dergelijks   hadden   ze   niet.   Een   man   die   aan   een   ander   tafeltje   zat,   zag   Frans   zijn   shirt   met Nijmegen   daar   op.   Dus   die   man   zei   hé   goede   morgen.   We   kregen   een   gezellig   praatje   met deze   politieagent   uit   Amsterdam.   Ook   hij   liep   de   Camino.   We wisselde   verschillende   verhalen   uit.   Je   hebt   allemaal   het   zelfde doel   maar   allemaal   je   eigen   verhaal.   Geweldig   zo'n   ontmoeting!! Na   een   uurtje   hebben   we   de   kerk   nog   bekeken   en   nog   wat straatjes   door   gelopen.   Daarna   de   route   weer   op   gezocht   die we    via    een    park    met    terrassen    konden    bereiken.    Onderweg liepen   we   langs   een   kersenbomengaard.   Dus   wat   kersen   van   de boom    gehaald    want    er    zaten    er    eigenlijk    wel    veel    aan    en afgespoeld   en   heerlijk   opgepeuzeld.   Ze   waren   heerlijk   zoet.   Daarna   kregen   we   weer   een   fikse klim   naar   boven.   Met   die   warmte   is   dat   wel   heel   erg   zwaar.   De   hoogte,   de   rugzak   en   de   warmte   een   heftige   combinatie. Verderop   was   er   volgens   het   boekje   een   kapelletje   in   het   bos   "De   kapel   van   Saint   Sernin". Dus   liepen   we   daar   heen   om   wat   te   rusten   en   om   wat   te   eten.   Na   ca.   10   minuten   kwamen   we bij   dat   kapelletje   aan.   Toen   we   naar   binnen   liepen,   zagen   we   alleen   2   stoelen   staan   verder niets!   We   werden   er   stil   van   want   je   had   het   gevoel,   die   staan daar   voor   ons!!!   Verder   stond   er   in   het   hele   kapelletje   niets anders   dan   een   liturgietafel   en   deze   2   stoelen.   Een   aanwijzing om   in   deze   schuilplaats   even   wat   te   rusten   en   je   te   bezinnen? Ook   was   er   een   waterpunt   waar   je   de   veldflessen   kan   vullen.   Na een   dankgebed   gingen   we   naar   buiten   en   vervolgde   onze   weg door   de   bossen,   wat   verkoeling   gaf   om   later   via   een   asfaltweg   weer   de   zon   in   te   gaan.   Het wisselde   telkens   af.   Op   een   gegevenmoment   zagen   we   een   tafeltje   midden   in   het   bos   met   een parasol   er   boven.   Op   het   tafeltje   stond   een   kist   met   kersen   en een   geldkistje.   We   deden   een   donatie   in   het   geldkistje   en   namen   een   hand   kersen.   Heerlijk!! Vele    meters    verder    zag    je    overal    pitten    liggen,    dus    over    10    jaar    groeien    daar    allemaal kersenbomen.   Het   gaf   ons   ook   wel   een   beetje   het   gevoel   dat   we   de   kersen   die   we   vanmorgen hebben   genomen   ook   hadden   betaald.   Na   nog   een   paar   stevige   klimmetjes   kwamen   we   in Durfort-Lacapelette.   Ons   slaapadres   hete   "Gite   du   Soleil   Levant"   van   Christophe   Le   Bourg. We   sliepen   daar   met   nog   een   franse   dame   "Vivienne"   zij   komt   uit   Parijs.   We   hebben   in   de winkel   daar   wat   spullen   gekocht   voor   het   eten.   En   hebben   met   z'n   drieën   gegeten   en   gedeeld wat   we   hadden   klaar   gemaakt.   Vivienne   loopt   ook   de   Camino.   Na   het   eten   hebben   we   nog heerlijk in de tuin gezeten en daarna naar bed. Groetjes de kerseneters. Woensdag 3 juni Durfort-Lacapelette ~ Moissac 15 km Dit   is   voor   deze   vakantie   de   laatste   wandeldag.   Om   7   uur   ging het   wekkertje   en   samen   met   Vivienne   tegen   achten   ontbeten. Ook    zij    liep    deze    dag    naar    Moissac.    Na    het    ontbijt    kwam Christophe,   de   eigenaar   langs   en   vroeg   of   we   lekker   hadden geslapen   vanwege   de   hevige   regenval   van   de   afgelopen   nacht. Het   heeft   erg   geplensd.   Hij   raadde   ons   aan   een   andere   route   te nemen   die   verhard   is.   Want   de   originele   route   die   veelal   door het   bos   gaat,   daar   waren   de   paden   een   grote   blubberpoel.   De keuze   was   snel   gemaakt.   Blubber   hebben   we   al   genoeg   gehad   en op   meer   zitten   we   niet   te   wachten.   Dus   stemde   we   er   met   z'n   drieën   mee   in   om   de   andere   weg   te   nemen.   Dit   ging   glooiend en   zachtjes   om   hoog   en   het   was   droog.   Dit   was   een   traject   van   ongeveer   12   km.   Onderweg   zagen   we   veel   producten   uit deze   streek:   kersenbomen,   druivenranken,   pruimenbomen,   notenbomen   etc.   en   graan   natuurlijk.   Na   ca.   2½   uur   kwam   Moissac in   zicht.   Het   lag   in   het   dal   dus   zachtjes   naar   beneden.   Bij   een   brasserie   in   de   intermarché   hebben   we   een   kopje   koffie gedronken.   Daar   deze   winkels   in   Frankrijk   meestal   buiten   het   stadscentrum   liggen,   was   het   nog   z'n   3   km   tot   in   het   centrum van   Moissac.   Het   begon   zachtjes   te   regenen,   dus   de   regenjas   los   over   de   rugzak   want   het   was   nog   22ºC,   dus   niet   koud!!   Na 3   km   kwamen   we   in   "centre   ville".   Vivienne   haar   slaapadres   was   naast   het   onze.   We   moesten   er   alleen   een   flink   stuk   voor klimmen.   Het   venijn   zit   altijd   in   de   staart   zeggen   ze.   Dus   dit laatste     stuk     van     onze     3     weekse     tocht     moest     in     de bergversnelling.   Vivienne   moest   ca.   40   meter   om   hoog   en   wij moesten   nog   30   meter   hoger.   Daar   staat   een   Maria   beeld   wat uitkijkt   over   de   stad   Moissac   geeft,   prachtig!!   Hier   was   het laatste    slaapadres    van    deze    wandeltocht,    gite    "La    Petite Lumiére"   het   kleine   licht.   Hier   stopt   het   voor   ons   bij   't   kleine licht.   In   deze   vakantie   hebben   wij   heel   veel   keren   het   kleine licht   mogen   ervaren.   Daar   zijn   we   heel   bankbaar   voor.   Hopelijk mogen   we   iets   van   dit   lichtje   doorgeven   aan   een   ieder   die   op   ons   pad   komt.   Na   gedoucht   te   hebben   zijn   we   de   stad   in gegaan,   eerst   naar   de   "   abdijkerk   St.   Pierre   van   Moissac"   een   schitterende   kerk   met   een   prachtig   timpaan,   die   zeker   een bezoek   waard   is.   Na   het   bezoek   aan   de   kerk   hebben   we   wat   rondgewandeld   en   een   ijsje   gegeten.   Daarna   naar   het   station, om   te   kijken   voor   de   terug   reis.   We   troffen   gelukkig   een   dame   die   Engels   sprak   en   zij   wilde   ons   wel   helpen.   Het   loket   zat eigenlijk   dicht   maar   nu   opende   ze   het   loket   voor   ons.   Het   viel   nog   niet   mee   om   te   boeken   voor   Brussel.   Want   het   was   kort dag   en   je   moest   alles   reserveren.   Dit   hadden   we   niet   van   te   voren   gedaan   om   dat   we   niet   precies   wisten   wanneer   we   in Moissac   zouden   aankomen.   Het   kon   geboekt   worden   maar   voor   een   hele   hoge   prijs.   Dus   dat   deden   we   niet.   We   hebben   toen wel    een    ticket    tot    Bordeaux    genomen    en    daar    zien    we    wel verder.   Na   het   station   bezoek   en   te   weten   dat   we   morgen   de trein    van    08.06    uur    moesten    hebben,    dat    is    vroeg    opstaan. Liepen   we   weer   terug   naar   het   centrum,   naar   de   kerk   want   om 18.00   was   er   een   vesper   gezongen   door   nonnen.   Wij   konden   het niet   verstaan,   daar   is   onze   kennis   van   de   Franse   taal   te   gering voor,   maar   de   sfeer   die   het   uitstraalt   is   genoeg.   En   we   hadden genoeg   om   dankbaar   voor   te   zijn.   Daarna   weer   terug   naar   La Petite   Lumiére   de   berg   op.   Om   19.00   uur   hebben   we   met   z'n tienen   heel   gezellig   gegeten.   Aan   tafel   werden   4   talen   gesproken   Frans,   Duits,   Spaans   en   Nederlands.   Er   was   één   dame   bij die   alle   talen   sprak.   Altijd   makkelijk   met   het   vertalen   van   de   conversaties   aan   tafel.   Frans   heeft   vlak   voor   het   eten   via internet   de   terugreis   van   Bordeaux   naar   Brussel   nog   kunnen   regelen.   Vanavond   vroeg   naar   bed   want   om   06.00   gaat   de wekker. Welterusten.
vorige pagina