Frans Hesselberth
16 Mei t/m 31 Mei
vorige pagina volgende pagina
17/05 Pierrefitte sur Loire Goedemorgen,   we   zijn   weer   uit   onze   slaapzak   gekropen   en   zijn      klaar   voor   de   dag.   We   zijn   er   weer   één   opgeschoven.   Het   weer   ziet er   gelukkig   veel   beter   uit   dan   gisteren   middag   cq   avond.   Van   4   tot   9   heeft   het   hard   geregend.   Er   is   heel   wat   water   gevallen.   Het ging   ook   samen   met   onweer.   Als   je   zover   kunt   kijken   is   het   wel   een   mooi   gezicht   als   je   die   buien   aan   ziet   komen.   En   het   verloop   er van.   Voor   ons   is   een   meer   en   op   de   achtergrond   een   berg.   Met   slecht   weer   verdwijnt   zelfs   de   berg.   Maar   nu   schijnt   de   zon.   Wel veel   bewolking,   dat   is   mooi,   bloemkoolvormige   wolken   waar   je   alles   van   kunt   maken.   Prachtig.   Na   de   koffie   naar   het   dorp   voor boodschappen.   Eergisteren   schreef   ik   al   dat   het   hier   een   gat   is,   nou   vandaag   werd   dat   nog   es   bewezen.   We   wilden   brood,   vlees, wijn   en   nog   wat   spulletjes.   Er   zij   2!   Winkeltjes   in   ‘t   dorp.   2   buurtsupers.   De   ene   heeft   niet   alles   dus   toen   geprobeerd   bij   de andere,   maar   die   had   nog   minder.   Dus   weer   terug   naar   de   winkel   waar   we   steeds   gingen.   Heeft   u nog   brood   mevrouw?   Nee,   zei   ze.   Zonder   blikken   of   blozen.   Het   was   11   uur   in   de   ochtend   en   nu   al geen   stokbrood   meer!   Of   iedereen   heeft   al   vroeg   brood   gehaald   of   er   is   niet   veel   bezorgd.   Wie het   weet,   mag   het   zeggen.   Ik   ben   snel   naar   het   andere   winkeltje   gelopen   en   daar   lagen   er   2.   Dus ik   pak   er   1   en   leg   die   op   de   toonbank.   Une   pain   s.v.p.   Non,   zei   ze,   reservé.   Die   waren   dus gereserveerd!   Heeft   u   dan   nog   brood?   Ja,   deze!   Een   half   dun   stokbroodje!   Frankrijk   op   z’n   smalst. Op   deze   manier   kom   je   er   wel   achter   hoe   verwend   wij   zijn.   Nederland   is   een   consumentenland. Genoeg   winkels   en   die   hebben   praktisch   alles!   Dat   is   hier   dus   wel   even   anders.   Even   terug schakelen   dus.   Maar   voor   morgen   heb   ik   dus   ook   een   stokbrood   gereserveerd,   dat   snap   je   wel. Wat   ze   hier   wel   voldoende   hebben,   dat   zijn   honden.   Het   lijkt   wel   een   statussymbool.   Weliswaar achter   hekken,   maar   ze   hebben   er   1   of   2.   Onder   het   wandelen   dan   springen   ze   ineens   op   -   tegen   het   hek   dan   –   je   schrikt   je   een apestaartje.   Het   zullen   waakhonden   zijn.   Vaak   zijn   het   grote   honden.   Ook   kom   je   boerderijen   tegen,   daar   lopen   dan   2   of   3   van   die keffertjes.   Of   die   de   boel   bewaken,   ik   betwijfel   het.   Wat   hier   in   dit   dorp   ook   tekenend   is   dat   zijn   leegstaande   huizen   (zoals   in vele   dorpen   in   Frankrijk).   Het   is   opvulling   voor   het   dorp.   Heel   veel   leegstand.   Ze   doen   er   niks   mee.   Wat   er   ook   al   een   tijd   stond, was   een   bouwkraan.   Het   gras   groeide   erin.   Wordt   niet   weggehaald   of   zo,   laten   ze   gewoon   verrotten.   Na   al   deze   toch   wel   trieste indrukken   zijn   we   terug   gelopen   naar   ons   huisje.   Gegeten   en   een   tukkie   gedaan.   En   ja   hoor   het   zwempak   kon   weer   aan.   Het   lijf   gaat al   kleur   krijgen   hoor.   Frans   heeft   heerlijk   gekookt   en   ‘s   avonds   weer   gekaart.   We   hebben   het   heel   leuk   hier,   maar   we   zijn   blij   als we weer kunnen lopen. Strakjes weer lekker de slaapzak in en tot morgen. Groetjes van de broodkopers. Peta. 18/05 Pierrefitte sur Loire Er   valt   niet   veel   te   vertellen   over   deze   dag.   Zoveel   maak   je   nu   ook   weer   niet   mee,   dus   een   heel   kort   verhaaltje.   We   hebben heerlijk   zondag   gehouden.   Een   beetje   lezen,   zonnen,   nog   even   het   brood   opgehaald   wat   Peta   “gereserveerd”   had,   want   zaterdag was   dat   op.   ‘s   Avonds   gezellig   samen   het   eten   klaargemaakt   en   met   een   wijntje   heerlijk   verorbert.   ‘s   Avonds   nog   wat   zitten kaarten   en   dit   keer   gewonnen!   Als   Peta   tijdens   het   kaarten   een   wijntje   drinkt,   nou   dan   win   ik   meestal.   Ik   zei   al,   veel   maken   we   niet mee, maar ik was aan de beurt vandaag om te schrijven, dus een korte story. Groetjes van ons. Frans. 19/05                                                         Pierrefitte sur Loire Vroeg   wakker   om   6   uur   dan   is   er   nog   een   lange   dag.   Nog   even   blijven   liggen   tot   8   uur   en   dan   eruit.   Douchen,   eten,   en   dan…..   is   er   koffie.   Vanmorgen   vroeg   zat   alles   potje   dicht   van   de   mist.   De overkant   van   het   meer   konden   we   niet   zien   en   dat   is   toch   wel   redelijk   dichtbij.   Het   is   niet   het meer   van   Geneve   maar   toch….   Maar   rond   de   klok   van   10   was   alles   weg   en   de   zon   was   rijkelijk   te voorschijn   gekomen.   Vele   bloemkoolwolken   sierden   de   lucht.   Na   de   lunch   hebben   we   een   (proef) wandeling   gemaakt   van   ca.   10   km.   We   wilden   bij   de   Loire   gaan   kijken,   maar   door   de   vele   begroeiing hebben   we   van   de   Loire   niet   veel   gezien.   Bij   terugkomst   in   het   dorp   een   ijsje   gegeten.   Het   was voor   Frans   ‘n   testkees   om   te   kijken   hoe   of   z’n   benen   het   “deden”   tijdens   een   wat   langere   tocht. Weliswaar   onbelast   maar   het   ging   goed.   ‘n   Klein   dingetje   nog   bij   de   achillespees   en   dan   is   het   weer oke.   We   gaan   het   er   morgen   op   wagen.   We   willen   zo   graag   lopen.   We   zullen   zien   hoe   ‘t   gaat. Heerlijk   gegeten.   Frans   confit   de   canard   en   ik   zuurkool   uit   blik.   Echt   lekker.   ‘s   Avonds   wat   gelezen,   gekaart   en   gepuzzeld.   Morgen gaan we er met frisse moed er tegenaan. Alhoewel we het uitzicht hier zullen missen. Groetjes van ons. Peta. 20/05 Pierrefitte sur Loire – Puy st. Ambroise Het   is   eindelijk   zover,   we   gaan   lopen!   Met   de   hulp   van   God,   de   medicijnen   van   Dick   en   rust   en   de   hulp   van   Peta   is   de   voet   weer   goed genoeg    om    ermee    te    lopen.    Na    het    huisje    te    hebben    opgeruimd    en    de    sleutel    te    hebben    ingeleverd    liepen    we    via    leuke landweggetjes   richting   Saligny   sur   Roudon.   Dit   is   een   leuk   dorpje   met   een   schattig   kasteeltje.   In   het   centrum   stond   de   kerk   en   die was   bij   “toeval”!   open,   want   de   meeste   die   je   tegenkomt   zijn dicht.   Wij   naar   binnen,   daar   hebben   we   eerst   maar   eens   een   kaars aangestoken   voor   alle   hulp   die   we   tot   nog   toe   gehad   hebben   en dat   is   niet   weinig.   Na   in   het   plaatselijke   restaurant   heerlijk   te hebben   gegeten   gingen   we   weer   op   pad.   Vandaar   uit   liepen   we   via les   Gouttes   Pommie   naar   Puy   st.   Ambroise.   Het   laatste   stuk   was een   fikse   klim   naar   442   meter.   Boven   aangekomen   wilde   we   even kijken   bij   de   kapel,   maar   die   was   nu   in   prive   bezit,   dus   die   konden we   nu   niet   bekijken.   Aan   een   man   die   aan   het   grasmaaien   was,   vroegen   we   of   hier   ook   ‘n   slaapplaats   was.   (Dit   “dorp”   bestond   uit kerk   en   3   huizen)   Hij   zei:   100   m.   verderop   was   ‘n   kampeerplaats.   Toen   we   daar   kwamen   vonden   we   een   schitterend   stukje   voor   de tent.   Op   het   beste   plekje   stond   het   gras   nog   hoog   en   de   grasmaai   meneer   kwam   met   z’n   machine   aangereden   (om   z’n   gras   te lossen).   Die   zag   ons   kijken   en   begon   spontaan   dat   stuk   te   maaien.   Geweldig   hè?   Nu   stonden   we   met   onze   tent   op   ‘n   pas   gemaaid stuk   gras.   ‘s   Avonds   hebben   we   soep   gemaakt,   salade   en   brood   gegeten   aan   een   picknicktafel.   Dit   gedeelte   is   eigenlijk   geschikt voor   dag   toerisme,   dus   we   mochten   hier   ook   gratis   staan.   Het   werd   hier   vroeg   donker   (veel   bomen   hier)   dus   lagen   we   op   tijd   in   de slaapzak. (22.00) De voet heeft het goed gehouden, ietsje last maar dat is denk ik normaal na een week rust. Au demain. Frans.                                              21/05 Puy st. Ambroise – Bert Het   wekkertje   ging   om   7   uur.   Wassen,   aankleden,   tent   opruimen,   ontbijten   en   om   ½   10   liepen   we   weg.   Zoals   Frans   al   schreef   zaten we   hoog   dus   eerst   afdalen.   Het   werd   vandaag   alleen   klimmen   en   dalen,   en   als   het   je   iets   zegt,   allemaal   zo   rond   de   15%.   Ga   er   maar aan   staan.   We   waren   weer   hanniballers,   zonder   olifanten   weliswaar.   (die   heb   ik   in   de   portemonnee   zitten)   Via   ‘n   landweggetje   en langs   wat   boerderijen   gelopen.   De   heuvels   worden   hoger   dus   de   uitzichten   ook   steeds   wijder.   ‘t   Was   al   vroeg   warm,   dus   in   de kortebroek.   Na   deze   weg   werden   het   grotendeels   alleen   maar   grind   paden.   Niet   biggels   van   gelijke   grootte,   nee   groot   en   kleine stenen.   Dit   is   niet   prettig   lopen.   Je   glijdt   haast   weg.   Zeker   als   je   stijgt   of   daalt,   dus   zachtjes   aan.   Na   1   ½   uur   gerust   en   een   bloot broodje    gegeten.    Rond    de    klok    van    ½    1!    kwamen    we    aan    in    Montcombroux    les    Mines.    We    wilden    daar    een    hapje    eten    en boodschappen   doen.   Op   de   kaart   ‘n   flink   dorp.   Maar   wat   denk   je.   Je   kon   er   niks   eten.   Normaliter   zijn   de   winkels   van   12-2   uur dicht.   Hier   was   maar   1   winkel.   En   zoals   ik   al   zei   het   was   ½   1   dus   1   ½   uur   wachten!   Aan   een   man   gevraagd   of   in   het   volgende   dorp “Bert”   een   winkel   was,   want   dan   waren   we   door   gelopen.   Hij   zei   non.   Dus   werd   het   wachten.   Verderop   was   ‘n   picknick   tafel   dus puzzeltje   gedaan   en   Frans   heeft   z’n   voeten   verzorgd.   Zitten,   wachten,   zitten,   tot   13.45.   Terug   naar   de   winkel.   Misschien   gaan   ze iets   vroeger   open.   Komen   we   daar.   Wat   dacht   je   wat?   Zijn   ze   dicht   tot   3   uur!   Poepe   dosie.   Dit   kennen   we   in   Nederland   niet.   Dus weer   terug   naar   de   picknicktafel.   Komt   er   na   10   min.   een   man   aan   gelopen   en   die   roept   in   het Nederlands,   Hallo,   pelgrims?   Ja,   zeiden   wij.   Ik   heb   40   m.   verderop   ‘n   huis   dat   altijd   open   staat voor   pelgrims.   Mag   ik   u   een   drankje   aanbieden?   Ja,   graag   zeiden   wij,   en   gingen   met   hem   mee.   Hij heette   Gerrit   Schelling   en   was   getrouwd   met   ook   een   man   Aristos   Bouïus.   Hij   ging   ons   voor   via   ‘n grote   theetuin   naar   een   zwembad.   Hij   pakte   2   ligstoelen   met   kussens   en   ging   koffie   zetten.   Ze woonden   in   ‘n   groot   huis   en   hadden   geregeld   gasten.   Er   was   ook   nog   een   ruimte   met   podium,   bar, en   gelegenheid   om   te   dansen.   Hij   vertelde   ons   over   z’n   ac   tiviteiten   en   dat   waren   er   vele.   Hij   was danser   o.a.   en   zij   verzorgden   ook   mensen   in   de   laatste   fase   van   hun   leven.   Stervens   begeleiding   in combinatie   met   vakantie   voor   mensen   met   een   terminale   ziekte   zoals   ASL   =   Amyotrofische Lateraal   Sclerose.   Heel   bijzonder   hoe   hij   daar   over   vertelde.   ‘t   Zou   misschien   iets   zijn   voor   de kerken,   ‘t   is   een   goed   doel   in   ieder   geval.   Zij   woonden   nu   11   jr.   in   Frankrijk,   z’n   man   was   o.a.   psychotherapeut.   (nu   niet   aanwezig) We   mochten   zelfs   gebruik   maken   van   het   zwembad.   Hij   was   reuze   gastvrij   en   had   een   bijzondere   band   met   pelgrims.   Wat   ‘n ontmoeting   zeg!   ‘n   heel   bijzondere   man.   We   kregen   zelfs   een   DVD   aangeboden   –   die   stuurde   hij   naar   Schiedam   –   daarop   is   te   zien over   allerlei   bezigheden   van   hun   samen.   Willem   Nijholt   en   Therèse   Steinmetz   waren   goede   vrienden   en   verbleven   soms   ook   wel   bij hun.   Het   was   kwart   vóór   4   toen   we   Gerrit   gingen   verlaten.   Hier   hun   website,   www.mijnsheerenland.com    .   Geheel   uitgerust,   dat   wel, maar   nog   steeds   niets   gegeten.   We   kregen   ‘n   bijzondere   stempel   van   Gerrit   en   waren   hem   zeer   dankbaar   voor   dit   warme   onthaal.   Tegen   vieren   eindelijk   in   de   winkel   en   15   min.   later   liepen   we weg.   En   ja   hoor,   ‘n   flinke   afdaling   in   ‘t   verschiet.   We   keken   tegen   een   flinke   heuvel   aan   dus   even later   ook   weer   omhoog.   Dus   hup   sa   simmetje   daar   gaan   we   weer,   voor   de   zoveelste   keer   op   en neer.   Deze   15%   stijgingen   en   dalingen   over   het   losse   grind,   dat   nog   steeds   niet   went   moet   ik zeggen.   Het   dorpje   Bert   lag   4   km.   verderop   en   had   een   restaurant,   daar   zouden   we   bij   Belgen   op aanraden   van   Gerrit   gaan   eten.   Wat   denk   je?   Op   woensdag   gesloten!   Dikke   pech.   Wel   konden   we via   de   achterdeur   wat   eten   kopen.   Blikvoer   weliswaar,   maar   toch   kregen   we   van   die   belgen   gratis eieren.   In   het   dorp   hadden   we   een   gite   municipal,   v/d   gemeente   zogezegd.   Het   is   een   heel   huis met   keuken,   wasmachine,   gasfornuis,   magnetron,   koelkast   etc.   Lekker   kleer   gewassen   natuurlijk. Fantastisch.   We   hebben   dus   zelf   maar   “gekookt”.   We   hadden   ook   best   trek   gekregen.   Vanavond   toch   nog   wat   laat   de   kooi   in,   23.00 uur. Morgen hopen we wel weer op tijd te starten. Enne de voet doet het goed. Groetjes van de Hanniballers zonder olifanten. Peta. 22/05 Bert – Chatelus Na   heerlijk   te   hebben   geslapen   in   de   gemeente   gite   van   Bert   zijn we   8.50   uur   weer   op   pad   gegaan.   Even   buiten   Bert   ging   de   route   door   een   schitterend   bos.   Aan   het   begin   stroomde   een   beekje over   het   pad   dus   de   broekspijpen   omhoog   en   er   doorheen.   Ik   ben droog   over   gekomen.   Het   pad   liep   langzaam   omhoog   dus   we   konden even   wennen.   Halverwege   stond   een   boom   met   een   omtrek   van   ca. 10   m.   Hij   was   zo’n   300jr   oud.   Boven   kwamen   we   nog   een   franse wandelaar    tegen    die    stukken    van    het    pad    liep.    Hij    was    nu onderweg    naar    Vezelay.    We    liepen    verder    via    Loddes    naar Andelaroche   waar   we   bij   de   plaatselijke   auberge   wat   zouden   eten. We   waren   inmiddels   geklommen   naar   zo’n   532   m!   wat   een   schitterend   uitzicht   geeft.   Toen   we   Andelaroche   in   liepen   was   er   tot onze   verbazing   geen   auberge,   nee   die   zou   iets   verder   liggen.   3   Km   verder!   en   van   de   route   af   nota   bene!   Maar   we   hadden   wel   trek en   veel   eten   hadden   we   ook   niet   meer   en   winkels   zijn   hier   ook   niet.   Maar   2   à   3   km   heen   en   weer   terug   dat   werd   ons   te   gortig.   We gingen   toch   nog   maar   een   stukje   verder.   Op   een   splitsing   lag   het   bord   van   de   auberge   op   de   grond.   Welke   kant   zou   het   opgewezen hebben?   Dat   werd   gokken   en   daar   hadden   we   geen   zin   in.   Auberge,   de   groeten   en   tot   een   andere   keer.   Wij   vervolgden   onze   weg naar   boven.   Daar   stond   een   groot   huis   en   we   mochten   op   een   gedeelte   van   het   erf   zitten.   Gras,   weliswaar.   Daar   hebben   we   een heerlijk   soepje   gemaakt   en   opgegeten   (gedoopt!)   met   veel   te   droog   brood.   Dan   waren   we   daar   ook   vanaf.   Weggooien   is   ook   zonde. Vandaar   ging   het   met   veel   klimmen   en   dalen   naar   Chatelus.   Bij   de   plaatselijke   Moulin   (molen)   hebben   we   nog   even   gekeken   naar   het malen   van   het   meel.   Heel   leuk   om   te   zien.   Vroeger   werd   dit   alles   aangedreven   met   een   waterrad.   Nu   ook   wel,   maar   dan   wel electrisch   aangedreven.   In   het   dorp   aangekomen   eerst   naar   de   Mairie   voor   een   slaapplaats.   En   wat   denk   je?   Wij   spelen   vanavond toneel.   Wij   slapen   nl.   in   een   zaaltje   op   het   podium   (   daar   ligt   parket   en   verders   liggen   er   plavuizen,   veel   te   koud   )   Dat   is   een gemeenschapszaaltje   van   het   dorp.   Hier   worden   feesten   gegeven,   toneel   voorstellingen,   bingo?   etc.   Tegenover   deze   feestzaal   was een   restaurant   (   een   echte   die   open   was!   )   en   daar   hebben   we   heerlijk   gegeten.   Als   enige   gasten.   Onze   matjes   en   slaapzakken liggen   uitgestald   op   het   podium.   De   voorstelling   zou   kunnen   beginnen,   maar   voor   ons   valt   het   gordijn   dus   tot   morgen.   Groetjes   van Romeo en Julia. Frans.                                             23/05 Chatelus – St. Clement Zoals   Frans   al   schreef   waren   wij   Romeo   en   Julia.   Frans   werd   vannacht   ’n   paar   keer   wakker.   Kun   je   niet slapen   vroeg   ik.   Nee   het   podium   is   zo   hard.   Ik   heb   geloof   ik   plankenkoorts.   (Ik   had   er   geen   last   van).   Nou ga   maar   slapen,   het   gaat   wel   over.   ’s   Morgens   vroeg   al   gewekt   door   de   kerkklokken   (daar   sliepen   we tegenover)   de   halve   nacht   hebben   we   gehoord.   Om   gek   van   te   worden.   Het   ochtend   ritueel   afgehandeld. Het   podium   opgeruimd   en   om   8.45   liepen   we   in   korte   broek   weg.   Het   werd   25˚C   en   er   was   geen   wolkje   te zien.   Romeo   en   Julia   waren   op   weg.   Nou,   het   sprookje   was   snel   over.   In   het   dorp   al,   was   het   flink   dalen,   we voelden   direct   de   kuiten   van   gisteren.   Daar   kwam   Hannibal   de   hoek   om   kijken,   de   kuitenbijter.   Het   ging flink   steil   omhoog.   Als   je   achterom   kijkt   als   je   boven   bent,   sta   je   veel   en   veel   hoger   dan   de   kerktoren.   En dat   op   de   vroege   ochtend.   Môgge!   Gelopen   naar   Arfeuilles   zo’n   7   Km   verderop.   Boodschapjes   gedaan   en koffie   gedronken.   Kun   je   hier   pinnen   vroeg   ik?   Nee,   hier   niet,   dat   kan   pas   40Km!   verderop.   Wat?   Even later   kwam   de   goede   man,   die   het   café   en   de   winkel   runde,   hij   had   een   oplossing   voor   ons.   Via   ’n   draagbaar pin   apparaat   konden   we   toch   geld   krijgen.   We   hadden   nog   wel,   maar   je   wilt   niet   op   je   laatste   kwartje bijten.   Wat   ’n   hulp.   Geweldig.   Ze   verplaatsen   zich   in   jouw   situatie   en   komen   zelf   met   ’n   oplossing   aandragen.   Na   nog   een   ijsje   te hebben   genuttigd   zijn   we   verder   gegaan   richting   St.   Clement,   dat   is   nog   zo’n   10   Km.   Maar   daar   hebben   we   de   hele   middag   over g edaan.   Vele   steile   beklimmingen   en   steile   afdalingen   stonden   op   het   programma.   Ondertussen   gingen   we   steeds   hoger.   610   m!   We konden   de   route   3   Km   inkorten   door   ’n   ander   pad   te   nemen.   Dat   deden   we.   Via   wat   hoog   gras   zag   je de   moet   van   het   pad.   De   broekspijpen   er   maar   aan   geritst   want   de   begroeiing   werd   prikkeliger. Brandnetels   en   ander   ongewis   spul   sierden   dit   "pad".   Verderop   had   men   bomen   gehakt.   Wij   er doorheen   maar   op   ’n   gegeven   moment   zaten   we   muur   vast.   Dus   terug.   Bij   het   houthakkers   gedeelte had   men   het   pad   versperd   wat   toch   al   moeilijk   te   zien   was.   Dus   via   de   GPS   en   kris   kras   door   ’t   bos gelukkig   het   pad   weer   gevonden.   Veel   klimmen   en   klimmen   op   heel   ruig   terrein.   Ik   kreeg   m’n   ene been   niet   meer   voor   de   andere.   Als   laatste   gedeelte   door   hoog   gras   van   ca.   70   cm   en   steil   omhoog. Ik   kon   niet   meer,   ‘k   viel   haast   om.   Maar   toen   wij   Hanniballers   eenmaal   het   pad   weer   hadden gevonden   was   de   vreugde   van   korte   duur.   Het   pad   bestond   grotendeels   (zoals   de   meeste   paden van   vandaag)   uit   ruwe   bonken   steen.   Kleinere   stenen   en   heel   veel   losliggend   gespuis.   En   het   pad verschrikkelijk   ongelijk.   Heel   zwaar   om   te   lopen.   (wat   je   lopen   kunt   noemen)   Het   klimmen   is   op   deze   manier   enorm   zwaar.   Het vreet   energie   en   je   moet   je   goed   concentreren   hoe   en   waar   je   loopt.   Maar   verderop   mochten   we   weer   dalen.   Ook   dat   is   linke   hap. Je   gaat   al   gauw   te   snel   en   je   moet   zo   goed   uit   kijken   dat   je   niet   zwikt   of   uitglijdt   over   die ongelijke   stenen.   Bij   ‘n   boerderij   op   het   stoepje   (niemand   thuis)   macaroni   gekookt   en   gegeten   plus ’n   banaan   en   uitgerust   vanzelf.   Toen   weer   verder.   En   ja   hoor,   ’t   klinkt   saai,   maar   dat   is   ’t   niet, weer   klimmen   en   wel   tot   een   hoogte   van   667   m!   Nog   even   uitgerust   en   ’t   laatste   stukje   naar   St. Clement   mochten   we   over   asfalt!   Vlak   voor   het   dorp   was   een   camping.   Daar   konden   we   ’n   huisje huren   (wat   een   beetje   leek   op   ons   vroegere   huisje   op   Oostvoorne)   voor   1   nacht.   Geweldig.   En   een douche!   Gisteren   hadden   we   geen   matras   en   geen   douche,   en   nu   wel.   het   was   ‘n   zware   dag   maar   ook mooi.   Vanavond   bijtijds   naar   bed   want   de   benen   hebben   rust   verdiend.   Morgen   schijnt   het   ook heftig te worden, maar dat lees je morgen. Groetjes van Romeo en Julia Hannibal. Peta. 24/05 St. Clement - Lavoine Na heerlijk te hebben geslapen op de camping van St. Clement vertrekken we voor een schitterende  wandeling richting Lavoine. Eerst   moesten   we   nog   wat   boodschappen      doen   in   het   dorp   en   toen   we   daar   aankwamen   zagen   we   dat   de   kerk   open   was   en   hebben daar   eerst   rondgekeken   en   ook   weer   een   kaars   aangestoken   uit   dank   voor   het   verloop   van   onze      tocht      deze   week.   Daarna   inkopen gedaan   bij   de   plaatselijke   kruidenier.   Deze   had   lang   niet   alles,   dus   gekocht   wat   er   was   wat   op   ons   lijstje   stond.   We   gingen   op   pad met   een   kleine   voorraad.   Dus   zuinig   aan   vandaag.   Even   buiten   het   dorp   ging   het   gelijk   steil   omhoog.   Men   vergeleek   dit   met   een kruisweg.   Om   de   zoveel   meter   stond   een   kruis.   In   totaal   12.   Na dit   1e   steile   stuk   een   stukje   via   asfalt   wat   minder   steil   was   maar toen   ging   het   echte   werk   beginnen.   Het   was   heel   anders   dan gisteren.   Steil   omhoog   en   dan   een   km   of   2   vlak   lopen   via   een zandpad.   Dat   loopt   heerlijk.   Even   de   benen   loslopen,   dat   scheelt spierpijn.   Dan   volgde   er   weer   een   steile   beklimming   maar   dan veelal   via   bloot   gelegde   boomwortels,   dus   een   soort   van   trap,   niet zo   zwaar   als   die   losliggende   stenen.   Deze   beklimming   op   deze manier   herhaalde   zich   een   paar   keer,   en   dat   in   totaal   naar   een   hoogte   van   972   m!   We   hebben   de   hele   bergkam   belopen   op   die manier.   Van   het   uitzicht   hebben   we   eigenlijk   niks   gezien,   ja   op   het   einde   van   de   bergkam,   daar   was   het   bos   eigenlijk   afgelopen, toen   gingen   we   weer   dalen.   Het   stuk   ervoor   was   erg   bosrijk   en   daar   kon   je   niet   doorheen   kijken,   dat   was   wel   jammer,   want   hoever kun   je   kijken   als   je   op   972   m   staat.   Daarna   ging   het   geleidelijk   omlaag,   ook   op   dezelfde   manier   zoals   we   omhoog   gekomen   waren. Via   kale   boomwortels   o.a.   en   zandpaden   en   af   en   toen   wat   stenige   wegen.   Even   voor   Lavoine   ging   het   weer   omhoog   naar   824   m.   In het   dorp   aangekomen   vroegen   we   naar   de   Chambre   d’Hotes   ,   die   er   moest   zijn   volgens   de   bordjes.   Let   even   op,   het   was   nu   16.30 uur!   Maar   men   wist   hier   niets   van.   Oké,   hebben   wij   weer.   Men   verwees   ons   naar   het   museum   dat   ook   tevens   dienst   deed   als   VVV. De   dame   in   kwestie   ging   gelijk   voor   ons   aan   de   slag.   Maar   er   kwam   een   groep   bezoekers   voor   het   museum   die   zij   moest   rondleiden dus   we   moesten   boven   in   de   auberge   maar   even   wachten.   Niks   erg,   we   wilden   daar   toch   al   koffie drinken.   Het   was   ook   restaurant,   dat   wisten   we   ook   van   de   bordjes,   maar   we   troffen   het   dat   het vandaag   –   op   zaterdag   –   gesloten   was.   Joh,   waar   hebben   we   dat   meer   gehoord?   Op   een   gegeven moment   kwam   er   een   mevrouw   die   vroeger!   De   Chambre   d’Hotes   had,   en   die   is   voor   ons   aan   de gang   gegaan.   De   gemeentegite   was   dicht   want   de   sleutel   was   gewoon   foetsie.   Er   was   nog   een   gite (huis)   4   km   verderop   maar   daar   zaten   al   24   mensen   in,   dus   ook   vol.   Wij   bleven   in   die   tijd   maar gewoon   koffie   drinken,   en   een   biertje   en   in   die   tijd   ook   maar   even   gevraagd   of   we   een   kleine (brood)   maaltijd   konden   krijgen,   (ze   ging   eigenlijk   sluiten)   maar   dat   kon.   En   ze   maakte   voor   ons een   simpele   broodmaaltijd   met   een   wijntje!   Die   andere   mevrouw   heeft   in   die   tussentijd   half Frankrijk   afgesjeesd   voor   de   sleutel   van   de   gite.   Het   verlossende   woord   kwam   een   paar   uur   later, maar   de   dame   die   hem   had,   ging   eerst   nog   even   naar   de   mis!   Geeft   niks   we   blijven   nog   wel   even   wachten   hoor.   We   zaten   droog, want   het   regende   flink   in   de   tussentijd.   En   ja   hoor   om   19.15   uur!   kwam      de   burgemeester   met   z’n   assistente   met   de   sleutel!   We konden   in   de   gite.   Sjonge   sjonge   heel   Frankrijk   op   z’n   kop   voor   ons   onderkomen.   Wat   al   deze   mensen   al   niet   doen   om   2   pelgrims aan   een   slaapplaats   te   helpen.   Petje   af   hoor!   We   hebben   nog   wat   tv   gekeken   en   gedoucht   en   lekker   vroeg   naar   bed,   want   morgen moeten we weer klimmen, dus is rust nu geboden. Groetjes van Frans.                                                                               25/05 Lavoine – La Lizolle In   de   gemeente   gite   hebben   we   heerlijk   geslapen.   Om   8.30   uur   stonden   we   op   ’t   punt   te   vertrekken   toen   de   burgemeester   zelf   de sleutel   kwam   halen.   Hij   had   alleen   z’n   ambtsketting   niet   om,   dat   viel   een   beetje   tegen.   Hij   had   ook   geen   sjerp   om   of   zoiets,   maar een   oude   trainingsbroek   met   een   simpel   truitje   en   afgetrapte   slippers.   We   hebben   een   praatje   gemaakt   en   hij   wenste   ons   ’n   goede reis   en   deed   alles   op   slot.   Voor   zover   we   nog   niet   wakker   waren,   werden   we   het   nu.   We   zijn   via   asfalt   het   dorp   uitgeklommen   van 796   mtr.   naar   920   mtr.   Mogge!   Die   koiten   gingen   weer   floiten!   We   hadden   er   wel   zin   in.   Ik   had   ook   sterk   het   gevoel   dat   het   een aparte   dag   zou   worden.   Het   is   namelijk   vandaag   voor   mij   oudjaarsdag.   Frans   zei   dat   ie   iets   geregeld   had   voor   mijn   verjaardag   en dat   ik   dit   in   Santiago   de   Compostella   zeker   nog   zou   herinneren.   ‘K   ben   benieuwd!   Ik   moest   ook   m’n   telefoon   inleveren.   De   laatste dagen   zijn   er   ook   geheime   telefoontjes   gepleegd,   waar   ik   niets   van   wist   natuurlijk.   Maar   je   merkt   dat   zo’n   dag   anders   verloopt   dan normaal.   Er   hangt   iets   in   de   lucht   zogezegt!   Maar   de   waarheid   was   wel   dat   we   weer   verder   omhoog gingen   klimmen,   alleen   niet   zo   makkelijk   als   gisteren,   dat   ging   heel   geleidelijk.   Steil   klimmen   en 2km   vlak   lopen   over   de   bergkam,   weer   fiks   klimmen   en   weer   ’n   paar   km   vlak   lopen.   Dan   kwam   je gewoon   bij.   Even   gewoon   lopen.   Maar   vandaag   was   het   net   als   2   dagen   geleden.   Zwaar,   zwaar   en nog   eens   zwaar!   Via   losliggende   stenen   en   keien   naar   boven   van   920   mtr.   tot   1291   mtr.   We   hadden haast   geen   gevoel   meer   in   de   bovenbenen.   Eenmaal   boven   gekomen   effe   uit   staan   hijgen.   Het   was inmiddels   flink   gaan   regenen,   dus   dat   liep   niet   zo   lekker.   Er   werd   mij   verteld   dat   er   beneden   een beloning   was.   Hè????   Ik   snapte   er   niks   meer   van.   Je   hoopt   wel   op   iets,   maar   ja   dat   hoeft   niet altijd   waarheid   te   worden.   Nou   ja,   we   zien   wel.   Al   die   geheimschrijverij!   De   weg   naar   beneden   was heel   moeilijk.   400   mtr.   naar   beneden   glijden   en   zwikken   over   de   keien.   Veel,   heel   veel   losliggende stenen.   Ook   veel   regen.   Heel   langzaam   je   laten   zakken   en   je   verstand   gebruiken,   want   nog   meer   blessures   kunnen   we   niet gebruiken.   Frans   liep,   wat   hij   nooit   doet,   ineens   te   fluiten   onderweg.   Heel   raar!   Bijna   beneden   moest   ik   voorop   gaan   lopen,   ook   erg raar!   En   wat   zien   we   in   de   verte?   Een   bekende,   zwarte   auto   en   daar   kwamen   3   personen   uit!   Hè?   Zie   ik   dat   goed?   Daar   kwam   Marco   met   Tom   aanhollen,   want   het   regende   ook   nog!   Isabel   kwam   uit de   auto   met   een   filmcamera!   Je   gelooft   je   ogen   niet!   Ik   weet   wel   dat   ik   vreselijk   ben   gaan   brullen! Je   gelooft   niet   dat   dit   je   overkomt!   920   km   van   huis   af   en   dan   zie   je   hun!   Ongelooflijk!   Stilletjes heb   je   erop   gehoopt   en   over   gedroomd.   920   km   van   huis!   Je   mag   het   niet   verwachten!   Ik   kan   je zeggen,   het   is   een   enorm   groot   verjaardagscadeau!   We   vlogen   elkaar   in   de   armen,   8   weken   is   toch wel   erg   lang   hoor!   Na   elkaar   uitgebreid   begroet   te   hebben,   zijn   we   in   de   auto   gestapt.   Marco   en Isabel   hebben   100   km   verderop   een   stacaravan   gehuurd   voor   een   week   en   daar   gaan   wij   ook   een paar   dagen   verblijven.   Het   is   wel   zo,   want   de   aap   komt   dan   uit   de   mouw,   dat   Frans   heel   veel verzonnen    heeft    om    de    boel    te    misleiden!    Sjappoo,    goed    gelukt!    Onderweg    veel    bijgekletst natuurlijk.   In   Nonnette   aangekomen   hebben   we   ons   geïnstalleerd   en   hebben   ’s   avonds   nog   een   spelletje   Kolonisten   van   Catan gespeeld.    Om    0.30    uur    gingen    we    naar    bed.    Moe,    vol    van    gedachten    en    overvol    van    geluk!    Welterusten!    Groetjes    van    ’n overgelukkige moeder! Peta. 26/05 Nonnette Gisteravond   om   0.30   uur   naar   bed   en   sliep   niet   gelijk.   Er   ging   nog   zoveel   door   m’n   hoofd.    Maar    wel    heel    blij!    ’s    Morgens    om    6.30    uur    wakker    want    Tom    kwam tussenin.   Gezellig   hoor!   Lang   geleden   ook.   Opa   werd   gesloopt   zoals   altijd   en   hij vond   het   nog   leuk   ook.   Even   later   kwamen   Marco   en   Isabel   ook   uit   bed.   En   ze gingen   allemaal   zingen   voor   mij.   Want   ik   was   jarig!!   Om   alle   misverstanden   uit   de wereld   te   helpen,   ik   zie   er   misschien   uit   als   43   maar   ik   ben   heus   54   geworden. Dat   geloof   je   niet   hè?   Ja,   ik   zelf   ook   niet,   ik   voel   me   nog   32   maar   54   is   het   echte getal.   En   ik   hoop   dat   er   nog   heel   veel   gezonde   jaren   bijkomen.   Het   lang   zal   ze leven   werd   begeleid   door   Tom   op   z’n   gitaar,   vreselijk   leuk!   Hij   had   voor   mij   een   ’t shirt   geverfd   met   zonnetje   en   daarop   een   dikke   kus   van   Tom.   Heb   hem   direct aangetrokken   en   ook   de   hele   dag   aangehouden.   Isabel   kwam   daarna   met   een   doos en   een   stapel   post.   Vele   mensen   hadden   bij   hun   post   gebracht.   Echt   leuk!!   15 kaarten   en   een   doos   uit   Katwijk.   Met   slingers,   vlaggetjes   en   ballonnen   en   een   presentje.   Die   denkt   ook   altijd   aan   alles!   Bedankt! Alles   werd   toen   snel   versierd.   Met   de   slingers   die   Isabel   ook   meegenomen   had,   werd   het   een   kleurige   boel.   Natuurlijk   belde   al vroeg   m’n   moeder!   Die   het   toch   wel   een   beetje   moeilijk   vond   dat   wij   nu   zover   zitten.   Maar   ja!   Totaal   had   ik   zo’n   16   telefoontjes gekregen   en   7   sms-jes.   Ik   voelde   me   ook   echt   jarig!   Er   is   ook   verschillende   keren   door   de   telefoon   voor   me   gezongen,   geweldig!   Na allemaal   gedouched   en   gegeten   te   hebben,   zijn   we   met   de   auto   boodschappen   gaan   doen   in   een   knots   van   een   winkel   waar   je   de achterkant   niet   van   ziet.   We   hoefden   alleen   maar   taart   en   wat   kleine   dingetjes!   Maar   ja,   hoe   gaat   dat   dan   hè?   Kom   je   bij   de kassa,   blijkt   dat   de   kar   toch   weer   vol   is.   Na   de   boodschappen   even   gekeuteld   met   z’n   allen.   We   konden   niet   buiten   zitten,   want   het is   druilerig   en   regenachtig   weer.   Maar   dat   is   altijd   beter   als   geen   weer.   Tom   heeft   nog   een   poosje   geslapen   en   daarna   zijn   we   bij   Buffalo   Bill   met   z’n   grill   wezen   eten.   Vele   bizons   zijn   hiervoor opgeofferd!   Het   was   heel   gezellig   met   natuurlijk   een   wijntje   erbij.   Daarna   weer   10   km   terug gereden   en   toen   hebben   we   nog   een   spelletje   skip-bo   gespeeld.   Al   met   al   heb   ik   een   heeeeeeele leuke   verjaardag   gehad.   En   daar   hebben   jullie   met   z’n   allen   aan   mee   geholpen.   Iedereen   heel   erg bedankt   voor   de   lieve   woorden   via   telefoon,   sms,   mms   en   via   de   kaarten.   Deze   54ste   verjaardag zal ik niet snel vergeten. Groetjes van ons allen! De jarige jet Peta! 27/05 Nonette Tijdens   een   nacht   met   wind,   regen   en   onweer   zijn   we   een   paar   keer   wakker   geweest.   De   boemboem   en   de   harde   regen   op   het kunststof   dak   vond   Tom   maar   niks.   Hij   mocht   tussen   ons   in   liggen,   hij   vond   dat   fijn   en   wij   ook.   Hij   sliep   snel.   Om   half   7   waren   we weer   wakker   en   hij   wilde   met   opa   spelen.   Het   is   schittterend   zo   een   paar   dagen   met   hun   samen   te   zijn   ondanks   dat   ik   hier   vanaf wist,   was   het   toch   een   verrassing.   Ook   hadden   ze   de   mail   meegebracht   die   naar   het   emailadres verzonden   was   naar   de   website,   doe   konden      wij   om   1   of   andere   reden   in   Frankrijk   niet   openen. We   hebben   alles   doorgelezen   en   willen   iedereen   hartelijk   bedanken   voor   het   meeleven.   Speciale dank    voor    de    tips    betreffende    mijn    enkel.    Het    gaat    inmiddels    veel    beter.    Ik    heb    de    raad opgevolgd   en   nieuwe   zooltjes   in   mijn   schoenen   gedaan   waarvan   1   met   extra   verhoging   onder   de hiel.   Jammer   genoeg   hebben   we   wat   concessies   moeten   doen   betreffende   de   afstand.   Maar   er blijft   genoeg   over.   Ook   vinden   we   de   belangstelling   heel   erg   leuk   die   "Vetgedrukt"   (is   een   krantje van   Vopak   Vlaardingen)   heeft   voor   onze   reis.   De   redactie   wil   hier   nog   een   stukje   over   schrijven   en foto's   plaatsen.   En   even   tegen   Nita   Pleune-   we   vinden   het   goed   dat   je   materiaal   gebruikt   van   onze website.   Binnenkort   komen   er   meer   foto's   op   de   website.   Deze   neemt   Marco   (onze   schoonzoon) mee   naar   Peter   (andere   schoonzoon)   en   die   plaatst   het   1   en   ander   erop.   Tegen   de   middag   ging   Tom   (kleinzoon)   zijn   middagdutje doen   en   ben   toen   samen   met   Marco   naar   de   sauna   geweest   van   de   camping.   Niet   zo   groot   maar   wel   lekker   voor   de   spieren.   Peta   en Isabel   (dochter)   hebben   intussen    verhalen   voor   de   website   getypt   op   de   laptop.   Van   haar   verjaardag   had   ze   genoeg   te   vertellen. 's   Middags   zijn   we   naar   MC.   Donald   geweest,    want   daar   konden   we   met   de   laptop   de   verhalen   via het   wifi   systeem   doorsluizen   zogezegd.   Ook   hebben   we   geheel   tegen   mijn   principes   in   daar   ook iets    gegeten    met    natuurlijk    een    milkshake.    Ook    met    Tom    hebben    we    nog    gespeeld    in    het speelhuisje   buiten,   hij   vond   het   geweldig.   Terug   op   de   camping   werd   er   voor   het   eten   gezorgd   en ik   paste   op   Tom.   Hij   had   het   heel   druk   met   springen   in   een   vieze   modderplas.   Het   mocht   van Isabel,   dus   gepermitteerd.   Hij   zag   er   niet   uit,   zijn   broek   was   kledder   en   ging   even   later   er   ook maar   inzitten.   Wij   vonden   het   schitterend   om   naar   te   kijken   en   hij   vond   het   ook   heel   leuk.   Maar voor   het   eten   mocht   hij   ook   onder   de   douche   en   was   hij   weer   lekker   schoon.   's   Avonds   een spelletje   Catan   gespeeld,   en   wat   denk   je?   ik   heb   nog   gewonnen   ook.   Daarna   heerlijk   naar   bed. groetjes van een gelukkige winnaar. Opa Frans. 28/05 Nonette 's   Morgens   uitgeslapen   tot   8   uur!   Als   Tom   uitslaapt   dan dus iedereen.   Eenmaal   tussenons   in   was   het   klieren   en   tentje   bouwen   met de   slaapzakken   (   want   wij   slapen   op   een   matras   op   de   grond   in   de   woonkamer)   Heel   erg   gezellie   zo   's   morgens   vroeg   met   een ventje   van 2   en   een   half.   We   hadden   hem   8   weken   niet   gezien,   en   dat   is   een   lange   tijd.   er   kan   dan   veel   veranderen.   Hij   is   weer wijzer   en   groter   geworden   en   ook   ondeugender   natuurlijk.   Dat   groeit   gewoon   mee.   Maar   goed,   we   heben   ook   naar   de   vogels   liggen luisteren, hij herkent al de geluiden van de merel en de koekoek en de duis. Goed he? Na al dat reldellen was het douchen en eten. Vandaag   is   Peter   jarig.   Van   harte   gefeliciteerd   jongen   en   nog   vele   gezonde   jaren   met   Mirella.   We heben   er   eentje   genomen   om   te   proosten   voor   je   verjaardag.   De   rekening   volgt!!   (grapje)   Vannacht om   12   uur   hadden   we   hem   gebeld   -   hij   had   nachtdienst-   en   hebben   voor   hem   gezongen.   Hij   vond het   leuk,   al   vielen   we   af   en   toe   wat   weg.   Dus   wat   ontbrak   heeft   hij   vast   zelf   gezongen.   Peter houdt   van   zingen.   Toen   iedereen   klaar   was   met   poetsen   en   schrobben   zijn   we   in   de   auto   gestapt   en gingen   naar   Clermont   Ferrand.   We   gingen   zogezegd   een   stadje   pikken.   Een   oude   stad   met   oude kleine   winkeltjes   in   smalle   straatjes,   heel   leuk.   Ook   hebben   we   de   kerk   bezocht,   een   kerk   met hele   mooie   gebrandschilderde   ramen.   De   kerk   straalde   veel   geschiedenis   uit.   Het   orgel   waren   ze aan   het   renoveren.   Samen   met   Tom   hebben   we   een   kaars   aangestoken.   Dit   vond   hij   heel   spannend en   zei,   nog   een   keer   opa?   Dus   er   werd   iets   verderop   in   de   kerk   nog   een   kaars   aangestoken.   Nog   een   keer   opa?   nee   Tom,   zo   is   het wel   genoeg.   Na   het   kerkbezoek   nog   wat   gekuierd   en   toen   richting   caravan.   Tussendoor   nog   wat   boodschappen   gedaan   voor   de gourmet.   Het   heeft   de   laatste   dagen   en   nachten   heel   veel   geregend   maar   wonder   boven   wonder   konden   we   deze   avond   buiten zitten,   en   na   de   gourmet   hebben   we   binnnen   een   spelletje   skipbo   gespeeld.   Toen   naar   bed.   Morgen   worden   we   weer   op   de   route gezet   om   vrijdag   weer   te   gaan   lopen.   Het   waren   hele   fijne   en   gezellige   dagen   en   hebben   er   buitengewoon   van   genoten.   Het   was   een prachtig   verjaardagscado.   Nu   gauw   gaan   slapen   want   dan   kunnen   we   morgenochtend   nog   even   spelen   en   ravotten   met   Tom. Groetjes van ons allemaal. Oma Peta. 29/05 Nonette - St. Georges Lagricol Na   de   heerlijke   dagen   met   onze   kinderen   en   kleinzoon   werden   we   richting   onze   route   gebracht.   Na   het   ontbijt   de   rugzakken   weer gevuld   en   alles   bijelkaar   gegraaid   (   de   caravan   was   gelijk   opgeruimd   )   en   alles   in   de   auto   gelegd.   Nonette   ligt   ca.   70   km   van   de route   af   want   daar   wilden   we   weer   naartoe.   De   rit   duurde   1   ½   uur   en   gereden   door   een   prachtig   stukje   Frankrijk   over   kleinere wegen.   Iets   boven   de   1000   m   kwamen   we   uit.   Prachtig.   Iets   zakkend   kwamen   we   uit   in   Craponne   sur   Arzon.   Aangekomen   hebben   we met   z'n   allen   eerst   wat   gegeten.   Het   kon   nog,   het   want   het   was   pas   ½   2.   En   eten   kan   je   hier   van   12   -   2   uur.   Kom   je   wat   later   dan   krijg   je   gewoon   niks.   Simpel   is   dat.   Voor   een   pizza   waren   we   wel   iets te   laat   maar   voor   gewoon   eten   niet.   Dus   lekker   gegeten   en   gedronken.   De   eigenaar   wilde   ons geloof   ik   dronken   hebbben,   hij   bood   verschillende   drankjes   aan   van   wel   50   en   60%   !!   dat   voel   je wel   zakken   hoor.   Na   de   maaltijd   terug   naar   de   auto   want   het   moment   supreme   was   aangebroken. Afscheid   nemen   van   elkaar.   We   hadden   afgesproken   dat   we   het   droog zouden   houden,   maar   dat   was   een   foute   inschatting.   Tom   zei   al   tegen Isabel,   gaan   we   zwaaien   naar   Oma   en   dan   ga   je   huilen.   Echt   waar,   dat   zei- ie!   Het   is   heel   dubbel   hoor,   Je   neemt   afscheid   omdat   je   ook   weer   verder wilt   maar   kinderen   en   kleinkind   achterlaten   doet   pijn!!   Peta   hield   het   dus   niet   droog.   We   hebben   ze nagezwaaid   tot   we   ze   niet   meer   zagen.   We   gingen   weer   verder.   Op   zoek   naar   onderdak.   Het   VVV   kantoor was   open.   De   dame   daar   ging   op   zoek   voor   ons.   in   dit   dorp   was   niks.   3   km   verderop   was   iets,   maar   niet thuis.   2   Km   de   andere   kant   op   waren   vol.   Er   was   nog   een   plaats,   5   km   verderop   in   een   oud   schoolgebouw annex   klooster.   Daar   konden   wel   60   !!   mensen   slapen.   Daar   woonde   de   dame   van   het   VVV   dus   zelf!   We mochten   bij   haar   slapen   voor   een   prikkie.   Het   was   nu   4   uur   en   moesten   tot   5   uur   wachten   en   dan   konden we   met   haar   meerijden.   Waar   vind   je   zoiets?   Jacobus   was   ons   weer   ter   hulpe!   Op   en   terras   wat gedronken,   kleine   boodschapjes   gedaan   en   ja   hoor   daar   kwam   ze   met   haar   autootje.   Alles   erin   gepropt   en wij   mee.   We   sliepen   die   nacht   dus   in   St.   Georges   Lagricol.   Haar   2   kleine   kinderen   werden   opgehaald   en   kwamen   ons   gedag   zeggen. Het   meisje   kwam   zelfs   met   een   mooie   irisbloem   voor   Peta   omdat   ze   jarig   was   geweest.   Schattig   he?   Morgen   vertrekken   we   vanaf hier naar Vorey en dan zitten we weer op de route. Nog wat lezen en puzzelen en dan slapen. Welterusten Frans. 30/05 St. George Lagricol - Vorey Vanmorgen   al   vroeg   wakker.   Na   4   heerlijke   dagen   gaan   we   weer   verder   met   onze   wandeltocht.   8.15   uur   gedag   gezegd   en   terwijl   we het(   dorp   uitliepen   deed   iemand   de   kerk   open.   Dus   wij   naar   binnen.   Een   kleine   kerk   met   prachtige   ramen   en   vele   fresco's.   We tilden   een   deksel   van   een   soort   kist   op   en   daarin   stond   een   ouderwets   harmonium.   Je   kon   zien   dat   hij   nog   gebruikt   wordt.   Voor   mij nostalgie,   op   zo'n   orgel   heb   ik   leren   spelen.   Heel   leuk.   Om   8.45   uur   gingen   we   echt   het   dorp   uit.   Lekker   weer   dus   jassen   uit   en   de pijpen   eraf.   We   liepen   op   een   plateau   op   een   hoogte   van   ca.   840   m.   Ons   parcour   was   redelijk   vlak   tot   glooiend.   Maar   ondertussen waren   we   toch   gestegen   naar   zo'n   960   m.   Landelijk   gelopen   via verschillende    buurtschapjes.    De    wolken    spanden    samen    op    die hoogte   zie   je   dat   helemaal   goed   gebeuren.   Heel   mooi.   Jassen weer   aan   en   de   pijpen   ook.   Laten   we   doorlopen   dan   blijven   we   de bui   vast   voor   want   een   droge   overtocht   is   altijd   fijn.   Intussen werd    de    daling    ingezet.    Er    werd    in    het    begin    best    wel    steil gedaald   (10%)   later   was   het   redelijk   te   belopen.   Maar   we   gingen stoppen    om    de    regenkleding    aan    te    trekken,    de    buien    gingen helaas   sneller   dan   wij.   Het   ging   flink   plenzen.   Daarna   doorgelopen.   Het   dorp   Vorey   in   en   al   snel   een   restaurantje   op   de   route.   Nat geregend   en   trek,   wat   doe   je   dan?   Juist,   naar   binnen.   Daar   liep   Vincent   van   Gogh   zelf   met   een   strooien   hoedje   op,   schitterend. Maar   hij   was   ook   de   kok.   We   hebben   heerlijk   Bouf   Bougignons   gegeten.   Vanmorgen   vroeg   gestart   dus   ook   vroeg,   13.15   in   Vorey. We   deden   vandaag   15   km.   Het   VVV   opgezocht,   maar   dat   was   gesloten   tot   maandag.   200   m   verderop   een   hotel   gevonden.   Komen   we op   de   kamer   wat   denk   je?   staat   daar   een   massagestoel!!!   Helemaal   geweldig.   Ik   ben   er   gelijk   ingeploft.   Op   full   programma   gezet   en gaan   met   die   banaan.   Deze   masseur   had   wel   harde   knokkels   maar   wel   heerlijk.   Wat   een   binnenkomer.   Ook   mocht   ik   de   computer gebruiken,   dus   verhalen   getypt   en   verstuurd.   's   Avonds   op   de   kamer   nog   een   pizza   gegeten,   vanavond   vroeg   in   bed   want   het   was vroeg dag. Welterusten en groetjes van geheel relaxte wandelaars. Peta. 31/05 Vorey - Le Puy en Velay Vanmorgen   zijn   we   om   8.15   vertrokken   richting   Le   Puy.   Even   buiten   Vorey   ging   de   weg   over   in   een   bospad.   De   bergen   waren   gehuld in   nevels,   net   of   dat   de   wolken   de   toppen   raken.   Het   doet   ons   denken   aan   het   begin   van   de   schepping   (en   een   damp   steeg   op   uit   de aarde)   in   feite   is   dat   nu   nog   steeds   zo,   want   iedere   dag   is   de   schepping   nieuw.   Dit   beeld   doe   je   er   alleen    maar    meer    bij    stilstaan.    Het    had    de    afgelopen    nacht    geregend,    dus    op    het    zandpad ontstonden   kleine   riviertjes,   die   weer   samen   kwamen   in   beekjes   en   zo   hun   weg   zochten   naar   de Loire,   die   daar   beneden   stroomde.   Maar   af   en   toe   kregen   ze   hulp   van   Peta   Leeghwater!   die   de loop   van   de   kleine   riviertjes   met   haar   stokken   beinvloed   of   met   haar   schoen   een   dijkje   maakte zodat   het   water   de   andere   kant   op   ging.   Als   ik   niet   af   en   toe   zei   dat   we   verder   moesten   dan waren   we   over   3   dagen   nog   niet   in   Le   Puy   aangekomen.   Maar   we   hadden   er   wel   veel   lol mee.   Via wat   kleine   dorpjes   kwamen   we      in   St.Vincent   aan   waar   een   cafe   was.   Daar   hebben   we   koffie grdronken.   Van   St.   Vincent   ging   het   naar   La   Voute   sur   Loire.   Onderweg   maakten   we   nog   wat foto's   van   schitterende   bloemen.   Het   leken   wel   orchideeen.   Maar onze   kennis   is   wat   betreft   beperkt.   Dus   dat   moeten   we   later   aan   de   hand   van   de   foto's   uitzoeken of   aan   Ome   Jaap   vragen.   In   La   Voute   sur   Loire   vonden   we   bij   de   spoorbrug   een   schitterende picknickplaats   met   een   nog   schitterender   uitzicht   op   de   Loire.   We   besloten   daar   ons   middagmaal te   koken,   "   Pakket   van   Ome   Ben"   rijst   met   van   alles   erdoorheen.   Na   het   eten   toen   we   verder liepen   bleek   wel   dat   we   deze   brandstof   hard   nodig   hadden.   De   route   had   voor   ons   een   klim   van zo'n   5   kwartier   in   petto.   Van   580   m   naar   857   m.   en   dat   over   en   pad   bezaaid   met   keien   en   dat   steil omhoog.   Uitgeblust   kwamen   we   omhoog.   Tijd   om   te   rusten   en   een   banaantje   te   eten,   en   natuurlijk genieten   van   het   magnifieke   uitzicht.   Via   het   dorpje   Rachat   en   Channeaux   ging   het   richting   Le Puy.   Maar   toen   gooide   de   route   roet   in   het   eten.   Daar   waar   we   via   Tressac   zouden   moeten   lopen   volgens   de   kaart   ging   de markering   richting   Polignac.   Een   heuveltop   met   bovenaan   een   kasteel.   Dus   dat   werd   weer   klimmen   over   een   steil   met   gladde   stenen   bezaaid   paadje.   Eenmaal   boven   en   allebei   best   wel   moe   dachten we   daar   te   kunnen   overnachten.   En   zondag   de   rest   naar   Le   Puy   te   lopen.   Maar   je   weet   nooit   wat Jacobus   met   je   voor   heeft.   Dus   toen   we   vroegen   om   een   slaapplaats   was   alles   complet.   (vol)   Dan maar   naar   Le   Puy.   Wij   weer   de   heuvel   af   en   volgden   verder   de   route,   die   na   weer   een   klim   en   een nog   langere   en   steilere   daling   eindigde   beneden   in   Le   Puy   en   Velay.   Het   hotel   St.   Jaques   had jammer   genoeg   maar   ruimte   voor   1   nacht.   Maar   even   verder   waren   meerdere   hotels,   en   vonden een   slaapplaats   voor   2   nachten.   In   totaal   hadden   we   vandaag   zo'n   30   km   gelopen.   Na   heerlijk   in bad   en   gedouched   te   hebben   vonden   we   wel   dat   we   een   heerlijke   maaltijd   hadden   verdiend.   Na   de maaltijd   hebben   we   maar   geen   dessert   genomen   want   bij   Peta   gingen   de   luiken   dicht.   Dus   lekker naar bed na een enerverende dag. Groetjes van de volhouders. Frans.
Dagboek