Frans Hesselberth
16 April t/m 30 April
16/04 Conde sur Marne – Châlon Champagne Vanmorgen   eerst   een   frans   ontbijt,   dat   stelt   niet   veel   voor   hoor,   stokbrood,   jam   en   koffie   /   thee. Je   bent   dus   snel   klaar. We hebben   wel   perplex   gestaan   in   dit   hotel. Een   vrouw   van   middelbare   leeftijd   runde   dit   helemaal   alleen   bardienst,   alle   hotel bezigheden,   eten   koken   voor   gasten   alles.      Petje   af   Sjappoo!   We   liepen   om   08.20   weg   met   een   azuur   blauwe   lucht   en   de   zon   scheen ook    al    naar    behoren. Het    had    wel    licht    gevroren! De    daken    waren    wit. Wel    fris    maar    ook lekker. We   liepen   het   dorp   uit   en   kwamen   weer   langs   het   kanaal. Weliswaar   ‘n   ander. Het   Marne kanaal. Het     was     prachtig. Over     het     kanaal     steeg     ‘n     damp     op,     wat     mystiek     en     rust uitstraalde. Verder   alleen   vogels,   vogels   en   nog   es   vogels,   die   allen   hun   eigen   lied   zongen. Er   was niets   in   de   buurt   wat   dit   verstoorde. En   dit   alles   belicht   door   de   zon. Het   was   best   fris   maar   je werd   erdoor   als   ‘n   warme   deken   omsloten. Dit   is   wat   de   schepping   is,   dan   word   je   je   dan   heel bewust    van.    Prachtig! Zwijgend    en    genietend    van    de    stilte    sjokten    we    hier    door    heen. Alles ontluikt   en   alles   zingt   in   de   schepping.   We   liepen   deze   dag   ca.   18   Km   langs   het   kanaal   naar   Châlon Champagne. Het   is   een   heel   lang   recht   stuk   wat   op   het   oog   saai   lijkt   maar   dat   is   het   niet.   Het   was vlak   en   dat   was   voor   Frans   heel   prettig.   Z’n   benen   /   voeten   waren   iets   beter,   maar   was   toch   nog heel   zwaar,   maar   het   gaat   vooruit. Om   de   5   Km   was   ‘n   sluisje. En   daar   rusten   we   dan   wat. Toch   wel   heerlijk   gelopen,   en   genietend van    het    mooie    weer.    Om    ca.    15.00    uur    zijn    we    de    Châlon    Champagne    binnen    gelopen,    en    kwamen    terrecht    in    een    simpel hotelletje. Daarna   boodschappen   gedaan   en   ‘n   lekkere   pizza   wezen   eten   en   ‘n   lekker   wijntje   gedronken   op   broer   Jan,   (   €500,-   per fles,   geintje   Jan   )   want   die   is   vandaag   jarig. Van   harte   jongen   en   nog   vele   gezonde   jaren   erbij. Vroeg   naar   bed   en   lekker   uitrusten. Groetjes, de sluizenlopers. Peta.                                              17/04 Châlon Champagne – Chaussee sur Marne Om   08.45   uur   gestart.   Eerst   langs   het   postkantoor   om   wat   verhalen   te   versturen   want   er   was   geen   internet,   wel   wifi   systeem maar   dan   moet   je   ’n   laptop   hebben   en   die   hebben   we   dus   niet.   Dus   gaat   het   weer   gewoon   per   postduif.   Weer   terug   gelopen   maar   ’t kanaal.   Vandaag   zouden   we   nog   een   20   Km   langs   het   Marne   kanaal   lopen.   De   1e   5   Km   gingen   voor   mij   allerbelabberts.   Na   niet   zo’n goede   nachtrust,   liep   ’t   allemaal   niet   zo   lekker,   maar   m’n   maatje   begon   kinderliedjes   te   zingen   –   doen   we   wel   vaker   hoor   –   berend botje,   op   ’n   klein   stationnetje,   dus   die   hield   er   op   deze   manier   de   moet   er   wel   in.   Na   5   Km   even gestopt.   De   schoenen   even   uitgedaan,   tape   verwijderd,   samen   ’n   lekkerefles   fristie   van   kant   gemaakt   en   terwijl   we   daar   zaten   zag   ik   in   de   verte   ‘n   spits   aankomen.   Peta   dacht,   dat   het   de   spits was   die   ons   voorbij   was   gevaren   maar   nee,   dus   ik   gauw   wedden,   en   na   5   minuten   zag   je   de oplossing.   Het   was   ’n   andere,   dus   ik   had   ’n   biertje   verdiend.   Zo   makkelijk   gaat   dat   nou.   Toen   het schip   in   de   sluis   lag,   hebben   we   gevraagd   of   we   mee   mochten   varen   naar   de   volgende   sluis   (   zo’n   4 Km   ).   Maar   de   schipper   gaf   aan   dat   het   niet   kon   want   z’n   scheepshond   was   nog   al   bijterig.   En   daar zit   je   dus   ook   niet   op   te   wachten.   We   vonden   het   wel   jammer.   Maar   goed,   we   hebben   alles   weer omgehangen   en   weer   op   pad.   Het   ging   gelukkig   wat   beter   nu,   met   m’n   voeten.   Toen   we   bij   de volgende   sluis   aankwamen   was   ’n   mede   pelgrim   ons   achterop   gelopen.   Hij   heette   Carl   en   kwam   uit Antwerpen.   Na   ’n   leuk   praatje   over   en   weer   besloten   we   om   hier   wat   te   eten.   Carl   vroeg   of   hij   er   ook   bij   mocht.   Ja,   natuurlijk,   en vroegen   hem   ook   of   hij   ’n   kopje   soep   wilde.   Nou   dat   wilde   hij   wel.   Dus   Peta   in   onze   culinaire   keuken   gedoken   en   vond   nog   wat pakjes   soep.   Intussen   had   ik   m’n   uiterst   luxe   gascomfort   uitgepakt   en   binnen   een   mum   van   tijd   zaten   we   lekker   aan   een   broodje met   soep.   Hierna   is   Carl   weer   vertrokken.   Na   de   voetverzorging   alles   weer   ingepakt   en   gingen   wij   ook   weer   verder   naar   het volgende!   rustpuntje.   5   Km   verderop.   Hier   een   sapje   gedronken   en   banaan   gegeten.   Verder   gelopen   tot   aan   Chaussee   sur   Marne. Bij   ´t   hotelletje   aangekomen   waren   er   ook   2   Belgische   dames   die   hier   gingen   slapen.   En   wie   zat   er   nog   meer?   Juist,   onze   Carl. Maar   na   10   minuten   ging   hij   weer,   want   hij   wilde   nog   wat   km   maken.   Om   19.00   heerlijk   gegeten   en   Marry   gebeld.   Gefeliciteerd meid,   met   je   verjaardag.   Daarna   nog   wat   verzorging   gedaan   en   vroeg   de   kooi   in.   Groeten   van   de   nog   steeds   langs   het   kanaal lopertjes. Frans. 18/04 Chaussee sur Marne - Vitry-le-Francois Gisteren,   zoals   Frans   al   schreef   heerlijk   gegeten   met   z´n   vieren.   Met   de   2   Belgische   dames   Angèle   en   Greet.   Dit   was   heel gezellig.   ´t   Waren   Vlamingen,   dus   lekker   weer-es   Nederlands   gekletst.   Vele   invalshoeken   van   deze   tocht   zijn   uitgewisseld   met natuurlijk   een   wijntje.   Daarna   nog   even   masseren   en   dan   slapen.   Vannacht   wakker   geworden   van   de   regen.   O   jee,   maar   misschien   is ´t   morgen   wel   droog.   Toen   de   wekker   om   7   uur   afliep   was   ´t   inderdaad   droog   en   ´t   klaarde   al   op   ook.   Op   de   kamer   ontbeten   en   om 8.30   weg.   Via   verschillende   wegen   kwamen   we   weer   uit   bij   ons   o   zo   vertrouwd   kanaal   de   Marne.   Het   is   als   of   je   weer   thuis   komt. Met   de   blessure   van   Frans   gaat   ´t   al   iets   beter,   maar   niet   zo   goed   als-ie   eigenlijk   zou   willen.   Na   iedere   5   Km   moet   hij   gewoon even   rusten   anders   lukt   het   gewoon   niet.   Intussen   klaarde   het   weer   zo   op   dat   er   hier   en   daar   ´n   stukje   blauw   te   voorschijn   kwam. M´n   moeder   zou   zeggen,   je   kan   er   al   een   hemd   van   snijden.   Ook   de   zon   liet   zich   steeds   meer   zien. Er   werd   door   ons   weer   knipoog   naar   boven   terug   gegeven.   Ondertussen   werden   we   ingehaald   ( want   wij   hebben   op   het   ogenblik   maar   een   laag   tempo   van   4,2   Km   per   uur   )   door   Angèle   en   Greet. Ze   hadden   er   flink   de   stekker   in.   We   hebben   ze   Bon   Camino   gewenst   en   al   snel   waren   ze   uit   het zicht.   Beide   dames   liepen   met   2   stokken   en   dan   ga   je   als   een   razend   roeltje.   Ik   heb   ze   ook.   Bij   een sluisje   (   hoe   kan   het   ook   anders   )   heeft   Frans   koffie   gezet   en   z´n   voeten   verzorgd.   We   zaten lekker   op   een   muurtje   uit   de   wind   en   in   net   zonnnetje   (   ´k   ben   trouwens   al   in   m´n   gezicht verbrand   door   de   zon   en   Frans   kleurt   ook   lekker   die   wordt   echt   al   bruin   )   anders   is   het   niet   te doen.   De   wind   is   soms   nog   zo   koud,   dan   kom   ik   gelijk   even   met   een   probleem   op   de   proppen,   en misschien   hebben   jullie   voor   mij   een   oplossing.   Onderweg   –   en   zeker   ´s   morgens   –   word   ik   helemaal simpel   van   m´n   neus,   die   "loopt"   zogezegd   leeg.   De   zakdoek   is   nog   maar   net   opgeborgen   en   hup   hij   is   weer   nodig.   Heeft   iemand voor   mij   ´n   oplossing?   Graag   a.u.b.   want   als   ik   zo   vaak   moet   snuiten   zijn   vaak   de   vogels   weggevlogen.   Ik   snap   er   niks   van.   Ik   lees   de oplossingen   wel   op   de   website.   Wat   wordt-ie   trouwens   vaak   bekeken.   Dat   doet   ons   heel   goed.   Heel   erg   leuk   en   lief   dat   jullie   ons   zo willen   volgen.   Na   de   koffie   pauze   weer   koers   gezet   richting   Vitry-le-Francois.   Onderweg   hebben   we   besloten   een   extra   rustdag   in te   lassen.   Vandaag   liepen   we   15   Km.   We   hopen   dat   op   deze   manier   Frans   voldoende   rust   krijgt   voor   z´n   voet.   Hij   verzorgd   het allemaal   goed   maar   wat   ´s   nachts   geneest   gaat   met   lopen   op   den   duur   weer   verloren.   Hopelijk   gaat   het   helpen.   In   Vitry-le- Francois   aangekomen   (redelijke   stad   )   een   hotelletje   opgezocht   (   met   bad   )   en   boodschappen   gedaan.   Op   de   kamer   een   broodje genuttigd,   want   ´s   middags   hadden   we   al   heerlijke   kebab   gegeten,   nog   wat   tv   gekeken   voor   zover   we   het   kunnen   volgen   want   ze synchroniseren   hier   alles.   We   zijn   later   gaan   slapen   dan   anders   want   we   hoeven   niet   vroeg   op.   Groetjes   van   de   kanaal   sluizen lopers. Peta.                                                                     19/04 Vitry-le-Francois Vandaag   is   voor   ons   niet   zo´n   leuke   dag.   Door   een   blessure   aan   een   pees   in   mijn   rechtervoet   kunnen   we   niet   lopen.   Er   zit   wel   enige verbetering   in,   maar   als   ik   blijf   lopen   gaat   dit   veel   te   langzaam   en   kost   ´t   te   veel   energie   en   geneest   het   niet   of   veel   te   langzaam. Dus   nu   zit   ik   met   mijn   been   omhoog   op   ´n   hotelkamer.   Hier   blijven   we   dus   het   weekend.   We   verzorgen   de   voet   met   warm   en   koud water,   massages,   in   smeren   met   Voltaren   K   etc.   Maandag   sturen   we   de   tent   naar   Vezelay   (   zo´n   200   Km   verderop   )   zodat,   als   we maandag   weer   starten   ik   met   minder   gewicht   kan   gaan   lopen   voor   de   komende   2   weken.   Het   weer   laat   kamperen   ook   nog   niet   toe, dus deze last verlichting komt nu goed uit. Maar we zitten niet bij de pakken neer hoor. Groetjes uit de ziekenboeg. Frans. 20/04 Vitry-le-Francois Vandaag   een   2e   rustdag.   Heerlijk   uitgeslapen.   Lekker   ontbeten   en   gebadderd.   De   rustdag   van   gisteren   heeft   voor   de   voet   van   Frans   al   goede   resultaten   geleverd.   Het   gaan   staan   –   wat   het moeilijkst   en   het   pijnlijkst   is   –   gaat   al   iets   soepeler.   Als   ie   eenmaal   staat   lukt   lopen   ook   redelijk. Maar   we   hopen   dat   deze   2e   rustdag   nog   meer   goed   doet   zodat   we   morgen   de   tocht   kunnen hervatten.   We   hopen   op   het   goede.   Intussen   lezen   en   puzzelen   we   wat,   hebben   fijne   gesprekken, verzorgen   de   voeten   kijken   naar   tv,   waar   we   niet   alles   van   begrijpen,   alles   is   Frans   gesproken. Maar   we   zijn   goed   in   plaatjes   kijken,   dus   "iets"   snappen   we   er   wel   van.   Het   is   vandaag   zondag   en ook   besteden   we   aandacht   aan.   We   beleven   op   deze   kamer   de   dingen   anders   als   dat   je   in   de   natuur loopt,   waar   je   om   je   heen   van   alles   te   zien   krijgt   en   ook   gebeurt.   Maar   hopelijk   gaat   de   tocht morgen   weer   beginnen   en   zijn   benieuwd   hoe   het   dan   Frans   vergaat.   We   kijken   er   in   ieder   geval   alle 2 naar uit om weer naar buiten te gaan en te gaan stappen. Groetjes van de rustende wandelaars. Peta. 21/04 Vitry-le-Francois – St. Remy-en-Bouzemont Na   2   dagen   rust   (   voor   mijn   voet   )   gaan   we   het   vandaag   maar   weer   proberen. We   hebben   afgesproken   het   niet   te   forceren,   dus rustig   aan. Zoiets   tussen   de   10   en   20   Km.   Vanuit   het   hotel   zijn   we   eerst   naar   het   postkantoor   gegaan,   om   onze   tent   door   te   sturen naar   Vezelay,   zodat   ik,   tot   daar   (   190   Km   )   3Kg   minder   in   de   rugzak   heb.   Ook   hebben   we   nog   wat   overbodige   spulletjes   naar   huis gestuurd. Zo   krijgt   mijn   voet   de   gelegenheid   om   te   genezen. Vanuit   het   postkantoor   naar   de   Boulangerie   (   bakker   )   voor   een heerlijk   broodje   met   sla,   tomaat,   tonijn,   ei   en   mayonaise   voor   de   lunch.   Vanuit   Vitry-le-Francois   wandelden   we   naar   Blaise   sous Arzillières   via   een   D   weg. ‘n   soort   provinciale   weg   (   zonder   voet-   of   fietspad   )   dat   werd   meer   in   de   berm   dan   op   de   weg. Daar aangekomen   was   een   restaurant   annex   hotel,   café,   bar,   tankstation   kraslootverkooppunt,   tabakshandel   en   jawel   ze   hadden   er   ook koffie. Bij   ‘t   binnenkomen   zagen   we   ook   een   computer. Er   was   ‘n   mogelijkheid   om   te   internetten. We   hebben   gelijk   even   op   onze site   gekeken   en   de   berichten   gelezen. We   worden   er   verlegen   van   als   we   zien   hoe   vaak   de   site   bekeken   wordt. Heel   erg   leuk,   al   die mensen   die   “meelopen”. We   hebben   zelf   ook   een   berichtje   achter   gelaten.   Na   de   koffie   zijn   we   weer   verder   gegaan. Frans   had   de voet   verzorgd,   het   lopen   viel   niet   tegen,   maaroch   ….    We   liepen   dit   keer   in   een   heuvelachtig   landschap,   ja   heus,   het   kanaal   hebben we   verlaten. Maar   als   je   weer   boven   aan   een   heuvel   komt   ben   je   benieuwd   wat   je   te   zien   krijgt.   We   liepen   verder   via   Neuville   sous Arzillières   naar   St.   Remy-en-Bouzemont. Het   grootste   gedeelte   ging   over   ‘n   grindpad   van   3Km   lang   dat   toch   wel   zwaar   lopen   is   of het   was   gras. Mijn   voet   gaf   aan   dat   het   genoeg   was. Dus   in   dit   dorp   een   slaapplaats   opgezocht. We   vonden   een   echt   pelgrims onderdak   bij   Madam   Gringuillard. Voor   een   klein   prijsje   ,   een   echte   moeke. Straks   ga   ik   weer   mijn   voet   verzorgen   zodat   ik   morgen weer   verder   kan. Ook   kunnen   we   hier   vanavond   eten. Ben   benieuwd,   want   moeke   kookt   1   gerecht   voor   iedereen   (   nog   4   gasten   ).     Dit   is   inclusief   ontbijt,   en   als   het   gelegen   komt   –   zoals   hier   –   kun   je   er   ook   avond   eten. Meer   hierover   lees   je   morgen.   Groetjes van de grindpaden trappers. Frans. 22/04                                                                     St. Remy-en-Bouzemont – Outines Zoals    Frans    al    schreef    hebben    we    gisteravond    heel    gezellig    gedineerd    met    een    stel    uit   Straatsburg   en   met   een   stel   uit   Engeland,   en   moeke   bracht   telkens   heerlijke   dingen. Ze   had overheerlijke     sla     gemaakt     en     een     puree     van     aardappelen     en     bonen,     met     een     stukje rollade. Fromage   er   achter   aan   en   eigen   gemaakte   kersentaart. Dit   alles   werd   genuttigd   met   een rose    of    rode    wijn. Wel    heb    ik    de    hele    avond    me    in    moeten    houden    om    niet    in    de    lach    te schieten. Telkens   als   moeke   binnen   kwam   kreeg   ik   het   moeilijk.   Het   zat   nl.   zo. Moeke   is   een   hele vriendelijke   dame,   ‘n   echte   franse. Alles   op   ‘t   dooie   akkertje. Maar   tevens   is   moeke   een   hele flinke   gezette   vrouw,   daar   kan   ze   waarschijnlijk   niks   aan   doen   maar   ze   had   een   schort   voor   met daarop   een   skelet! Dit   contrast   werkte   op   m’n   lachspieren,   maar   ik   heb   me   ingehouden. Ze   werkt hiermee   wel   zelf   de   lachers   op   haar   hand,   dat   snap   je,   maar   we   hebben   ons   keurig   gedragen.   Al   met   al   gingen   we   laat   naar   bed.     20.00   aan   tafel,   22.45   van   tafel   af! Zoals   ik   al   zei,   alles   ging   op   het   gemakkie. De   voeten   moesten   nog   verzord   worden   dus   om 24.00   ging   het   licht   uit.   Zoals   afgesproken   8.30   ontbijt. Maar   moeke   ging   pas   om   8.30   beginnen   met   tafel   dekken. Met   dat   gevolg we   ontbeten   pas   om   9.15!   Om   10.00   uur   liepen   we   pas   weg. We   hadden   voor   vandaag   een   korte   route   (   12Km   )   in   petto,   dus   het   was niet   zo   erg.   We   wilden   vandaag   toch   de   voeten   van   Frans   een   beetje   sparen. Het   gaat   alweer   een   stukje   beter   dan   gisteren. (   We denken   toch   dat      hij   ‘n   lichte   spierscheuring   heeft   opgelopen   met   al   dat   klim   en   klauter   werk   van   2   weken   geleden. Niet   hersteld, dus   raak   je   steeds   wat   verder   achterop). Maar   het   gaat   nog   niet   zo   als-ie   zou   willen. Dus   korte   afstanden,   stukje   bij   beetje komen   we   er   wel.   Via   een   verhard   pad   stapten   we   het   dorp   uit   en   liepen   door   een   prachtig   glooiend   landschap. Alles   stil.   Geen verkeer,   niets. Dit   is   zo’n   mooie   ervaring. De   stilte   is   gewoon   oorverdovend. Verderop   liep   dit   pad   (   met   veel   grind   )   dwars   door het   bos. Het   was   overal   flink   nat. Het   heeft   vannacht   weer   geregend   (   wij   zijn   gelukkig   droog   vertrokken   )   maar   de   geur   die   het bos   dan   vrijgeeft   is   zo   lekker   en   zo   nieuw.   Eenmaal   het   bos   verlaten   ging   het   zachtjes   omhoog.   Op   een   boomstam   rust   genomen   en gelijk   genoten   van   het   prachtige   uitzicht. En,   de   zon   ging   schijnen,   wat   wil   een   mens   nog   meer. We   zaten   bij   een   oude   grote verlaten   boerderij. Het   viel   haast   van   ellende   in   elkaar. Nog   1   rukwind   en   foetsie,   maar   wat   den k je? Komt   de   postbode   met   de   auto   daar   post   brengen! Er   woonden   dus   mensen   in!   Ongelofelijk.   Je ziet   dit   toch   veel   in   Frankrijk,   of   de   huizen   zijn   heel   verzorgd   of   het   is   afbraak. Huizen   met   grote kieren   en   nog   grotere   gaten,   en   dan   is   het   ook   nog   bewoond. Je   kunt   je   dit   haast   niet   voorstellen, maar   op   vele   plaatsen   is   het   wel   zo.   Na   de   rust   weer   verder   via   een   graspad. Moedertje   lief! Wat dacht   je   wat. We   gingen   voor   de   verandering   weer   es   vacuum   trappen   en   blubberen.   Vele   slurp   en sop    geluiden    werden    geproduceerd    die    ons    nog    vers    in    het    geheugen    lagen    het    werd    wéér werkelijkheid! Niet   weer   he? Maar   ja   ‘n   andere   weg   was   er   niet   dus   blubberen   maar. Dit   vreet energie   en   zeker   voor   Frans.   Na   zo’n   2Km   was   het   gelukkig   voorbij   en   liepen   naar   het   dorpje Outines. Achter   ons   kwam   een   auto,   stopte,   en   de   vrouw   vroeg   of   wij   al   een   slaapplaats   hadden. ( Frans   heeft   de   Jacobsschelp   op   z’n   rugzak   zitten   dus   ben   je   herkenbaar   als   Pelgrim   ) Non,   zeiden   we,   nou   zei   ze,   ik   heb   ‘n Chambre   d’   Hotes   en   heb   nog   plaats. Vele   pelgrims   heb   ik   al   onderdak   verschaft   dus   wij   er   nu   ook   bij.   We   hebben   gewoon   een   hele etage! Straks    krijgen    we    van    haar    een    echte    pelgrimsmaaltijd. We    wachte    af. Nog    even    het    dorpje    ingelopen    en    de    kerk bezocht. De   kerk   en   vele   huizen   zijn   hier   de   zo   gezegde   “vakwerk   huizen”. Je   ziet   ze   in   Frankrijk   best   nog   veel. Heel   apart   en heel mooi. Morgen gaan we weer op pad en we zien wel hoe ver we komen. Groetjes van de vacuumblubbers. Peta.                                             23/04 Outines – Chavanges Na   een   heerlijk   ontbijt   bij   Chantal   vertrokken   we   richting   Chavanges. Het   was   bewolkt,   zeg   maar,   de   lucht   zat   pot   dicht. Toen   we nauwelijks    20m    hadden    gelopen    begonnen    de    wolken    te    huilen. Dus    onder    het    afdak    van    de    kerk    onze    regenkleding aangetrokken! En    zo    verlieten    we    Outlines,    met    zijn    mooie    vakwerk    huizen.    Na    ca.    6Km    kwamen    we    in    het    dorpje A rrembecourt. Inmiddels   was   het   weer   droog,   dus   de   regenkleding   uitgetrokken,   anders   wordt   het   veel   te   warm. Als   het   regent, is   het   niet   altijd   koud   natuurlijk. In   het   bushokje   van   de   schoolbus,   hebben   we   even   uitgerust   en wat   gedronken. De   enkel   wil   ook   nog   steeds   niet   als   ik   wel   zou   willen,   maar   misschien   heb   ik   geen geduld?   Tijdens   het   rusten   kon   Peta   even   het   bovenstuk   van   haar   rugzak   opruimen. Zij   had   nog   al kruimelige   koekjes,   en   die   zaten   in   het   plastic   maar   dat   was   open   geschoten   met   uiteraard   de opening   naar   de   onderkant!   Dus   alles   onder   de   kruimels. Je   snapt   het   wel,   de   kruimels   werden vogelvoer.   Na   dit   te   hebben   gedaan   zijn   we   verder   naar   Chavanges   gelopen.   Daar   aangekomen hebben   we   eerst   lekker   gegeten. Bijna   Hollands!   bloemkool,   gekookte   aardappelen,   steak   hachee   ( bijna   bal   gehakt   ). Na   het   eten   ben   ik   mijn   enkel   gaan   verzorgen,   en   Peta   knapte   een   uiltje   wat   na warm   eten   wel   lukt. We   hebben   vandaag   maar   10Km   gelopen. Dit   houdt   ook   in   dat   je   de   middag voor   je   zelf   hebt.   Toen   ze   wakker   was   (   ‘n   krap   uurtje   geslapen   )   zijn   we   nog   even   het   dorp   in gegaan   en   hebben   ook   de   kerk   bezocht. Er   was   niemand   te   zien,   dus   geen   stempel. Daarna   nog   wat   inkopen   gedaan   voor   de   avond en   weer   terug   naar   onze   kamer.   Nu   lig   ik   hier   dit   verhaaltje   te   schrijven   en   hoop   ik   dat   het   morgen   beter   gaat   met   de   voet. Groetjes van ons. Frans. 24/04 Chavangers – Brienne le Château Na   een   lekker   ontbijt   zijn   we   om   9   uur   gaan   lopen.   De   wereld   was   heel   klein.   Het   zat   potje   dicht   van   de   mist.   Om   op   deze   manier   weg   te   lopen   is   wel   fris   maar   heel   apart   en   doet   ook   heel   mystiek aan.   Af   en   toe   zag   je   wat   van   het   glooiende   landschap   en   even   later   was   het   weer   weg.   Maar   je   zag de   zon   z’n   uiterste   best   doen   om   er   door   heen   te   komen,   wat   af   en   toe   ook   lukte.   We   liepen   over de   D6   richting   Brienne   le   Château.   Dit   was   een   geasfalteerde   weg,   wat   bij   ons   te   vergelijken   is met   een   60/km   weg.   Smaller   dan   ’n   provinciale   weg   maar   er   wordt   wel   net   zo   hard   gereden.   Maar er   moet   wel   gezegd   worden   (   wij   liepen   op   de   weg,   want   er   zijn   geen   fiets-   of   looppaden   kennen   ze hier   niet   )   dat   alle   auto’s,   mits   ze   kunnen,   voor   je   uitwijken,   ’n   hand   of   duim   opsteken   als   groet   en soms   zelfs   ’n   toetertje   er   aan   toegevoegd.   Wij   zwaaien   dan   uiteraard   terug,   als   bedankje.   M’n   zus zou   zeggen:   Weer   een   vriend.   Het   lijkt   wel   ’n   beetje   saai   langs   zo’n   weg   maar   dat   is   niet   zo.   Juist   deze   dag   wanneer   je   telkens   de mist   op   zag   trekken,   kwam   er   steeds   een   prachtig   ver   gezicht   bij.   Heel   sereen.   Heel   veel   velden   met   koolzaad,   die   gele   bloemen. Het   is   net   of   je   door   de   bollenvelden   loopt.   Frans   is   deze   dag   redelijk   goed   gestart.   Het   ging   vele   malen   lekkerder   dan   gisteren.   ’T Is   nog   niet   over   maar   er   zit   vooruitgang   in.   We   zijn   door   verschillende   dorpjes   gelopen.   Dorpjes   zonder   bar   of   zonder   winkel.   Hier en   daar   nog   kerstversiering   aan   de   muur   of   paas   decoratie’s   hier   en   daar.   Je   vind   hier   nog   veel   paas   decoratie’s   in   de   winkels,   dat doen   ze   tot   Pinksteren.   Eigelijk   logisch.   In   Rances   hebben   we   op   een   muurtje   een   banaan   gegeten en   zelfs   onze   jas   uitgedaan!   De   mist   was   geheel   opgetrokken   en   de   zon   was   nu   duidelijk   aanwezig. Het   werd   al   lekker   warm   (   dat   wordt   het   de   komende   dagen   ook   volgens   de   franse   meteo   ).   Op dat   muurtje   hebben   we   ook   genoten   van   nostalgische   muziek   van   Johnny   Holliday   en   Adamo.   Dit kwam   achter   ’n   heg   vandaan   bij   iemand   uit   de   tuin.   We   gingen   zonder   jas   verder,   heerlijk!   De   D6 was   niet   zo’n   drukke   weg   maar   voor   ons   wel   ’n   directe   lijn   naar   Brienne   le   C.   de   eigenlijke   route was   2x   zo   lang,   een   stukje   afgesneden   dus.   Bij   het   volgende   dorpje   bij   ’n   weg   kruis,   die   je   hier heel   veel   ziet   stond   ’n   stenen   tafel   met   banken.   Dat   was   treffen.   We   hadden   nog   ’n   zakje   Uncle Ben,   je   weet   wel,   rijst   met   iets,   dus   Frans   heeft   heerlijk   gekookt.   In   die   tijd   heb   ik   (   niet   lachen hoor   )   de   broekspijpen   opgestroopt   en   met   de   beentjes   in   de   zon.   Er   waren   ook   flink   wat   vliegjes, en   die   kwamen   op   m’n   benen   zitten   (   Frans   had   ook   al   zere   ogen   gekregen   ),   die   vliegjes   hadden   natuurlijk   nog   nooit   van   die   mooie prachtige   witte   benen   gezien.   ‘K   zal   je   vertellen,   de   hele   vliegenfamilie   kwam   kijken,   het   was   ’n   drukte   van   jewelste.   Ik   moest   ze allemaal   van   me   af   slaan.   Allemaal   fans.   Na   Uncle   Ben   hadden   we   nog   ’n   lekker   toetje,   daarna   alles   opgeruimd   en   de   broekspijpen snel   laten   zakken   anders   willen   al   die   vliegen   mee.   Dus   zakken   met   die   hap.   Nog   wat   zonnebrand   gesmeerd   en   weer   op   weg.   Rond half   3   liepen   we   Brienne   le   Château   binnen,   en   al   snel   vonden   we   een   kamer.   Aan   de   bar   eerst   wat   drinken.   Frans   heeft   naar   zijn zeggen   goed   gelopen,   dus   hij   vond   dat-ie   wel   een   biertje   verdiend   had.   Deze   16Km   gingen   vlotter   dan   de   10Km   van   gisteren.   Laten we   hopen   dat   het   zo   blijft.   Ook   kwam   er   ’n   fransman   de   bar   binnen.   Ook   hij   was   wandelaar.   Met   zijn   kleine   beetje   engels   en   ons beetje   Frans   was   er   ’n   heus   gesprek.   Deze   man   liep   een   route   die   z’n   vader   in   oorlogstijd   met   z’n   regiment   gelopen   had   naar   de frontlinie   en   door   het   Ardenner   offensief   genoodzaakt   was   weer   terug   te   trekken.   Dit   was   toch   nog   zo’n   1000Km!   Dus   ging   hij naar   de   plaatsen   waar   z’n   vader   geweest   was.   Het   was   voor   deze   man   heel   emotioneel   om   dit   te   doen.   Na   deze   ontmoeting   gingen we   douchen   en   Frans   ging   z’n   voeten   verzorgen.   Wisselbaden   en   massage.   We   hopen   dat   hij   morgen   goed   "   uit   de   voeten   "   kan zodat   we   weer   verder   kunnen.   Zo   niet,   dan   blijven   we   hier   tot   dat   hij   ervan   genezen   is.   Zitten   is   ook   niet   alles,   een   stuk   lopen   is voor   de   voet   (   en   de   bloedsomloop   en   spierbeweging   )   veel   beter.   Maar   we   zien   wel.   Je   leest   dat   in   het   volgende   verslag.   Straks wat eten, tv kijken en dan vroeg onder de wol. Groetjes van de melkflessen club. Peta. 25/04 Brienne le Château J a,   en   dan   moest   het   er   toch   van   komen.   Ik   moet   nu   echt   met   mijn   benen   omhoog.   De   16   Km   van   gisteren gingen   prima,   maar   vanmorgen   kon   ik   er   niet   direct   op   staan.   Dus   we   besloten   te   rusten   tot   het   over   is. Het   gaat   wel   vooruit,   maar   te   langzaam.   Ik   wil   gewoon   weer   20   a   25   Km   kunnen   lopen.   We   zitten   in   een wat   saai   hotelletje   op   een   nog   saaiere   kamer,   maar   het   moet.   Peta   is   vanmiddag   naar   het   bureau   de toerisme   (   VVV   )   geweest   om   te   vragen   voor   een   onderkomen   voor   een   paar   dagen.   Met   veel   moeite hebben   we   een   adres   in   Dienville.   Alles   was   of   dicht   of   vol.   Het   was   haar   even   te   veel,   dus   is   ze   even   de kerk   ingegaan   om   haar   hart   te   luchten.   Het   is   best   moeilijk   als   je   mensen   hebt   leren   kennen   (   ook pelgrims   )   die   je   dan   de   andere   morgen   flierefluitend   ziet   vertrekken.   Maar   het   zal   wel   een   bedoeling hebben.   Jacobus   helpt   op   zijn   tijd.   Dus   we   hebben   wat   zitten   lezen,   tv   gekeken   en   sudoku   puzzeltjes gemaakt.   Vanavond   gaan   we   beneden   wat   eten   en   dan   naar   bed.   Morgen   is   er   weer   een   nieuwe   dag,   dan lopen   we   naar   Dienville.   Dit   stukje   komt   uit   ’n   boekje   waar   we   iedere   dag   uit   lezen.   Het   boekje:   "Mensen van   de   weg   bidden   als   pelgrim".   Maak   u   geen   zorgen   voor   de   dag   van   morgen   want   de   dag   van   morgen zorgt wel voor zich zelf. Elke dag heeft immers genoeg aan zijn eigen leed." Groetjes van ons. Frans. 26/04 Brienne le Château – Dienville Op   de   kamer   ontbeten,   wassen,   aankleden   en   snel   weg   hier.   De   mensen   in   dit   hotel   zijn   heel   aardig   maar   de   accommodatie   is slecht.   Het   warme   water   is   steeds   op.   Het   hotel   staat   aan   de   schaduwzijde   van   de   straat,   dus   koud.   De   verwarming   gaat   ’s   avonds pas   aan   (   zeiden   ze   )   maar   dat   hebben   we   niet   gemerkt,   dus   hééééél   vroeg   onder   de   wol.   In   de   kast   was   de   wc.   Het   douche   gordijn veel   te   kort,   dus   naast   de   douche   meer   water   dan   in   de   bak.   Alles   oud,   gebladderd   en   onverzorgd.   Dus   inpakken   en   wegwezen.   We liepen   pas   om   10   uur   weg,   (   we   deden   vandaag   maar   8   Km   )   naar   Dienville.   Na   10   minuten   de   jas   uitgedaan   want   het   was   al   warm,   dit is   effe   lekkerderder.   Via   Brienne   Vieille   gelopen   en   wezen   kijken   bij   de   L’Aube   die   daar   ’n   verval   heeft   van   zo’n   3   meter.   Iets verder   een   bospad   ingelopen.   En   ja   hoor   weer   blubberen,   niet   te   zuinig   ook.   Het   water   wil   maar niet    door    de    klei    heen    zakken,    en    we    hebben    meer    dan    genoeg    blubber    gezien    en    gevoeld dus………terug!   Ik   kan   het   niet   meer   zien.   We   stonden   nog   wat   rond   te   kijken   en   er   kwam   nog   ’n wandelaar   uit   dat   bos   blubberen.   Die   had   er   waarschijnlijk   ook   genoeg   van.   Het   was   ’n   man   uit Gent.   Sprak   nederlands,   dus   even   een   praatje.   Heb   je   ook   genoeg   van   ’t   bos,   vroegen   we.   Ja   zei   hij (   hij   zat   tot   z’n   enkels   onder   de   bagger   )   Je   bent   toch   ook   maar   weer   terug   gelopen   hè?   Nee   zei hij   ik   loop   goed.   We   snapten   er   niks   van.   Wat   bleek………….deze   man   was   al   7   mnd   onderweg!   Hij   was op   1   okt   2007   gestart   in   Gent   naar   Santiago   en   was   ook   terug   komen   lopen!   Het   was   aan   z’n   rugzak wel   te   zien.   Hij   had   ook   al   2x   nieuwe   schoenen   gekocht.   Hij   was   het   wel   zat   en   had   besloten   te lopen   tot   aan   Vintry   le   Francois   en   ging   dan   met   de   trein   naar   huis.   Vrienden   zouden   hem   geld sturen   want   dat   was   finaal   op.   Had   ook   honger   en   platzak.   Da’s   geen   goede   combinatie,   dus   een   centje   meegegeven   dat   ie   weer   kan eten,   etc.   Door   gelopen   naar   Randon   villiers   en   daar   op   een   bankje   een   broodje   gegeten.   En   toen ging   het   echt!   gebeuren.   Het   was   inmiddels   zo   warm   geworden,   dat   de   broekspijpen   eraf   moesten! Deze   keer   niet   zo   veel   vliegjes   gezien,   die   zijn   witte   benen   waarschijnlijk   al   gewend.   Ook   Frans vond   het   "flitsend!"   Daarna   langs   een   meer   gelopen   wat   uitkwam   bij   Dienville.   Bij   ons   slaapadres. Wij   blijven   daar   tot   woensdag   (nu   zaterdag),   dan   gaan   we   weer   verder.   Frans   moet   gewoon   rust houden.   Het   lopen   gaat   wel   aardig,   maar   het   opstaan   is   een   ramp.   Dus   3   dagen   rust.   Heel vervelend   maar   ´t   is   niet   anders.   Dagelijks   masseer   ik   ook   z´n   benen   en   meer   kan   ik   er   ook   niet aan   doen.   Je   krijgt   trouwens   van   masseren   wel   dunne   vingers.   Ik   krijg   zelfs   m´n   trouwring   af!   Dat is   denk   ik   al   25   jr   geleden   dat   dat   voor   ´t   laatst   lukte.   Hij   hoeft   natuurlijk   niet   af,   maar   toch.   ´t Is   wat   hè?   Ons   slaapadres   is   bij   hele   aardige   mensen   die   al   60+   zijn.   Net   een   moedertje.   Alles heel   netjes   en   schoon.   Kregen   zelfs   een   eigen   zonnestoel   en   Frans   kreeg   direct   2   teiltjes   voor   z´n   wisselbaden.   (   Nee,   het   is   geen Moeke!   )   Nog   wat   boodschappen   gedaan   want   op   zondag   is   hier   ook   het   meeste   dicht.   Nu   zitten   we   lekker   in   de   tuin.   Het   werd vandaag   wel   23°C.   We   zijn   ook   al   aardig   brulee   (   verbrand   /   verkleurd   ),   behalve   de   benen   natuurlijk,   die   hebben   wat   meer   tijd   en zon nodig. We zijn hier op dit adres gewoon ´n beetje thuis. Groetjes van de brulee gangers. Peta. 27/04 Dienville Om   9   uur   afgesproken   voor   ´t   ontbijt.   Het   is   hier   Chambre   d´Hotes,   dus   slapen   +   ontbijt.   Heerlijk   geslapen   onder   de   flanellen lakens   en   kussensloop.   Lekker   zacht.   Frans   ging   de   voet   verzorgen   en   daarna   op   ´n   zonnestoel   in   de   tuin   met   de   benen   omhoog. Het   was   al   flink   warm.   Als   je   dan   toch   moet   zitten   is   het   wel   een   prettige   bijkomstigheid   als   de   zon   schijnt.   Ook   ik   heb   een zonnestoel   gepakt   en…………achterover.   Doe   je   niks,   werk   je   toch   aan   je   kleurtje.   Vooral   die   beentjes   hè?   Gisteren   waren   we   toch ook   al   een   beetje   verkleurd   hoor.   Maar   nu   ging   ik   er   echt   voor   liggen.   Frans   had   z´n   been   op   ´n   stoel   en   achteraf   moeten   we   zeggen   dat   de   zon   goed   z´n   werk   heeft   gedaan.   Wisselbaden, massage   en   de   zon   is   een   goede   combinatie.   Lezen,   sudoku   en   af   en   toe   een   tukkie.   Zo   kwamen   we de   dag   door.   Met   monsieur   en   madam   hebben   we   nog   een   wijntje   gedronken.   Zij   kwamen   net   terug van   de   moestuin,   en   waren   aardappelen   wezen   poten,   en   dat   met   die   hitte.   Wij   boden   hun   dus   een wijntje   aan   en   hebben   gezellig   gebabbeld.   Voor   zover   we   elkaar   begrepen   en   verstonden.   De conversaties   met   mensen   gaat   toch   al   redelijk   hoor,-   niet   altijd   natuurlijk   -,   maar   tot   nog   toe   zijn we   er   nog   altijd   uit   gekomen.   En   gebaren   taal   heeft   geen   grenzen.   Het   is   ook   een   beetje   het avontuur.   Na   het   wijntje   heeft   Frans   weer   z´n   culinaire   best   gedaan   op   onze   1   pitter.   Paella   van Uncle   Ben   met   knakworst.   Klinkt   raar   maar   was   wel   lekker.   Het   echtpaar   Bloquin   keek   wel   ´n   beetje vreemd   hoe   of   Frans   aan   het   koken   was.   Ze   vonden   het   misschien   wat   kneuterig,   dat   gemier   op   1   zo´n   pitje.   Maar   ja   dat   is   nou juist   de   "jeu".   Na   de   maaltijd   nog   koffie   gezet   en   toen   naar   binnen.   De   lucht   ging   enorm   betrekken.   Tv   gekeken,   massage   gedaan   ( inmiddels   was   het   flink   gaan   regenen   )   en   de   luiken   sluiten.   Dit   moest   echt   gebeuren!   Overgordijnen   hebben   ze   niet.   Je   moest   dus echt de luiken dicht doen. Daar komt denk ik ook vandaan dat mensen zeggen "we gaan de luiken sluiten". Slapen dus. Ook wij. Groetjes van de zon aanbidders. Peta. 28/04 Dienville Eerst   de   luiken   geopend   en   wat   zagen   we   toen?   Regen!   de   hele   lucht   zat   dicht.   Het   was   opgegeven,   maar   toch.   Gisteren   dus   enorm geboft.   Tijdens   het   ontbijt   kwam   madam   Yvet   vragen   of   we   vanavond   bij   hun   wilde   komen   eten.   Nu,   dat   wilden   we   wel.   Wat   we eten   blijft   dus   ´n   verrassing.   Na   het   eten   wilde   ik   nog   wat   boodschappen   doen.   Dienville   is   ´n   lang   dorp   en   wij   zitten   praktisch   aan het   eind.   Dus   ca.   1,5   Km   vanaf   de   winkel.   Meneer   moest   nog   naar   het   gemeentehuis,   dus   ik   mocht meerijden,   hoefde   dus   niet   te   lopen   en   te   sjouwen   in   de   regen.   kom   ik   bij   de   winkel   –   een   soort buurtsuper   –   is-ie   gesloten!   Sta   ik   daar.   ´n   Dame   vertelde   dat-ie   op   lundi   –   maandag   –   ferme   was. Dicht   dus.   Nou   ja,   op   maandag.   Daarna   nog   40   min.   op   meneer   staan   wachten   en   toen   weer   terug. Frans   heeft   gestofzuigd   in   die   tijd.   Madam   wilde   dat   komen   doen   –   wilde   ze   gisteren   ook   al   –   maar wij   gaven   aan   dit   zelf   te   doen.   Je   doet   verders   al   niet   zoveel.   Je   voelt   je   ook   wel   schuldig   als iedereen    alles    voor    je    wilt    doen.    En    Frans    zei,    non    madam,    therapie.    Na    het    eten    weer voetverzorging,   zitten,   massage,   lezen,   zitten,   tukkie   doen,   zitten   en   zittend   tv   kijken   en   sudoku, en   zittend   schrijven.   Je   krijgt   er   ´n   platte   gat   van   en   je   wordt   er   ook   gaar   van.   Maar   alles   voor het   goede   doel.   En   het   gaat   al   zachtjes   aan   z´n   vruchten   afwerpen.   Het   regende   nog   steeds.   Om   19.00   uur   werden   we   aan   tafel verwacht.   ´k   Had   een   wijntje   willen   kopen   maar   ja   als   de   winkel   dicht   is   kunnen   wij   die   ook   niet   aanbieden.   Vooraf   aten   we   ´n broodje   paté   met   ´n   zelfgemaakte   aperitief.   Daarna   ´n   heerlijke   rollade   +   aardappelpuree,   dit   alles   met   stokbrood   hè,   en   ´n   rood wijntje   erbij.   Hierna   sla   met   eventueel   kaas.   Pudding   met   caramel   en   koffie.   Het   was   heel   erg   lekker.   Met   z´n   vijven   lekker gekletst   over   van   alles   en   nog   wat.   Wie   de   5e   was?   Het   woordenboek,   dat   zei   af   en   toe   ook   ´n   woordje.   Na   deze   3   uur   durende maaltijd   weer   terug   naar   de   kamer   en   tijdens   Rocky   1   (   in   het   Frans   )   ons   eten   laten   zakken.   Nog   een   massage   gedaan   en   toen   was het aapjes. Luiken dicht en knorren maar. Groetjes van de zittende zitters. Peta. 29/04 Dienville Goedemorgen,   weer   een   nieuwe   dag.   Na   het   wisselbadje   lekker   ontbeten.   Na   het   ontbijt   weer   een   poging   ondernomen   voor   de winkel.   Wat   denk   je?   Hij   was   open!   Ik   zei   gisteren   al   dat   ‘t   een   kleine   winkel   was.   Ze   hebben   dus   niet   alles.   We   kiezen   van   wat   er wel   is.   Zuurkool   uit   blik!   en   Frans   had   cassolet   –   witte   bonen   met   worstjes   -.   Na   de   buurtsuper   nog naar   de   bloemist   –   die   hebben   ze   hier   toevallig   -.   Een   mooie   plant   gekocht   voor   madam.   Ze   is   (   hij ook   hoor   )   zo   hulpvaardig   en   vriendelijk   voor   ons   geweest   dat   ‘n   presentje   wel   op   z’n   plaats   is. Maar   ja,   toen   verder.   Ik   had   eerst   2   tasjes   met   boodschappen   en   toen   naar   de   bloemist.   Hoe   ga   ik dit   vervoeren,   ik   heb   maar   2   handen.   De   tasjes   waren   niet   zo   betrouwbaar   dus   ik   heb   zo   veel mogelijk   alles   in   m’n   zakken   gestopt.   Zie   je   het   al   voor   je?   De   plant   in   de   ene   hand,   het   tasje   in   de andere   en   de   zakken   vol!   Zo   liep   ik   als   een   vol   gepropt   Michelèn   vrouwtje   1,5   Km   terug   naar   ons verblijf.   Sjonge   jonge.   Bij   terugkomst   heeft   Frans   meteen   m’n   schouder   gemasseerd.   Dit   was   hard nodig.   Na   de   lunch   ‘n   puzzeltje   gedaan   en   Frans   ging   lezen.   De   pen   werd   wel   wat   zwaar,   dus   een tukkie   gedaan.   Frans   ging   geen   tukkie   doen,   maar   ik   werd   wel   wakker   van   zijn   gesnurk,   snap   je   wel? Daarna   m’n   wasje   opgevouwen,   ik   heb   wel   lekker   alles   hier   kunnen   wassen,   en   nog   wat   tv   gekeken.   Frans   heeft   de   cassolet opgewarmd   en   de   zuurkool.   ‘k   kan   je   vertellen,   het   was   nog   lekker   ook.   Na   het   eten   vroeg   het   echtpaar   of   we   nog   ‘n   eigen   gemaakt aperitief   kwamen   drinken.   Nou,   we   komen   er   aan   hoor,   want   dat   kan   hij   goed,   het   was   ‘n   kersen   drankje.   Héééél   erg   lekker!   Dit was   ook   ‘n   beetje   het   afscheid,   want   morgen   gaan   we   weer   lopen.   De   3   dagen   rust   zijn   heel   goed   geweest   voor   de   voet.   Het   gaat   al heel goed. Nog geen 100, maar 90%. Na het drankje wat tv gekeken en bij tijds gaan slapen. Groetjes van ons. Peta. 30/04 Dienville – Loge–aux-Chèvres “Oranje   boven”,   maar   daar   snappen   ze   in   Frankrijk   niets   van.   Vanmorgen   na   het   ontbijt,   en   na   het   afscheid   te   hebben   genomen   van Serge   en   Yvette,   2   hele   aardige   mensen,   zijn   we   om   09.15   vertrokken   richting   Loge–aux-Chèvres.   Eerst   nog   wat   boodschappen gedaan   want   vandaag   en   morgen   komen   we   geen   winkel   tegen.   We   komen   wel   door   dorpjes   maar   daar   is   gewoon   niks.   De   start   ging wat   stroef,   ik   denk   door   die   3   dagen   zitten.   De   spieren   waren   wat   aan   de   stijve   kant,   en   ik   kwam   daardoor   maar   moeilijk   opgang. Na   ca.   4   Km   –   bij   Unienville   –   ging   het   iets   beter.   Het   stuk   door   het   bos   ging   over   verharde   paden. Dit   was   wel   een   stuk   om,   maar   alles   beter   dan   door   de   modder.   Het   was   een   schitterende wandeling   door   het   bos   “   forêt   Dorient   ”.   Als   je   stil   stond   hoorde   je   alleen   de   wind   en   de   vogels. Onderdeel   van   dit   bos   was   ook   forêt   Dom   du   Temple,   met   een   pad   gelijk   aan   de   naam,   Rue   du Temple.   Deze   weg   was   wel   6   Km   lang,   een   end   zonder   end.   Vrij   recht,   weinig   banken   en   wat golvend.   Halverwerge   moest   nog   een   overblijfsel   staan   van   de   tempeliers   maar   daar   hebben   we niks   van   gezien.   Het   laatste   stuk,   zo’n   2   Km,   toen   we   onze   bestemming   bijna   bereikte   moest   nog even   snel   de   regenjas   aangetrokken   worden.   De   lucht   werd   inkt   zwart   en   het   begon   te   hozen,   te hagelen.   We   zijn   snel   een   schuur   ingedoken   die   open   stond.   Bij   onze   slaapplaats   aangekomen   was er   niemand   aanwezig.   De   mensen   woonden   op   nr   50   en   er   naast   was   de   gite.   We   hadden   dus   een heel   huis   voor   ons   zelf.   Yvette   had   voor   ons   gereserveerd,   onze   komst   was   bekend.   Maar   niemand   te   zien.   De   deur   was   wel   open, dus   gewoon   naar   binnen   gegaan.   Er   lagen   wel   2   kussenslopen   op   tafel.   Het   is   nu   20.00   en   er   heeft   zich   nog   niemand   gemeld.   Wat een   vertrouwen!   Het   is   nu   inmiddels   20.45   en   de   bewoner   kwam   thuis.   We   hebben   ons   aangemeld   en   vroegen   of   we   alles   mochten gebruiken.   En   dat   mocht.   Non   problem.   We   hebben   gegeten   (   brood   +   soep   )   en   zijn   heerlijk   gedoucht.   Dit   was   voor   mij   best   een zware dag. Vroeg naar bed en gezond weer op. Weltrusten. Frans.
vorige pagina volgende pagina Dagboek