Frans Hesselberth
1 Juni t/m 15 Juni
01/06 Le Puy en Velay 1   juni   alweer,   wat   vliegt   de   tijd.   We   zijn   alweer   2   mnd   op   pad.   Heerlijk   uitgeslapen   vandaag   na   een   zware   dag.   Uitgebreid ontbeten.   Keuze   genoeg.   Buiten   een   beetje   druilerig.   Ons   wasje   gedaan    en    naar    buiten.    Heerlijk    lopen    kuieren    door    smalle straatjes,   met   keien   die   lastig   te   belopen   zijn.   Nog   erger   dan “kinderhoofdjes”.   Le   Puy   is   een   grote   stad   maar   niet   vlak.   Stijgen en   dalen   en   dat   op   je   vrije   dag.   Je   ziet   hier   geen   rolstoelen   en weinig     kinderwagens.     ‘t     is     geen     doen.     Je     wordt     helemaal geshuffeld.   Maar   goed,   eerst   langs   het   VVV.   Daar   ‘n   verhaaltje   op internet    gezet.    Na    10    min    was    ‘t    lunchtijd.    we    mochten    ons verhaal   af   maken   en   daarna   sloten   ze   tot   2   uur.   Wij   gingen   dus ook     lunchen.     Heerlijke     salade     +     omelet.     Daarna     naar     de Kathedraal.   Een   prachtige   kerk,   met   grote   schilderijen,   biechthokjes   en   een   heel   mooi   liturgisch   centrum   met   heel   merkwaardig een zwarte madonna met ‘n zwart kind. Ook was er een beeld van Jacobus dus daar een kaarsje aangestoken dat alle pelgrims maar gezond   en   wel   naar   Santiago   de   C.   mogen   lopen.   Le   Puy   is   al   honderden   jaren   een   startplaats   –   net   als   Vezelay   –   voor   pelgrims.   Ook was   er   bij   de   kerk   ‘n   winkeltje.   Daar   hebben   we   onze   stempel   gehaald.   Ook   onze   namen   in   het   “Pelgrimboek”   gezet.   Per   dag   starten er   van   uit   le   Puy   ±   35   mensen.   We   zullen   ze   zeker   tegenkomen.   Na   het   kerkbezoek   nog   door   wat   straatjes   gelopen.   ‘n   Dame   zat buiten   voor   haar   winkeltje   te   kantklossen.   Ook   daar   staat   Le   Puy   ombekend.   We   hebben   even   staan   kijken   naar   haar.   Maar   je wordt   er   kriegelig   van   als   je   probeert   de   klosjes   te   volgen.   Dat   gaat   zo   snel   door   de   vingers.   Enorm!   Niet   mijn   ding.   Het   VVV   weer opgezocht   voor   het   2e   verhaaltje.   Toen   een   biertje   en   een   wijntje   gedronken   en   op   de   kamer   ‘n   tukkie   gedaan.   Echt   ‘n   zondags gevoel.   Om   7   uur   gaan   eten   hier   om   de   hoek.   Heerlijke   salades   en   vlees   met   geitenkaas   sausje.   Nu   heb   ik   wel   toetje   gegeten. Gisteren   was   ik   er   te   moe   voor.   Ik   lust   altijd   ijs,   maar   gisteren   even   niet.   Deze   smaakte   heerlijk.   Daarna   lekker   slapen.   Morgen gaan we weer op pad. Eerst de post halen anders kunnen we niet eens weg. Groetjes van ons. Peta. 02/06 L e Puy en Velay – Montbonnet Zoals   we   al   zeiden   eerst   kijken   of   er   post   is   wat   Mirella/Peter   opgestuurd   hebben.   De   dame   ging voor   ons   kijken   en   er   was   1   kaart   van   de   Fam.   Korevaar.   Heel   erg   leuk,   bedankt.   Het   is   leuk   om   op deze   manier   iets   uit   Nederland   te   horen.   Is   er   nog   meer   post   Madam?   Non,   zei   ze.   Non   pakket? Ze    ging    weer    achterkijken    en    tot    grote    opluchting    was    er    ‘n    pakket.    Daar    zaten    nieuwe routeboekjes   in   en   ‘n   dun   fleecejasje   +   drop!   Fishermansfriend   en   dextro   puur.   (dat   hebben   ze hier   dus   niet)   Ook   hebben   we   wat   spullen   terug   gestuurd.   De   rugzak   weer   aan   gedaan   en   we verlieten   eindelijk   om   9.45   Le   Puy.   Dat   was   gelijk   raak.   De   kuitenbijter   nam   ons   mee   voor   een fikse   klim   de   stad   uit.   Het   ging   richting   Christophe   sur   Dolaison.   H et   1e   deel   van   het   pad   bestond uit   stenen.   Kinderhoofdjes,   maar   dan   vele   malen   on   gelijker.   Het was   flink   oppassen   voor   de   enkels.   Na   ca.   5   ½   km   bij   het   plaatsje La   Roche   kregen   we   van   een   meisje   dat   langs   de   route   een   kraampje   had   gratis   koffie.   We   hebben ook   haar   in   ons   boekje   gezet   voor   een   kaarsje   in   S.   de   C.   Het   ging   verder   over   een   smal   paadje   en aangezien   het   de   afgelopen   dag   en   nacht   behoorlijk   had   geregend   waren   ze   verandert   in   kleine rivieren.   Ook   Peta   leeghwater   kon   hier   weinig   aan   doen   anders   had   ik   een   jaar   vrij   moeten   nemen. Dit   ging   door   tot   in   St.   Christophe.   Daar   hebben   we   wat   gerust,   een   soepje   en   salade   gegeten.   Er zaten   meerdere   pelgrims.   Sommige   lopen   een   gedeelte   en   er   zijn   er   ook   bij   die   doorlopen   tot   in   S. de   C.   Voor   onze   begrippen   is   het   wel   druk   op   de   route.   Na   het   eten   gingen   we   verder   via   Tallode, liac,   lic   en   Ramourouscle   naar   Montbonnet.   Tussen   lic   en   Ramourouscle   werd   het   parcour   nog erger.   Buiten   dat   het   begon   te   regenen   stond   het   hele   pad   onder   water.   Hier   kon   zelfs   Peta leeghwater   niets   aan   doen   en   moesten   we   via   het   weiland   om   deze   water   massa   te   ontlopen.   We zijn   met   redelijke   droge   voeten   overgekomen.   Je   zou   je   haast   afvragen   als   je   voor   zo’n   plas   staat: Hoe   laat   vertrekt   de   boot?   Even   voor   Montbonnet   was   nog   een   klein   kapelletje,   gewijd   aan   St. Roch.   dus   naar   binnen   voor   een   moment   van   bezinning.   Daarna   liepen   we   verder   Montbonnet   in. Aangekomen   bij   het   plaatselijke   restaurantje   waar   we   wat   te   drinken   namen   vroegen   we   aan   de dame   of   er   nog   slaap   gelegenheid   was   in   het   dorp.   Zij   greep   direct   de   telefoon   en   begon   driftig die   en   gene   te   bellen.   Maar   alles   was   complet.   Als   laatste   had   ze   nog   ‘n   adres,   maar   dat   was   5   km buiten   de   route.   We   gaven   aan   dat   dat   niet   erg   was.   Non,   zei   ze,   ze   komt   jullie   van   hier   halen   en   morgenochtend   zet   ze   jullie   weer op   de   route.   Waar   maak   je   zoiets   mee.   Fantastisch   hè?   De   dame   vertelde   ons   ook   dat   je   ‘n   slaapplaats   voor   de   volgende   dag   moet   boeken.   Want   vanaf   Le   Puy   vertrekken   er   dagelijks   meer wandelaars   dan   dat   er   slaapplaatsen   zijn.   Dit   was   voor   ‘t   eerst   dat   we   hier   mee   te   maken   kregen. Tot   nog   toe   nooit   wat   besproken   en   altijd   slaapplaats.   Dus   bellen   naar   ‘t   volgende   adres.   Op   z’n frans   natuurlijk.   Het   ging   heel   goed,   want   ze   snapten   het   in   1   keer.   De   franse   taal   gaat   steeds beter.   Ook   in   samen   werking   met   handen   en   voeten   hoor.   Maar   goed.   Corina   kwam   ons   dus   halen   en bracht   ons   naar   een   groot   onderkomen.   Zij   herbergde   nu   dus   10 mensen.    Dit    grote    huis    was    zelf    verbouwd.    Heel    apart.    Vele boomstammen   zag   je   her   en   der   zitten   en   staan.   Niks   was   recht. Niet   ene   deur   sloot   perfect.   Maar   dit   was   ook   de   opzet   hoorden we   later.   Wij   kregen   een   hele   gezellige   kamer   met   vide   en   daar   sliepen   we.   Corina   had   voor   alle   10 gasten   een   maaltijd   klaargemaakt.   (waren   met   4   nederlanders,   4   fransen   en   2   duitsers)   Dit   was een   hele   gezellige   en   lekkere   maaltijd.   Grove   houten   tafel   met   banken   die   wiebelden,   want   ook daar   was   niks   recht.   Alles   was   scheluw.   Heel   apart.   3   honden   en   5   katten   en   ook   2   kinderen.   Een druk   gezin,   maar   heel   huiselijk.   Na   de   maaltijd   naar   boven   om   dit   verhaal   af   te   schrijven   en   toen naar bed. 22.30 was het licht uit. groetjes Frans. 03/06 Montbonnet – Saugues Om   8   uur   ontbijt   voor   iedereen.   Daarna   ging   iedereen   op   weg.   Fietsen,   lopen,   of   vakantie   houden.   Met   nog   een   echtpaar   werden   we   weer   op   de   route   afgezet.   Vele   wandelaars   waren   al   op   weg.   ‘n   Beetje   Nijmegen idee,   maar   dan   anders.   Je   kunt   aan   de   rugzak   zien   of   ze   voor   ‘n   paar   weken   lopen   of   langer.   Heel   weinig hadden   ‘n   grote   rugzak.   Al   snel   liepen   we   in   colonne   (hoogte   1120   m)   via   een   steil   paadje   met   losse   natte stenen   en   keien   naar   beneden.   Door   de   regen   waren   de   riviertjes   al   weer   gevormd.   Dus   liep   je   door   water (en   ook   door   blubber)   Het   was   heel   goed   uitkijken   geblazen,   want   wegglijden   was   zo   gebeurd.   We   daalden zo’n   300   m.   Sommige   keren   zaten   de   mensen   zo   kort   achter   je,   je   voelde   ze   hijgen   in   je   nek   bij   wijze   van spreken.   Je   krijgt   daar   een   opgejaagd   gevoel   van   en   dat   is   niet   prettig.   Ik   moet   hier   erg   aan   wennen.   Tot nu   toe   hebben   wij   steeds   de   wegen   voor   onszelf   gehad   en   moeten   ze   nu   delen.   Dat   kan   ook   heel   gezellig zijn   hoor.   Iedereen   stopt   es   op   z’n   eigen   tijd.   Dus   je   komt   elkaar   toch geregeld   tegen   onderweg.   Bij   St.   Privat   d’Allier   even   koffie   gedronken. Daar   hoorden   we   van   iemand   die   terugliep   dat   het   bos   slecht   te   belopen was,   heel   veel   water   wat   niet   wegzakt.   Zoveel   had   het   geregend,   dus   Blubbertje,   kleddertje   tot de   knietjes   erin   was   geen   optie.   Dus   verhard   verder   gelopen.   Dit   ging   heel   zachtjes   naar   beneden. dat   liep   lekker.   We   daalden   tot   aan   Monistrol   d’Allier   (hoogte   606   m)   Een   mooi   dorp   doorkliefd door   d’Allier,   een   snelstromende   rivier.   Op   ‘t   ogenblik   komt   er   zoveel   water   van   de   bergen   af   dat lieflijke   riviertjes   kolkende   rivieren   worden.   Wel   mooi   om   te   zien   hoor!   De   rivier   staken   we   over en   toen   mochten   we   weer   omhoog.   De   kuitenbijter   was   weer   terug.   Het   valt   me   wel   een   beetje tegen   dat   als   je   van   berg   wisselt   –   en   dat   doe   je   hier   constant   –   je   eerst   naar   beneden   moet   om vervolgens   weer   enorm   te   stijgen.   Toch   es   navraag   doen   voor   ‘n   loopbrug   of   een   kabelbaan.   Daar   maak   je   echt   vrienden   mee. Sarkozy   es   aanschrijven.   Maar   het   is   er   nu   nog   niet   dus   gewoon   steil   omhoog.   Halverwege   de   berg   (ik   dacht   dat   we   al   bijna   boven waren)   ‘n   broodje   gegeten.   Daarna   weer   verder   omhoog,   wel   niet   zo   steil,   maar   klimmen   is   klimmen   hè?   Via   allerlei   paden   gras, zand,    blubber,    stenen,    en    alles    nat,    nat,    nat.    Eenmaal    boven stonden   we   op   1026   m.   dus   400   m   geklommen.   Je   kon   heel   ver   weg kijken.   Prachtig.   Deze   vergezichten   zal   ik   nooit   meer   vergeten.   Op een   gegeven   moment   konden   we   het   parcours   verlaten.   We   hadden een   mes   bij   ons   dus   een   stuk   afgesneden   van   ‘t   parcours.   Via asfalt   verder   gelopen.   Daar   schoten   we   zo’n   3   km   mee   op.   Al   gauw 1   uur   lopen.   In   de   verte   lag   Saugues.   In   een   dal!   Dus   weer   naar beneden.   Het   is   wel   een   groot   dal   dus   misschien   morgen   ‘n   vlakker parcour?   Maar   dat   lees   je   morgen.   in   ‘t   hotel   aangekomen   lekker   ‘n   bad   genomen.   Wasje   gedaan,   boodschappen   en   heerlijk gegeten.   Straks   lekker   naar   bed,   want   m’n   ogen   vallen   haast   dicht.   Als   je   goed   luistert,   dan   hoor   je   ze   vallen.   Groetjes   van   Peta leeghwater en Frans Hannibal. Peta. 04/06 Saugues - Les Faux Vanmorgen   zijn   we   vroeg   op   gestaan   en   liepen   om   8.20   weg   uit   Saugues.   Even   buiten   het   stadje nog   een   foto   gemaakt   van   een   houten   beeld   van   een   pelgrim.   Saugues   ligt   op   zo’n   930m   hoogte   en onze   route   ging   via   Le   Pinet   naar   La   Clauze   op   1095m.   Vandaar   ging   het   richting   Le   Villeret   d’ Apchier.   Tijdens   de   weg   daar   naar   toe   ontmoetten   we   Jens,   een   duitse   wandelaar,   die   nogal moeilijk   liep.   Hij   had   een   blaar   op   z’n   hiel   die   ontstaan   was   door   de   rand   van   z’n   zooltjes.   Daar   hij niks   bij   zich   had   en   wij   wel,   hebben   we   hem   geholpen.   We   hebben   de   rand   van   z’n   zooltjes   bij   geknipt   en   hem   een   blaarpleister   gegeven   en   een   paar nieuwe   reserve   zooltjes   gegeven.   De   rest   van   de   dag   zijn   we   met   z’n drieën   blijven   lopen.   Hij   kwam   uit   Ober   wesel   en   had   gevaren.   Dus   de   link is   gelegd   en   veel   gebabbeld   over   van   alles   en   nog   wat.   In   het   duits   maar het   meeste   in   het   engels.   In   Chanaleilles   hebben   we   gezamelijk   gegeten,   en   kregen   een   heerlijk   wijntje van   hem.   Daarna   vervolgden   wij   weer   onze   weg   door   het   prachtige   landschap   en   kwamen   terecht      bij   een kapelletje   van   St.   Roche.   Daar   zijn   we   nog   even   naar   binnen   gegaan.   Tijdens   deze   wandeling   kwamen   we   op een   hoogte   van   1309m   terrecht.   Prachtige   panorama’s   geeft   dat.   Om   ca   16.30   uur   kwamen   we   aan   in   Les Faux   en   gingen   direct   naar   onze   kamer,   om   te   douchen.   Voor   het   eten   met   Jens   nog   wat   gedronken   en hebben   ook   gezamelijk   gedineerd.   Pasta   met   Bouef   Bourgignon.   Daarna   heerlijk   naar   bed,   want   we   waren best wel moe. Groetjes. Frans. 05/06 Les Faux – Aumont Aubrac Na   een   wispelturige   nacht   al   voor   de   wekker   wakker.   Waar   maak   je   ‘t   mee   dat   ‘s   nachts   om   2.30   de   telefoon   van   de   kamer   gaat!   We   schrokken   wakker.   Frans   nam   op   en   tuut,   tuut,   tuut.   Boven sliepen   “op   zolder”   zogezegd   ook   wandelaars.   Nou   dan   is   alles   wakker.   Met   dat   gevolg   dat   we   om 7.30   al   aan   ‘t   ontbijt   zaten   en   om   8.30   wegliepen.   De   meeste   wandelaars   gingen   rond   deze   tijd weg.   Onze   duitse   vriend   Jens   liep   ook   vandaag   weer   met   ons   mee.   Had   z’n   voet   verzorgd   en   het ging   beter   nu.   We   zaten   nog   steeds   hoog   (1017m)   Het   golfde   flink.   Prachtige   bossen,   veel   geuren maar   alles   ook   kledder   nat.   want   er   is   wat   gevallen   hier.   Dus vandaag   veel   verhard   gelopen.   In   St   Alban   sur   Limagnole   koffie gedronken   en   ons   wat   warmer   aangekleed.   Vanmorgen   heel   veel blauw   aan   de   lucht,   dus   korte   broek   en   jas   uit.   Maar   dat   was   te voorbarig.   De   lucht   werd   steeds   grijzer.   Na   de   koffie   verder   over   de   glooiende   wegen.   Mooie omgeving   met   prachtig   veel   Brem   en   heel   veel   forsijtsia’s.   Via   Grazières   naar   Chabannes   ‘n   heel klein   dorp   maar   wel   met   2   picknickbanken.   Door   de   wandelaars   dankbaar   gebruikt.   Ook   door   ons.   ‘t was   nog   droog   dus   Frans   heeft   een   soepje   gekookt.   Salade   +   broodjes   erbij.   Dat   was   smullen. Toen   weer   verder,   en   zachtjes   omhoog   naar   1100m.   Bij   Aumont   Aubrac   mochten   we   ca   100m dalen.   Daar   aangekomen   eerst   onderdak   zoeken   en   dus   in   ‘n   gezellig   hotel   neergestreken.   Het   was   inmiddels   gaan   regenen   dus   op tijd   binnen.   Gisteren   hebben   we   Gerard   gebeld   of   hij   over   2   weken   een   plekkie   voor   ons   heeft   op   z’n   camping   en   dat   heeft   ie.   Dus vandaag   onze   tent   naar   huis   gestuurd.   Het   is   hier   nergens   vlak.   Alles   is   z.....nat   en   nergens   ‘n   camping.   Bij   ‘t   hotel   kwamen meerdere   wandelaars   binnen.   Velen   ervan   herken   je,   en   je   maakt   ‘n   praatje.   Het   is   ook   gezellig   met   elkaar   te   eten.   Jens   slaapt   in een   ander   hotel,   dus   die   zien   we   misschien   morgen   weer.   Of   niet.   Na   het   eten   de   rugzakken   anders   verdeeld.   We   gaan   lichter lopen.   Kijken   hoe   het   bevalt.   Nu   gaan   we   slapen   en   morgen   weer   stappen,   zoals   de   belgen   dat   zeggen.   Welterusten   en   de   groetjes van Peta.  Peta. 06/06 Aumont Aubrac – Rieutort d’ Aubrac Als   je   iedere   dag   moet   benoemen   met   een   paar   woorden   dan   is   dit   de   dag   van   kou,   regen,   modder,   moeras,   rivieren   op   de   paden,   al met   al,   heel   zwaar.   Dit   begon   allemaal   vanmorgen   na   het   ontbijt   toen   we   vertrokken   uit   Aumont   Aubrac.   Het   1e   stuk   viel   wel   mee, we   hadden   zelf   onze   route   gevonden   die   verderop   weer   samen   kwam   met   de   GR65.   bij   een   kapelletje   kwam   alles   weer   samen   en liepen   in   kolonne   langs   de   weg   tot   we   bij   Lasbros   het   bos   inliepen.   Het   miezerde   al   vanaf   ons vertrek   maar   de   paden   in   het   bos   waren   hier   nog   goed   te   belopen.   Bij   Les   Quatres   Chemins,   was een   soort   van   wegrestaurant   maar   dat   is   denk   ik   iets   te   overdreven.   De   koffie   was   niet   te drinken,   maar   het   was   warm.   De   1   na   de   ander   kwam   daar   aan   dus   moesten   de   anderen   opstaan   om plaats   te   maken.   Dit   zegt   wel   iets   van   de   grootte   van   het   lokaal.   Dus   wij   gingen   ook   weer   verder. De   regenjassen   aan   en   daar   gingen   we   weer.   Na   ca   500m   ging   het   pad   vanuit   het   bos   tussen   de weilanden   door.   Hier   waren   door   de   regen   rivieren   en   meertjes   ontstaan   op   de   paden.   Het   was zelfs   zo   erg   dat   we   het   pad   moesten   verlaten   en   via   het   weiland,   wat   voor   een   deel   ook   een moeras    was    geworden,    verder    moesten    lopen.    Na    zo’n    500m   konden   we   weer   op   het   pad   komen.   Maar   daarmee   waren   we   nog niet   aan   het   einde   van   al   dat   geblubber,   dat   ging   nog   zo'n   4   km   door.   Halverwege   was   er   een   rivier over   het   pad   en   het   omliggende   terrein   ontstaan.   Het   werd   nu   zo   moeilijk   om   er   overheen   te komen.   Op   de   plaats   waar   de   rivier   het   smalst   was   probeerden   we   over   te   steken.   Dit   ging   voor   mij niet    zonder    problemen.    Peta    kwam    redelijk    droog    over    (deze    keer    dan)    maar    omdat    ik    iets zwaarder   ben   kon   de   graspol   mijn   gewicht   niet   houden.   Ik   zakte   tot   aan   mijn   enkels   in   de   modder. We   konden   er   wel   om   lachen.   Een   stuk   verder   op   kregen   we   weer   zoiets   en   nu   stak   Peta   iets   te snel   over   en   hup,   ook   tot   de   enkels   erin.   Sokken   nat,   je   kent   het   wel.   Getsie.   Aan   het   einde   van   dit pad   was   een   Auberge.   "Ferme   des   Gentlanes   Dit   was   voor   alle   pelgrims   de   zoete   inval.   We   mochten er   ons   eigen   eten   op   eten   en   er   was   koffie   en   thee   te   koop.   En   alles   met   'n   gastvrijheid,   die   je   maar   zelden   kent.   Iedereen   kwam met   modderschoenen,   natte   kleding   en   natte   rugzakken   binnen.   Ze   schudde   zo   haar   hoofd,   maar   vond   het   goed.   Na   het   eten   weer verder,   en   er   volgde   een   fikse   klim   naar   1261m   over   paden   bezaaid   met   keien   en   natuurlijk   modder   en   koeienvlaaien.   De   parfum was   alom   aanwezig.   Het   landschap   was   heel   onfrans.   Het   deed   ons   denken   aan   Engeland   en   Ierland,   muurtjes   van   keien   en   ook gigantische   keien   in   het   land.   Op   die   hoogte   en   met   bijna   niets   en   niemand   in   de   buurt,   een   heel   indrukwekkend   gezicht.   Het   was inmiddels   droog   geworden.   Het   had   zeker   wel   6 à   7   uur   geregend.   Niet   hard,   maar   je   wordt   wel   klets   nat.   Van   daar   gingen   we   weer afdalen   naar   Rieutort   d'Aubrac.   Door   het   klimmen   en   het   dalen van   de   laatste   dagen   en   ook   vandaag   niet   te   vergeten   speelde   een spier   aan   de   bovenkant   van   mijn   voet   naar   mijn   scheenbeen   me parten.   Dus   besloten   we   in   Rieutort   d'Aubrac   te   overnachten.   We slapen    hier    in    een    soort    tent    die    je    vind    op    de    steppen    in Mongolië.   Je   kunt   er   met   12   slapen.   we   zijn   met   8   personen.   2 mannen   en   6   vrouwen.   Het   lijkt   wel   een   harem.   Ook   is   er   een aparte    ruimte    om    gezellig    bij    elkaar    te    zitten    en    te    eten. Schitterend.   Na   heerlijk   te   hebben   gedoucht   zit   ik   dit   nu   te schrijven     onder     het     genot     van     een     biertje.     Peta     zit     te puzzelen/kaarten.   We   moeten   nog   eten   en   ook   dit   keer   wacht   ons   een   verrassing.   De   meeste   keren   was   het   goed.   Verder   heb   ik niks te vertellen, dan jullie allen te groeten, die dit lezen. Groeten van de moerrastrappers. Frans. 07/06 Rieutort d'Aubrac - Nasbinals Fantastisch   geslapen   in   de   "Youth",   de   mongoolse   tent.   Heel   apart   om   daarin   te   slapen.   Een   leuke ervaring.   Het   was   daar   ook   heel   stil.   Het   was   niet   zo   warm   in   die   youth   maar   wel   behagelijk.   Het voelde   goed,   zullen   we   maar   zeggen.   Om   6.30   liep   de   wekker   af   (telefoon)   en   om   7.30   ontbijt.   De dame   die   dit   beheerde   had   wat   kleding   van   ons   gewassen   in   de   wasmachine   en   ook   van   andere wandelaars.   Het   was   gisteren   zulk   bere   weer,   dat   iedereen   was   nat   en   zat   ook   noges   onder   de blubber.   Ook   ging   alles   in   de   droger.   Wat   'n   service.   Het   wasje   opgevouwen   en   in   de   rugzak.   We konden   op   pad.   Maar   het   zat   erin   dat   we   niet   ver   konden   lopen.   Helaas   heeft   Frans   aan   z'n rechterbeen   een   pijnlijke   scheenbeen   aan   de   onderkant,   schuinweg   trekkend   naar   de   kuit.   Het   zit ons   niet   mee.   Het   terrein   werkt   ook   niet   altijd   mee.   En   vaak   kun   je   niet   anders   dan   daarover   heen te   lopen.   En   het   is   ook   wel   leuk   maar   het   kan   ook   te   veel   zijn.   We   hebben   dus   weer   een   beetje pech.   Hopelijk   gaat   het   snel   over.   We   zijn   toch   weggegaan   en   gelukkig   zijn   op   redelijke   korte   afstanden   dorpjes   gelegen   waar   we eventueel   kunnen   verblijven.   Benieuwd   hoever   we   kunnen   komen.   3,   6½   of   15   km.   We   liepen   via   een   asfalt   weg   door   een   landschap wat   glooiend   was   en   heel   onfrans   aandeed.   Frans   schreef   dit   gisteren   ook   al.   Wel   heel   mooi   om   te   zien   al   die   grote   losse   keien midden   in   dat   landschap   en   ook   al   die   muurtjes.   Km's   lange   muurtjes   van   keien.   Dat   ligt   al   ruim   1000jr   (?)   al   zo.   Wat   een   arbeid   is dat   geweest   in   die   tijd!   Op   onze   rugzakhoes   staat   "Zwerfkei",   nu   daar   zijn   er   hier   genoeg   van.   Als   je   dit   alles   ziet   komt   in   je   op "de   aarde   was   woest   en   ledig"   Het   is   onvoorstelbaar   dat   dit   al   duizenden   jaren   zo   ligt.   We   liepen   het   1e   dorpje   binnen,   Montgros. We   hadden   er   al   3km   op   zitten.   Daar   was   een   Auberge   dus   even   rusten     en     koffie.     Daarna     verder     richting,     naar     wat     wij zeggen Nasibal.    (orgineel    is    het    Nasbinals)    Het    was    trouwens aardig    weer.    Wel    erg    koud.    4ºC!    Nog    steeds    op    ruim    1000m hoogte   zittend   is   het   altijd   wat   kouder.   Maar   4ºC   is   niet   veel   hè! maar...........   Donkere   wolken   kwamen   vanuit   de   verte   wel   onze   kant uit.   De   regenpakken   alvast   aangetrokken.   Is   het   niet   voor   de regen   dan   wel   voor   de   kou.   Het   pad   ging   verder   als   stenen   paadje. Stenen,   keien,   en   nog   veel   meer   losliggende   stenen.   Om   gek   van   te worden.   Ook   stonden   er   hier   en   daar   nog   flinke   plassen   waar   je gelukkig   wel   omheen   kon   lopen.   Toevallig   liep   ik   voorop   en   opeens   hoor   ik Au   au!   Kijk   ik   om,   heeft   Frans   zich   verstapt   op   een   steen en   nu   kreeg   zijn   linkerbeen   een   oplawaaier.   De   voet   ging   iets   dubbel   wat   resulteerde   in   een   pijnlijke   kuit.   Potverdorie.   Dubbele pech.   Het   zweet   brak   hem   uit   dat   kun   je   je   wel   voorstellen.   Geprobeerd   met   wat wrijven   het   een   beetje   te   verzachten,   maar   het kwaad   was   al   geschied.   De   klap   verwerkend   toch   nog   1km   doorgestrompeld   naar   het   volgende   dorp   Nasbinals.   Daar   een   hotelletje opgezocht   en   geprobeerd   de   dubbele   pech   een   plek   te   geven.   Dat   viel   niet   mee   kan   ik   je   zeggen.   Vele   tranen   zijn   gevloeid.   want 1+1=2.   We   kunnen   weer   niet   verder,   we   moeten   weer   gaan   zitten.   In   de   middag   de   feiten   op   een   rijtje   gezet   en   kijken   hoe   we   hier vandaan   komen   want   openbaar   vervoer is   hier   niet.   Je   zit   hier   redelijk   geïsoleerd.   Contact   gezocht   met   Gerard   en   Trijnie   en   daar kunnen   we   terecht.   Zij   zijn   vrienden   en   hebben   een   camping   in   Montcabrier.   We   zouden   daar   toch wel   naar   toe   gegaan   zijn,   maar   niet   te   bedenken   dat   het   nu   al   is.   Naar   het   VVV   gegaan   wat   de   mogelijkheden   zijn.   Er   rijden   hier   wel   bagage   taxi's   die   bagage   vooruit   brengen   van   wandelaars. Nu   kunnen   we   maandag   meerijden   met   zo'n   busje   tot   Espalion.   Daar   is   een   mogelijkheid   om   weer verder   te   kunnen.   Bus   misschien?"Je   leest   het   maandag   wel.   Nu   dit   geregeld   is   voel   je   je   wel   al wat   prettiger.   's   Avonds   hebben   we   met   mensen   gegeten   die   we   de   laatste   dagen   veel   gezien   en gesproken   hebben.   Zij   wonen   tussen   Straatsburg   en   Metz.   Die   lopen   nog   tot   Conques.   Nog   een   dag of   4.   Zij   lopen   telkens   2   weken.   Het   was   heel   plezierig      en   gezellig   om   met   deze   mensen   te   eten. Na de maaltijd nog wat tv gekeken en toen de oogjes dicht. Groetjes van ons. Peta. 08/06 Nasbinals Lekker   uitgeslapen   tot   8.15   en   op   het   gemak   ontbeten.   De   benen   nog   pijnlijk,   verzorgd   cq   gemasseerd   voor   zo   ver   het   kon.   Toen zitten   en   een   kussen   er   onder.   Het   scheenbeen   is   iets   opgezet   dus   de   boel   verhogen   lijkt   ons   verstandiger.   Rond   11   uur   naar beneden   voor   koffie   of   iets   dergelijks.   Alle   tafels   vol   dus   plaats   genomen   aan   de   bar.   Eerst   koffie   en   toen   'n   wijntje.   Ook   werden er   olijven   neergezet   en   pinda's.   Heel   lekker.   Tegelijkertijd   zie   je   mensen   +   rugzakken   voorbij   gaan.   Dat   is   een   pijnlijk   gezicht   kan ik   je   zeggen.   Het   is   buiten   wel   snertweer   en   koud   maar   ze   lopen   wel.   Daarna   naar   boven   voor   een   broodje   etc   en   daarna   een   tukkie gedaan.   Finale   van   het   tennis   gekeken   van   Roland   Garos.   Het   is   echt   zondag,   rustdag.   's   Avonds   heerlijk   gegeten.   Nu   samen   welis waar   want   de   groep   waar   we   mee   optrokken   zogezegd   zijn   al   2   of   3   dagen   vooruit.   Misschien   zien   we   morgen   in   Espalion   een bekende.   Veel   valt   er   over   zo'n   rustdag   niet   te   vertellen   want   op   zo'n   hotelkamer   beleef   je   niet   zo   veel.   Tv   kijken   en   vooral zitten. Groetjes van ons. Peta. 09/06 Nasbinals - Espaniol Vanmorgen   werden   we   wat   raar   wakker,   de   telefoon   ging   af,   we   dachten   dat   het   de   wekfunctie   was   maar   het   bleek   dat   we   een oproep   hadden   gemist,   toen   we   dit   nr.   terugbelden   kregen   we   van   een   neef   van   Peta   het   droevige   nieuws   dat   zijn vader,   onze   Ome Frans   Gelderblom   was   overleden.    Als   1e   willen   we   tante   Magda,   Frans   en   Anita,   Erwin   en   Anita   en   de   kinderen   onze   oprechte deelneming   wensen   in   deze   moeilijke   dagen.   Ome   Frans   blijf   altijd   in   onze   gedachten   als   een   rustige   man   die   altijd   klaar   stond   om een   ander   te   helpen.   Voor   ons   in   het   bijzonder   tijdens   onze   jaarlijkse BBQ   op   Oostvoorne,   waar   hij   zonder   dat   er   iets   gevraagd werd   de   rommel   begon   op   te   ruimen,   koffie   in   ging   schenken   en/of   afwassen.   Kortom   hij   stak   altijd   en   helpende   hand   uit.   Ook zullen   we   hem   missen   langs   het   4daagse   parcour.   We   wensen   ieder   sterkte   in   deze   moeilijke   tijd.   Onze   gedachten   zijn   met   jullie. Na   dit   bericht,   wat   je   de   hele   dag   niet   meer   loslaat,   hebben   we   onze   rugzakken   gepakt   en   zijn   beneden   gaan   ontbijten. Om   12   uur zouden   we   worden   opgehaald   met   het   bagagebusje,   die   ons   naar   Espalion   zou   brengen(   dit   is   geen   Spanje),   zodat   we   via   Rodez   en Figeac   naar   Cahors   zouden   kunnen   komen.   Dit   vanwege   de   problemen   met   de   benen,   waar   ik   verder   geen   woorden   meer   aan   vuil gaat   maken.   Want   ik   BAAL!   Maar   we   laten   de   moed   niet   zakken,   we   stellen   alleen   ons   plan   weer   bij.   Om   ca.   13.30   verscheen   de bagagewagen,   en   het   duurde   hier   ook   even   voor   we   konden   vertrekken,   maar   dit   was   nog   niet   alles,   want   wie   denkt   dat   we   dan   in   1 keer   door   konden   rijden   naar   Espalion   die   heeft   het   mis.   De   auto   volgde   een   route   langs   verschillende   dorpjes   en   hotels   om   de     bagage   af   te   geven   of   op   te   halen.   Ook   klopte   het   aantal   koffers   zo   af   en   toe   niet   meer.   Na   een   reis   van   rijden   en   stoppen,   rijden en   stoppen   kwamen   we   om   15.30   in   Espaniol   aan.   het   was   maar   35   km.   Daar   bleek   dat   we   onze   verbinding   naar   Rodez   niet   meer konden   halen,   die   rijdt   maar   2   x   op   een   dag.   Dus   we   moesten   onderdak   vinden,   en   de   volgende   dag   onze   reis   vervolgen.   Na   nog   even   in   het   stadje   te   hebben   rondgekeken   wat   zeker   de   moeite   waard was,   een   schitterend   uitzicht   over   de   Lot,   die   door   het   stadje   stroomt,   en   wat   leuke   winkeltjes zijn   we   naar   ons   hotel   gegaan.   Daar   ontmoetten   we   de   2   dames   uit   Belgie   weer,   die   we   dagen daarvoor   ook   geregeld   tegenkwamen   tijdens   onze   wandeling.   Zo   ook   de   2   mensen   uit   de   Elzas   waar we   2   dagen   hiervoor   mee   gegeten   hadden.   Dit   was   een   leuk   weerzien.   ´s   Avonds   hebben   we   met   de 2   Belgische   dames,   waarvan   er   1   eigenlijk   Nederlandse   was,   gegeten   en   gezellig   gekletst.   Na   het eten   hebben   we   nog   even   gekeken   naar   de   2e   helft   van   Nederland-Italie.   Toen   naar   bed   om   om   8 uur de bus te kunnen halen naar Rodez. Groetjes Frans. Frans. 10/06 Espaniol - Montcabrier ´s   Morgens   al   heel   vroeg   opgestaan,   ten   1e   hadden   we   een   slecht   bed,   dus   blij   dat   we   eruit   konden,   en   ten   2e   hadden   we   een   lange reis   voor   de   boeg.   Om   7.20   liepen   we   op   het   gemak   naar   de   bushalte,   want   om   8   uur ging   de   bus   naar   Rodez.   De   volgende   ging   pas om   13,15   dus   deze   wilde   je   niet   missen.   Om   8.45   in   Rodez   aangekomen,   en   informatie   gevraagd   hoe   te   komen   in   Gourdon.   Dat   gaf volgens   ons   de   beste   aansluiting   voor   Montcabrier.   Frankrijk   is   een   heel   groot   land,   wegen   zijn   goed,   wandel   en   fietspaden   zijn heel   goed   aangegeven,   maar   het   openbaar   vervoer   is   een   grote   ramp   en   zeer   krom!!!   b.v   Vandaag   gaat   de   trein,   en   morgen misschien   niet.   Het   is   maar   hoe   de   wind   waait.   Dan   moet   je   een   busverbinding   zoeken,   als   die   er   is.   De   dame   in   kwestie   kijkt   ons aan   zo   van,   Gourdon?   Nooit   van   gehoord,   ligt   dat   ook   in   Frankrijk?   De   computer   ingedoken   en   het   werd   voor   haar   een   hele   puzzel, maar   na   een   tijdje   was   ze   er   wel   uit.   De   trein   die   gisteren   naar   Figeac   reed   ging   vandaag   dus   niet!   Een   snipperdag   zullen   we   maar zeggen,   er   ging   wel   een   bus   naar   Brive,   dat   ligt   heel   wat   hoger   op   de   kaart   dan   onze   bestemming.   Oke.   Het   werd   een   rit   van   165 km!!   met   dat   gevolg   dat   we   van   10   uur   tot   13.15   in   de   bus   zaten.    Daarvandan   konden   we   wel   met   een   trein   naar   Gourdon,   waar   we om   3   uur   aankwamen.   Wat   een   reis   zeg.   In   Frankrijk   kun   je   met   de   trein   bijna   altijd   richting   Parijs   maar   andersom   haast   niet.   En van   Oost   naar   West   is   helemaal   erg   moeilijk.   Je   moet   in   dit   land   of   een   auto   hebben   of   lopen.   Aangezien   we   geen   auto   bij   ons   hebben   is   het   dus   lopen,   en   als   lopen   moeilijk   wordt   dan   heb   je   een probleem.   Wat   zijn   wij   in   Nederland   toch   verwend   met   het   openbaar   vervoer,   dat   leer   je   op   deze manier   wel   waarderen.   Maar   alle   gekheid   bij   elkaar   gegooid,   in   Gourdon   zat   Gerard   op   een   bankje al   op   ons   te   wachten.   Het   was   weer   een   heel   fijn   weerzien.   Naar   de   camping   gereden   waar   we   door Trijnie    hartelijk    werden    verwelkomd    met    een    heerlijk    hollands    bakkie    koffie.    Een    echte thuiskomer.   Heerlijk   bijgekletst   en   de   bungalow   in.   Die   was   nog   vrij.   Een   prachtig   huis   met   alles erop   en   eraan.   Inclusief   een   zwembad   voor   ons   saampjes!   Waar   voor   mij   wel   een   hele   tankwagen warmwater   bij   mag.   Dit   is   niet   echt   pelgrimeren,   dat   snap   je   wel.   Maar   in   deze   omstandigheden komt   het   goed   uit.   Bij   Trijnie   gegeten   en   ´s   avonds   vielen   we   met   onze   neus   in   de   franse   ballen.   Jeu   de   boules.   Het   regende   nog wel,   maar   de   buien   hebben   we   weggeduwd   en   weggekeken   en   we   konden   Jeu   de   babbelen.   Dit   met      zo´n   20   mensen.   Daarna   naar binnen en met z´n allen (bijna allemaal nederlanders) gezellig zitten praten. En pas om 1 uur het mandje in. Bon nuit. Peta  Spoor. 11/06 Montcabrier Na   een   heerlijke   nacht   lekker   uitgerust   wakker   geworden.   Wilde   bij   Trijnie   brood   halen   maar   dat   was   er   nog   niet,   Dus    met   de andere   mannen   die   ook   moesten   wachten   koffie   gedronken.   Toen   Trijnie   met   het   brood   kwam   zijn   we   naar   de   bungalow   gegaan   om   te   ontbijten.   Na   het   ontbijt   zijn   we   met   Gerard   boodschappen gaan   doen   in   Fumel.   Peta   kon   gelijk   even   bij   de   opticiën   haar   bril   laten   maken,   omdat   daar   een neusvleugeltje   aan   ontbrak.   Na   de   boodschappen,   het   was   inmiddels   middag,   hebben   we   het   rustig aangedaan.   Ik   heb   nog   wat   voor   het   dagboek   geschreven   en   ben   naderhand   toen   het   begon   te pluien   (regenen)   naar   binnen   gegaan,   en   lekker   met   de   beentjes   omhoog   op   de   bank   gaan   zitten. Peta   dook   de   slaapkamer   in   en   heeft   alles   aan   de   achterkant   van   haar   ogen   nog   eens   bekeken.   ´s Avonds   hebben   we   gezellig   met   de   andere   camping   gasten      bij   Trijnie   en   Gerard   gegeten,   en   bij het   genot   van   een   vin   rouge   nog   wat   bij   gebabbeld.   Een   van   de   camping   gasten   heeft   voor   ons   met zijn   laptop   de   foto´s   op   dvd   gezet.   Deze   zo´n   585   kunnen   we   nu   opsturen   voor   de   website.   Daarna   was   het   bedtijd   en   zijn   lekker gaan slapen. Groetjes  Frans. 12/06 Montcabrier Na   een   heerlijke   nachtrust   es   naar   buiten   gekeken   en   wat   denk   je?   Onbewolkt!   da´s   lang   geleden.   Gauw   douchen   en   naar   buiten. We   zitten   hier   in   een   dal   en   telefoneren   is   hierdoor   een   probleem,   dan   moeten   we   het   pad   wat   naast   de   bungalow   ligt   omhoog lopen.   Dat   gedaan   want   ik   wilde   mijn   moeder   bellen   zij   is   jarig   vandaag.   76   jaar!   Van   harte   mam   en   nog   vele   gezonde   jaren   erbij.   En hopelijk   zijn   we   volgend   jaar   wel   op   uw   verjaardag.   We   drinken er      een   wijntje   op.   Proost!   Daarna   weer   naar   de   bungalow   gelopen en   gegeten   en   koffie   gedronken.   De   was   laten   draaien   en   opgehangen.   Bij   Trijnie   wat   verhalen   getypt   voor   op   de   website.   Daarna het   zwempak   aan   en in   de   zon.   Het   werd   lekker   warm   en   ze   hebben   hier   ook   lekkere   zonnestoelen   dus   liggen   en   bakken   maar. Frans   heeft   in   de   ochtend   de   bodem   van   het   zwembad   schoongemaakt   dus   heb   ik   ´s   middags   het   schepnet   genomen   en   wat slachtoffertjes   opgevist.   Er   waren   verschillende   vliegen   en   muggen   die   zwemles   wilden.   Ik   heb   mijn   uiterste   best   gedaan   om   ze   de schoolslag   bij   te   brengen.   Dat   ging   redelijk   moet   ik   zeggen,   maar   sommige   waren   eigenwijs   en   die   gingen   de   andere   kant   op.   Maar   het   watertrappelen   werd   voor   vele   vliegen   toch   een   probleem.   Die zijn   dus   duidelijk   gezakt,   en   hebben   helaas   geen   diploma.   En   met   het   netje   heb   ik   die   er   maar uitgevist.   Zelf   wilde   ik   ook   ´n   poging   wagen   om   te   zwemmen,   maar   toen   het   water   tot   de   knieen kwam    werd    het    door    de    Nederlandse    Vereniging    van    Schiedamse    Huisvrouwen    toch    te    koud bevonden.    Wat    jammer    nou.    Toen    maar    een    tukkie    gaan    doen.    Daarna    samen    heerlijk    een nederlands   prakkie   gekookt.   Witlof   met   aardappelen   en   een   bal   gehakt!!   Zalig!!   Na   het   eten   de foto´s   via   de   tv   bekeken.   Wat   hebben   we   al   veel   gezien   zeg,   enorm   gewoon.   ´s   Avonds   bij   Gerard nog en wijntje wezen drinken en toen de koffer in. Weltrust en tot morgen. Groetjes. Zwemjuffrouw Peta. 13/06 Montcabrier Dit   is   wel   weer   iets   anders,   opstaan   en   niet   gelijk   je   rugzak   hoeven   pakken,   dat   is   heel   dubbel, maar   we   moeten   het   aanvaarden,   het   kan   niet   anders.   Mijn   benen   worden   al   iets   beter,   maar   de enkels   zijn   nog   iets   te   dik   en   met   de   scheenbeen   ontsteking   gaat   ook   al   iets   beter,   het   voelt   niet meer   zo   warm   aan,   dus   ook   niet   meer   zo   pijnlijk.   De   medicijnen   van   Dick   doen   goed   werk.   Vandaag zit   ik   met   de   benen   omhoog   in   het   zonnetje   en   lees   wat.   Even   na   de   middag   begon   het   te   regenen, dus      Peta   ging   werken   aan   haar   schoonheidsslaapje,   ze   wordt   met   de   dag   knapper! Ik   ben   liggend   op   de   bank   wat   tv   gaan   kijken,   dus   aan   rust   ontbreekt   het   ons   niet. Zo   tegen   17.30   hebben   we   samen   het   eten   klaargemaakt,   en   buiten gegeten.   ´s   Avonds   zijn   we   naar   Trijnie   en   Gerard   gegaan,   waar   bijna de   hele   camping   aanwezig   was   voor   de   wedstrijd   Nederland-Frankrijk.   Bij   ieder   doelpunt   brak   er   een hels   lawaai   uit   en   werd   het in   heel   Frankrijk   stil.   Erg   stil.   Na   de   wedstrijd   nog   wat   nagepraat   onder   het genot van een drankje. Daarna naar bed. Groetjes van ons. Frans. 14/06 Montcabrier Uitgeslapen   tot   9   uur.   Als   je   laat   je   bed   ingaat   dan   kom   je   er   ook   later   uit.   Brood   gehaald   bij   Trijnie   en   ontbeten.   Buiten   staat   een picknicktafel   en   daar   hebben   we   een   zonnedekje   opgelegd   en   elkaars   benen   gemasseerd.   Dit   hebben   we   gisteren   ook   zo   gedaan. Deze   tafel   is   een   veel   betere   hoogte   dan   van   een   bed.   een   bed   is   veel   te   laag   om   te   masseren.   En   rugklachten   kunnen   we   echt   niet gebruiken.   Na   de   massage   hebben   we   bij   Trijnie   op   de   computer   wat   verhalen   getypt   en   daarna   een   lekker   soepje   gemaakt.   ´k   Zat eerst   buiten   maar   ben   lekker   naar   binnen   gegaan   want   het   werd   best   frisjes,   en   dan   gaat   een   soepje   er   altijd   in.   ´s   Middags   wat   gepuzzeld   en   natuurlijk   een   schoonheidsdutje   gedaan.   Ik   word me   toch   knap   en   schoon,   ongelofeloos.   ´s   Avonds   bij   Gerard   gegeten.   We   waren   met   20   mensen en   het   was   weer   heerlijk   hollands   gezellig.   Hier   hangt   een   ontspannen   sfeer,   vele   mensen   die   we spreken,   die   hier   ook   op   de   camping   staan,   zeggen   ook   dat   je   deze   gezelligheid   niet   zo   gauw   op een    andere    camping vindt.    We    hebben    dus    een    unieke    plek.    Hier    staan    ook    voornamelijk nederlanders.   En   dat   wordt   nog   gezelliger   als   bv.   Nederland   moet   voetballen.   Heerlijk   het   hele restaurant   vol   en   allemaal   hebben   we   er   dan   verstand   van,   je   kent   dat   wel.   Al   met   al   werd   het weer en latertje, half 2, maar ja gezelligheid kent geen tijd. A demain en de groenten. Peta 15/06 Montcabrier Vandaag   een   kort   verslagje   vanuit   een   nat   stukje   Frankrijk.   Zo   schijnt   de   zon   en   zo   regent   het.   We   hebben   na   de   koffie   samen zitten   kaarten.   In   Pierefitte   sur   Loire   zijn   we   een   kaartcompetitie   gestart   en   daar   gaan   we   nu   mee   verder.   Duizenden.   Het   werd 1-1   dus   een   gelijke   stand.   Met   de   voeten   gaat   het   de   goede   kant   uit.   Aan   het   eind   van   de   week   willen   we   proberen   weer   een   stukje te   gaan   lopen,   ze   geven   dan   ook   beter   weer   op.   We   gaan   het   niet   overhaasten,   aangezien   we   een   flink   stuk   overslaan   hebben   we voldoende   tijd   voor   het   Spaanse   gedeelte,   en   daar   zitten   ook   flinke   kuitenbijters   bij.   Volgens   zeggen   al   gelijk   bij   aankomst   in   St. Jean   Pied   de   Porte.   Dat   is   nog   net   Frankrijk.   De   Pyreneeën   liggen   dan   aan   je   voeten,   dus   klimmen.   Genezing   is   dan   een   wenselijke  zaak.   En   als   je   de   1e   klim   gehad   hebt   dan   zit   je   in   Spanje.   Spanje   begint   dus   heel   fanatiek,   zullen   we   maar   zeggen.   En   tot   die   tijd zit   Frans   veel   met   de   beentjes   omhoog.   En   natuurlijk   de   dagelijks massage.   ´s   Avonds   zijn   we   met   nog   3   stellen   die   ook   op   de camping   stonden   wezen   eten   in   Villefrance   du   Perigord,   dit   ook   vanwege   Vaderdag.   Dit   was   heel   gezellig   en   ook   heerlijk   gelachen. Het   eten   was   ook   heel   lekker.   Daarna   bij   Gerard   een   afzakkertje   gehaald   en   ook   dat   was   weer   gezellig.   En   uiteraard   werd   het weer laat natuurlijk. Maar we konden uitslapen. Bon nuit en de groetjes van ons. Peta.
volgende pagina vorige pagina Dagboek