Frans Hesselberth
13 juni 2013 ~ 22juni
Dagboek 2013
Donderdag 13 juni ~ 2013 Schiedam ~ Parijs Na 5 jaar onderbreking gaat het er toch weer van komen. We gaan weer lopen!!!! Voor   3   weken   gaan   we   de   draad   weer   oppakken.   5   jaar   geleden   gestopt   in   Nasbinals   en   nu   schuiven   we   een   stukje   op   omdat er   in   Nasbinals   geen   openbaar   vervoer   komt.   We   starten   daarom   25   km   verderop   in   Espalion.   We   willen   de   GR   65   (GR= Grand   Route)   verder   vervolgen.   We   zijn   gebleven   in   zuid-oost   Frankrijk,   nabij   het   Centraal   massief   zoals   dat   heet.   De route   is   nog   ca.   600   km   voordat   we   de   grens   van   Spanje   bereiken.   We   zien   wel   hoever   we   komen.   Eerst   beginnen   we   met   de treinreis naar Espalion,  maar voor het zover is ……. De   rugzak   weer   van   zolder   gehaald   en   alles   wat   we   dachten   nodig   te   hebben   ingepakt.   We   wilden   sowieso   nog   lichter   lopen   en   moesten   dus   nog   meer   thuis   laten.   Vele   afwegingen   werden gemaakt.   Wat   wel   in   de   tas   en   wat   niet.   Gingen   op   pad   met   respectievelijk   12   kg   en   10   kg. Hier    komt    later    nog    water    en    voedsel    bij.    Een    paar    dagen    voor    vertrek    toch    wel    iets gespannen,   natuurlijk   hopend   dat   het   dit   keer   wel   goed   zal   gaan.   Door   Isabel   werden   we uitgezwaaid   op   station   Schiedam   om   richting   Rotterdam   te   gaan   en   dan   met   de   Thalys   naar Parijs.   We   hebben   er   enorm   veel   zin   in.   Pa   en   Ma   “spoor”   gaan   op   pad.   Rond   de   klok   van   12 vertrokken   om   2½   uur   later   in   Parijs   (Gare   du   Nord)   te   arriveren.   Moesten   met   de   metro   naar Parijs   zuid,   naar   Gare   d’Austerlitz.   Wat   ons   opviel   was   dat   de   oude   metro’s   vervangen   waren door   moderne,   behalve   dan   het   speciale   toeter   geluid,   dat   was   nog   hetzelfde.   Vanuit   de   metro   door   de   regen   gelopen   naar ons   hotel.   Na   een   uurtje   of   2   werd   het   gelukkig   droog   dus   even   een   stukje   Parijs   verkennen.   Notre   Dame   bezocht   en   vele straatjes   door   gekuierd.   Zo   zie   je   Parijs   op   zijn   best.   Een   hapje   gegeten   bij   de   Italiaan   en   vroeg   de   koffer   in   want   morgen is het vroeg dag. Welterusten Vrijdag 14 juni ~ 2013 Parijs ~ Espalion Om   half   7   opgestaan.   Rugzak   weer   ingepakt   en   omgedaan,   wat   trouwens    alweer    vertrouwd    ging    aanvoelen,    op    weg    naar    het treinstation.   Deze   dag   staat   geheel   in   het   teken   van   treinen. Daar   aangekomen   broodje   en   drinken   gekocht   voor   onderweg   en gelijk   ook   ontbeten.   Om   8.42   ging   de   trein   naar   Brive,   een   rit van   vierenhalf   uur.   In   Brive   moesten   we   overstappen   op   de   trein naar    Rodez    een    rit    van    nog    eens    tweeënhalf    uur.    Om    16.00 kwamen   we   in   Rodez   aan   van   waar   we   de   bus   naar   Espalion   namen wat   nog   één   uur   duurde.   Het   was   ca.   half   6   toen   we   gaar   van   de reis   in   Espalion   aankwamen.   Het   was   behoorlijk   warm   wat   na   een   fris   voorjaar   best   wel   wennen   is.   We   zochten   het   hotel   op waar   we   5   jaar   geleden   ook   geslapen   hadden.   Nadat   we   ons   op   de   kamer   hadden   geïnstalleerd   hebben   we   heerlijk   gegeten   in een   gelegenheid   die   door   twee   wat   oudere   mensen   werd   gerund.   Na   het   eten   nog   een   wandelingetje   door   Espalion   gemaakt en   bij   het   VVV   een   stempel   voor   ons   Pelgrimspaspoort   gehaald.   Omdat   de   rubbers   van   Peta   haar   stokken   waren   versleten daar   nieuwe   voor   gekocht.   Daar   kan   ze   weer   mee   vooruit.   Op   onze   kamer   aangekomen   alles   klaar   gelegd   voor   morgen,   dan gaat het pas echt weer van start! Zaterdag 15 juni Espalion ~ Estaing 12 km Na   het   ontbijt   en   wat   boodschapjes   te   hebben   gedaan,   liepen   we   rond   9   uur   Espalion   uit.   We waren   weer   op   weg!!   Het   vervolg   van   2008   was   een   feit.   Na   eerst   een   stuk   langs   de   rivier   de Lot   gelopen   te   hebben,   had   Peta   het   gevoel   dat   ze   te   maken   had   met   een   valse   start.   Het   was allemaal   even   wennen.   Het   was   al   flink   warm,   de   rugzak   met   z'n   gewicht   en   al   snel   moesten   we klimmen.   Deze   combinatie   viel   even   niet   zo   goed,   het   klimmen   ging   nogal   steil   omhoog.   In totaal   zo'n   165   meter   over   een   pad   met   losse   stenen.   Soms   had   je   een   opstap   van   wel   een halve   meter.   De   benen   van   Peta   haalde   dit   maar   net.   Het   zweet   gutste   aan   alle   kanten   langs ons   lichaam   en   kwam   bij   Peta   achter   haar   bril,   het   ging   even   niet   zo   goed.   Onderweg   kwamen we   veel   wandelaars   tegen,   die   ons   uiteraard    voorbij   liepen.   Wij hadden   ook   geen   haast   want   we   wilden   rustig   beginnen.   Eenmaal   boven   hadden   we   wel   een prachtig   uitzicht!!   De   bergen   zijn   hier   tussen   de   5   á   600   meter   hoog.   Na   boven   even   te hebben   uitgeblazen,   konden   we   weer   dalen.   Toen   zakte   ook   het   valse   start   gevoel,   gelukkig maar.   Na   wat   langs   de   Lot   te   hebben   gelopen   op   de   D100   kwamen   we   in   het   pittoreske   dorpje Estaing.   Daar   leek   het   wel   of   je   500   jaar   in   de   tijd   was   terug   gegaan.   Geweldig   wat   mooi!!!   Bij het   VVV   kregen   we   een   adres   waar   we   konden   slapen.   Dit   was   bij   de   familie   Dijds.   Daar hebben   we   ons   wasje   gedaan   en   daarna   in   het   dorp   heerlijk   gegeten.   Op   de   terrassen   zaten overal wandelaars. Onderweg kom je er aardig wat tegen. Groetjes de Hanniballers. Zondag 16 juni Estaing ~ Golinhac 17 km Het   was   Vaderdag   vandaag   maar   het   ontbijtje   op   bed   was   er   dit   keer   niet   bij.   Mw.   Dijds   had   een   frans   ontbijt   gemaakt,   stokbrood   met   jam.   We   waren   lekker   uitgerust,   hadden   wel   9   uur geslapen.   Om   8   uur   liepen   we   weg,   het   beloofde   een   warme   dag   te   worden,   dus   vroeg   weg.   De 1e   4   km   liepen   we   heerlijk   over   een   vlak   pad   langs   de   Lot   in   de   schaduw.   Jean   Claude,   een fransman   van   onze   leeftijd,   die   ook   bij   Mw.   Dijds   had   geslapen   kwamen we    onderweg    weer    tegen.    Met    z'n    3en    liepen    we    verder.    Al    snel moesten   we   een   paadje   in   wat   redelijk   steil   omhoog   ging.   Een   echte kuitenbijter!   We   hebben   verschillende   keren   moeten   stoppen   om   even op   adem   te   komen.   In   totaal   moesten   we   z'n   265   meter   omhoog,   over   een   afstand   van   11   km.   Dat hakt   er   in   kan   ik   je   zeggen.   Maar   na   een   paar   uur   was   de   beloning   groot,   want   het   uitzicht   is   hier wederom   prachtig.   De   natuur   is   hier   zo   mooi!!!   Maar   ja   verderop   was   het   weer   dalen   en   stijgen.   Er was   inmiddels   wel   een   lekker   fris   windje   opgestoken   en   dat   werkte   verkoelend.   Even   voor   Golinhac ging    Jean    Claude    ons    weer    verlaten,    hij    was    al    bij    zijn    slaapadres    en    had    dat    ook    besproken. Misschien   zien   we   hem   morgen   weer.   Wij   liepen   nog   een   stukje   door   naar   Golinhac.   Hadden   onderweg al   een   bordje   gezien   van   " La - Landette ".   Dit   bleek   zelfs   aan   de   route   te   liggen.   We   belden   aan   en   de eigenaar,   Paul   Reniers   deed   open   en   vroeg   gelijk   of   we   Nederlanders   waren.   Dat   hoorde   hij   aan   ons accent   ha,ha.   Hij   had   tegenover   zijn   huis   een   gîte   staan   met   twee   slaapkamers   en    een   grote woonkeuken.   Het   zag   er   allemaal   heel   netjes   en   nieuw   uit.   Mr.   Reniers   kwam   uit   België   en woonde   hier   al   jaren.   Hij   was   de   veearts   van   de   streek   en   sprak   uiteraard   Nederlands.   Voor hem   leuk   en   voor   ons   makkelijk.   We   konden   hier   ook   warm   eten   en   ontbijten.   Maar   eerst heerlijk   douchen   met   zo'n   hele   grote   douchekop,   wat   zalig   zeg!!!!   Het   was   vandaag   wel   een pittige   maar   mooie   dag   met   17   km   op   de   teller   en   hebben   z'n   637   meter   geklommen.   We   zijn na   het   douchen   nog   even   het   dorp   ingegaan   voor   een   ijsje   en   wat   drinken   en   om   even   van   het uitzicht   te   genieten.   's   Avonds   van   een   heerlijk      diner   genoten   met   nog   twee   dames   uit   België. En dan lekker naar bed. Groetjes de berggeiten. Maandag 17 juni Golinhac ~ Conques 21 km Na   een   heerlijke   nachtrust   om   06.30   uit   de   veren   en   alles   weer   inpakken   in   de   rugzak.   Bij   Paul Reniers   een   heerlijk   en   goed   ontbijt   gehad.   Lekker   gewoon   brood   met   kaas!   Een   unicum   hier   in Frankrijk.   Rond   de   klok   van   8   uur   gingen   we   weer   op   pad.   Er   stond   nog   steeds   een   flinke zuidenwind   die   ze   hier   ook   wel   de   gekke   wind   noemen,   omdat   het   dan   ook   vaak   gaat   regenen. De   temperatuur   ging   al   snel   omhoog   en   ook   de   route.   Alle   bergen   liggen   tegen   elkaar,   dus   het is   klimmen   of   dalen   of   een   paar   km   vals   plat,   nooit   vlak.   Na   een   uur   te   hebben   gelopen   kwamen we   langs   een   rustplaats   waar   een   tafel   met   wat   banken   stonden,   met   daarop   een   kan   met koffie,   thee,   suiker   en   een   trommeltje   met   ontbijtkoek.   Dit   speciaal   voor   pelgrims!!!   Is   dit niet   fantastisch?   Na   gebruik   spoelde   je   je   glas   of   beker   om   en   kon   je   een   donatie   in   een doosje   doen.   Natuurlijk   hebben   wij   daar   iets   ingedaan,   want   wij   vinden   dit   zulke   leuke   initiatieven.   Ook   was   er   een ingerichte   kapelletje,   heel   primitief,   maar   het   was   er   wel!   Andere   wandelaars   maakten   ook   dankbaar   gebruik   van   deze rustplaats.   Je   komt   vaak   dezelfde   mensen   tegen.   Zij   halen   jou   in   en   even   later   haal   jij   ze   weer   in.   Via   Espeyrac   naar Senergues   en   daar   nog   wat   boodschappen   gedaan,   want   je   moet   tenslotte   wel   eten   onderweg.      Want   je   verbruikt   best   wel veel   energie,   het   terrein   blijft   best   wel   pittig.   Maar   het   is   wel   heel   erg   mooi.   Onderweg   kwamen   we   langs   een   plek   waar   je naar   het   toilet   kon,   water   tappen   en   lekker   kon   uitrusten.   Je   drinkt   op   z'n   warme   dag   wel   2   liter   water.   Op   veel   plaatsen vind   je   dus   punten   om   de   veldfles   of   waterzak   te   vullen,   wat   geweldig   is.   Eenmaal   vlak   voor   Conques   moesten   we   weer   dalen en   niet   z'n   klein   beetje   ook,   ca.   300   meter   stijl   omlaag   over   een   pad   bezaaid   met   losse   stenen.   Je   moest   goed   oppassen   om   niet   uit   te   glijden,   want   dat   wil   je   echt   niet.   Soms   waren het   afstappen   van   z'n   30   á   40   cm.   Dit   was   een   heel   zwaar   stuk.   Eenmaal   beneden   was Conques.   We   keken   nog   steeds   uit   over   de   daken,   dus   we   moesten   nog   verder   zakken   over bestrating   die   verschrikkelijk   was   om   over   te   lopen.   Peta   zat   er   doorheen   dus   een   hotelletje gezocht   en   we   besloten   om   een   extra   dag   te   blijven.   De   voeten   en   benen   hadden   het   flink   te verduren   gehad.   Na   een   heerlijk   warm   bad   en   even   gerust   te   hebben   kwamen   we   weer   bij   de mensen.   's   Avonds   heerlijk   gegeten   en   de   21   km   lange   tocht   van   deze   dag,   afgesloten   met een wijntje. Au demain (tot morgen) Dinsdag 18 extra dag in Conques Vandaag   eerst   lekker   uitgeslapen   en   op   het   gemak   ontbeten.   Het   weer   kwakkelde   een   beetje,   soms   een   klein   buitje   waar   de straat   amper   nat   van   werd.   Maar   het   was   wel   warm   en   daardoor wat   drukkend   benauwd.   Conques   is   een   oud   en   historisch   dorp dat    tegen    de    helling    van    een    rots    is    gebouwd.    Alles    is    heel compact   in   en   op   elkaar   gebouwd   en   er   is   geen   huis   het   zelfde van    hoogte.    Alle    straten    lopen    schuin    af.    De    abdijkerk    van Sainte-Foy   staat   in   het   centrum   van   het   dorp   met   zowaar   een vlak   plein   er   voor.   Deze   kerk   heeft   een   prachtig   timpaan   boven de   ingang   van   de   kerk.   We   hebben   alles   op   het   gemak   bekeken   en   wat   rond   gekuierd.   En   gelijk   de   route   voor   morgen verkend.   Je   snapt   wel   dat   als   je   ca.   300   m.   moet   dalen   je   ook   weer   minimaal   600   m.   moet   klimmen   om   het   dorp   te   verlaten. We   bereidden   ons   met   een   glaasje   wijn   voor   op   de   klimpartij.   Het   gaat   zeker   goed   komen.   Zijn   heerlijk   uitgerust   en   er weer   klaar   voor.   In   de   middag   nog   een   verhaaltje   voor   het   dagboek   geschreven   en   's   avonds   heerlijk   gegeten   en   vroeg   naar bed, want de steile klim zit al in 't begin, dus rust geboden. Welterusten. Woensdag 19 juni Conques ~ Decazevill 25 km 's   Morgens   al   vroeg   uit   de   veren.   We   keken   naar   buiten   en   ja   hoor   het   regende.   Niet   hard   maar   genoeg   voor   een   nat   pak.   Wel of   niet   het   regenpak   aan?   Eerst   maar   ontbijten.   Na   het   ontbijt     naar   de   bakker,   om   iets   voor   onderweg   te   halen.   We   proberen zolang   mogelijk   zonder   regenpak   te   lopen   want   het   is   niet   koud. Je   wordt   al   nat   van   je   eigen   zweet.   Vanuit   het   dorp   moesten   we ca   100   m.   dalen   om   vervolgens   weer   600   meter   te   stijgen   over een   zeer   steil   pad   met   losse   stenen.   Wat   best   wel   inspannend was,   dus   opletten   om   niet   te   vallen.   De   bewolking   was   flink   laag, daardoor   liepen   we   in   de   mist   naar   boven.   Dus   toch   maar   de   regenjas   aan   want   van   die   nevel   word   je   ook   drijfnat.   Op   ca. 400   m.   stond   een   klein   kapelletje,   daar   gingen   we   uiteraard   naar   binnen.   Even   uitrusten   en   van   het   uitzicht   genieten   wat helaas   niet   helemaal   helder   was.   De   klim   werd   verder   ingezet   want   de   600   m.   was   nog   niet   voltooid.   Eenmaal   boven   ging   het wat   gelijkmatiger   omhoog.   De   kuiten   werden   wel   beproefd   en   dat   op   de   vroege   morgen.   Daarna   ging   het   parcours   op   en neer.   Ook   hier   liggen   de   bergen   stijf   tegen   elkaar,   wederom   stijgen   of   dalen.   Het   is   een   aanslag   op   de   knieën   en   schenen. Maar   de   omgeving   is   prachtig.   Even   daarna   ging   het   echt   doorregenen,   dan   het   hele   regenpak   maar   aan.   Met   verschillende wandelaars   gelijk   opgelopen.   Steeds   kwamen   we   elkaar   tegen,   heel   gezellig.   Op   een   gegeven   moment   zagen   we   een   bordje waarop   stond   "Bij   Christian   kun   je   alles   krijgen,   thee,   koffie,   soep,   siroop   etc.   etc.   We   hadden   er   niet   veel   acht   op geslagen.   Maar   ca.   100   m.   verder   stond   dus   Christian   en   Jean   Luc.   Zij   riepen   ons   binnen.   Op   het   eerste   gezicht   2 bijzondere   mannen,   wij   naar   binnen.   Het    was   een   soort   schuur met   banken   en   een   tafel,   koelkast   met   daarop   een   gasstel   met   2 pannen   soep.   Er   was   een   soort   oven   waar   een   vuur   in   brandde, zodat   we   ons   konden   drogen.   Christian   sprak   een   beetje   Engels en   vertelde   ons   van   alles   over   de   route   en   eventueel   onderdak. Ze   waren   zeer   gastvrij.   Na   een   kwartiertje   zijn   we   weer   verder gegaan,   na   een   donatie   in   een   doosje   te   hebben   gedaan   (zij deden   dit   geheel   vrijwillig),   waar   vind   je   nog   zoiets?   We   werden nagezongen   en   uitgezwaaid   door   Jean.   Een   heel   aparte   ervaring. Na   ca.   2   km   kwam   Frans   erachter   dat   hij   zijn   veldfles   daar   had   laten   staan.   We   waren   al   te   ver   om   terug   te   gaan   en besloten   om   in   Decazeville   een   nieuwe   te   kopen.   Na   wat   klimmen   en   dalen,   het   was   intussen   prachtig   weer   geworden,   wat schetste   onze   verbazing?   Daar   stond   Jean   met   de   veldfles   van   Frans   in   zijn   hand!!   Hij   was   met   zijn   auto   omgereden   en stond   ons   daar   op   te   wachten.   Super!!!   Wat   een   service.   We   bedankten   hem   en   hij   zei   dat   een   pelgrim   niet   zonder   water kan.   Hij   had   zelf   ook   de   Camino   in   Spanje   gelopen.   Voor   de   2e   x   zong   hij   "Ultreïa   !   Ultreïa   !   Et   suseia   Deus   adjuva   nos   !"   wat betekent:   Vooruit!   En   verder!   Rechtdoor!   Moge   God   ons   helpen!   (een   pelgrimslied).   En   hij   zwaaide   ons   weer   uit.   Wat   een bijzondere   ontmoeting!!!   De   wandelaars   die   we   al   verschillende   keren   waren   tegen   gekomen,   liepen   ook   tot   Decazeville.   Van één   van   hen   hoorde   we   dat   hij   een   slaapplaats   had   bij   de   Gite   "Les   Volets   Bleus.   Na   ca.   25   km   kwamen   we   daar   aan.   Een echt   pelgrims   onderkomen,   geweldig.   Wij   slapen   met   6   op   een kamer,   3   stapelbedden.   We   konden   er   warm   eten   en   ontbijten. Tassen   in   de   berging,   schoenen   op   een   rek   en   jassen   in   een drooghok.     Fransen,     Duitsers     en     Nederlanders,     een     bont gezelschap.   We   gingen   met   ca.   20   mensen   aan   tafel.   We   kregen soep,   pasta   met   bolognesesaus,   kaas   en   een   lekker   toetje.   met natuurlijk   een   heerlijk   wijntje.   Het   was   heerlijk!!   Een   aparte ervaring    in    deze    refugio,    geweldig!!    Met    zo'n    923    meter geklommen een en erverende dag. Tot morgen Donderdag 20 juni Decazeville ~ Chaunac 12½ km. Na   een   fijne   nachtrust   op   het   stapelbed   was   het   in   de   refugio   al   vroeg   `n   drukte   vanjewelste.   Om   07.15   uur   werd   er   al   ontbeten   door   een   grote   groep   van   12   personen.   Wij   hadden   vandaag   een   korte route,   dus   hoefden   niet   zo   vroeg   te   ontbijten.   Want   30   km   naar   Figeac   vonden   we   teveel   van   `t goede.   Heb   je   een   vlak   parcours   dan   is   dat   prima,   maar   hier   is   niets   vlak   dus   hebben   we   die   30   km gesplitst   in   12½   vandaag   en   morgen   18   km.   Een   van   de   Dames   van   de   refugio   heeft   voor   ons   naar   een volgende   slaapplaats   gebeld   en   daar   konden   we   terecht.   Geweldig!   Decazeville   ligt   als   zo   vele plaatsen   uiteraard   in   een   dal   dus   de   klim   werd   al   snel   ingezet.   Waren   al   direct   in   het   regenpak vertrokken   want   het   plensde   lekker.   Maar   ja,   het   meeste   valt   er   naast   zullen   we   maar   zeggen. Eenmaal    bovenaan    gekomen    liep    het    water    van    ons    gezicht    af. Transpiratie   en   regenwater.   Het   regende,   maar   het   was   niet   koud.   Op   de   route   kwamen   we   ook   een kerkje   tegen   dat   gewijd   is   aan   Sint   Roch   (Roches),   een   beschermheilige   voor   zieken.   We   hebben even   de   rugzakken   afgedaan   en   een   kaarsje   aangestoken.   Na   een   tijdje   weer   verder   gegaan   het regende   niet   zo   erg   meer.   Moesten   nu   dalen   over   een   met   keien   bezaaid   pad.   Uitkijken   waar   je   liep want   nu   was   ook   alles   flink   blubberig   geworden.   Deze   route   is   wel   zwaar,   maar   we   vinden   het   nog steeds   leuk.   De   ontmoetingen   met   allerlei   mensen   blijft   inspirerend.   Zij   doen   hetzelfde   en   gaan   ook gewoon   door.   Je   deelt   iets   met   elkaar.   Na   6   km   kwamen   we   in   Livinhac   Le   Haute   aan.   Op   zoek   naar een   winkel   want   we   gingen   vanavond   zelf   koken.   Bij   deze   gite   zit   geen   verzorging.   We   hebben broodjes,   spaghetti,   beleg,   fruit   en   een   pakje   soep   gekocht.   Natuurlijk   ook   wat   voor   de   andere   dag   voor   onderweg.   Alles   over   de rugzakken   verdeeld   en   naar   de   andere   kant   van   het   plein   voor   koffie.   Wat   schetste   onze    verbazing?   Daar   zaten   Louise   en   Jean Claude   die   hadden   we   de   afgelopen   week   al   verschillende   keren   gezien   en   soms   een   stuk   mee opgelopen.   Leuk   om   ze   weer   te   zien.   Zij   waren   gestopt   en   gingen   met   het   bagagebusje   naar   Figeac en   vandaar   naar   huis.   Hij   naar   Normandië   en   zij   naar   Canada.   Misschien   zien   we   ze   morgen   nog   wel, wie   weet.   Na   de   koffie   afscheid   genomen   en   nog   6   km   gelopen   naar   onze   gite.   Daar   aangekomen   nog 15   min.   wachten   totdat   de   eigenaar   thuis   was.   Aan   de   ene   kant   van   het   huis   was   het   slaap   en   douche gedeelte   en   aan   de   andere   kant   een   woonkeuken,   simpel   maar   voldoende.   We   hebben   ons   wasje gedaan   en   na   het   eten   buiten   opgehangen.   Maar   telkens   regende   het   en   moest   Peta   het   weer afhalen.   De   mevrouw   van   de   gite   bood   aan