Frans Hesselberth
Terug van weggeweest
“Terug van weggeweest”  
Hier dan het beloofde nawoord over onze ruim 4 maanden durende tocht.          Tijdens de voorbereidingen heb je allerlei voorstellingen hoe of het zou kunnen gaan. Je leest van tevoren iets over ervaringen van anderen, die ook zo’n soort gelijke tocht gelopen hebben. Je krijgt een sterk gevoel van: zo’n ervaring lijkt me fantastisch. Maar we waren er ook wel van overtuigd dat dit hun ervaringen waren en dat de onze wellicht anders zouden worden. Iedereen beleeft en ervaart de dingen anders. Iedereen heeft een eigen invalshoek qua beleving. Wij wilden samen op pad gaan en geheel blanco. Weliswaar verschillend denkend. Frans denkt heel anders dan ik. Mannen denken sowieso anders dan vrouwen. Allebei gingen we met open vizier de toekomst tegemoet. Met stilletjes in het achterhoofd dat alles gaan zal zoals je van tevoren hoopt. Je gaat een vreemde ongekende periode tegemoet.          Maar eerst moet je afscheid nemen van allen die je dierbaar zijn. Dat is een moeilijk punt kan ik je zeggen. Natuurlijk zijn we optimistisch genoeg om te denken dat je terug komt, maar toch, het is geen afscheid voor 3 weken, laten we eerlijk zijn. Maar met een lach en een traan en met het avontuur in het vooruitzicht neem je afscheid. Je kunt op zo’n moment ook niet inschatten hoelang 4 of 5 maanden duurt. ja achteraf, weet je het wel. 5 weken kun je ook wel inschatten maar 4 of 5 mnd niet. Ik weet wel dat ik het niet wist.          En dan ineens zijn we op weg. Op pad zoals dat heet. We werden al gauw geconfronteerd met dingen die we niet dagelijks tegenkomen. Wij zijn soepel genoeg om stappen terug te doen. De luxe van thuis achter te laten, maar de geborgenheid van de 4 muren ook. Het komende leventje wordt ingrijpend anders. De hele dag lopen op anders soortige schoenen, we lopen wel meer maar niet zo’n lange tijd achter elkaar. Een rugzak op je rug, waar minieme spulletjes inzitten maar toch 15 en 17kg weegt. Je voelt hem wel niet zo, maar hij is er wel degelijk! Heel weinig kleding. Dat is voor een vrouw ook wennen. Het heeft ook z’n voordelen want je hoeft nu niet in de rugzak te kijken van wat zal ik vandaag es aantrekken. Nee, dit is voor het lopen en dat is voor de avond. Veelal hetzelfde. Maar geen klagen hoor want het is ons niet helemaal vreemd en hebben er tenslotte zelf voor gekozen, en we vinden het nog leuk ook.          Maar we zijn op weg, vol verwachting klopt ons hart. Het nauwe contact wat je krijgt met de natuur is schitterend. Dagelijks zie je dat de natuur nog veel tijd nodig heeft om te ontluiken, je ziet alles in z’n pure vorm, Prachtig. Je wordt vaak door vele fluitende en zingende vogels begeleidt op de vreemde wegen. Je gaat leren luisteren naar de natuur, en naar z’n stilte. Je staat daar letterlijk en figuurlijk bij stil, en geniet daar intens van, want in de Rijnmond is helaas weinig stilte. Je loopt door vele onbekende dorpen en plaatsen, ziet rare, gekke, leuke, eigenaardige en bijzondere dingen. Je neemt alles in je op. Je wilt dit alles vasthouden in je hoofd om het tenslotte thuis weer te vertellen. We wisten al op voorhand dat dat niet ging, dus Frans is hard aan het werk gegaan en heeft zoals je weet een prachtige website gemaakt. Iedere dag schreven we om en om een stukje over die dag en via de computer kwam dat dan bij vele mensen terecht. Je moét ook schrijven want je maakt teveel mee, op den duur weet je de helft niet meer. Op deze manier konden wel vele mensen met ons “meelopen”, je volgen. Je vindt het ook leuk dat men je volgt. Je wilt iedereen mee laten delen in jouw belevingen. Je hebt die mensen tenslotte ook los moeten laten om dit te kunnen doen, maar andersom hebben zij ons ook los moeten laten. En dat is net zo moeilijk. Daarom vindt je het belangrijk dat men je kan volgen. Je neemt voor je gevoel toch wel iedereen mee. Zelfs mensen die niet meer leven. Je komt ook in situaties terecht dat je tegen elkaar zegt: o, dat zou die of die eens moeten zien, of iets dergelijks. Zo neem je vele mensen mee. Dit is heel leuk. Het geeft je ook een goed gevoel. Als we het b.v over Tom hadden, gingen we spontaan Berend Botje zingen. En ik kan je verklappen, we hebben veel gezongen. Gaandeweg je vrijheid proeven. Gaandeweg ook andere mensen ontmoeten. Wat is ontmoeten eigenlijk? We willen dit door middel van een gedicht weergeven, zoals wij het ook ervaren hebben. Dit gedicht komt uit het boekje “Mensen van de Weg” “Ontmoeten” * Ontmoeten is de stap durven zetten ons ware gezicht durven tonen onze vrees en onzekerheid opzij schuiven en die ander helemaal vertrouwen ons bij die ander goed voelen en ook geborgen weten. * Ontmoeten is niet veel vragen stellen niet aandringen of uitpluizen geen beslag leggen en vooroordelen vergeten. * Het is aanvoelen en luisteren stil worden met de ander en de ander alle vrijheid geven. * Ontmoeten geeft nieuwe horizonten aan het leven we moeten onze kleinheid, onze onmacht niet langer verbergen ons verdriet en onze pijn niet langer alleen dragen. * Er zijn mensen onderweg bij wie ik mezelf mag zijn. * En er is de Andere, die we voorzichtig God mogen noemen en die we soms mogen ervaren terwijl Hij met ons meestapt. *          Leven met heel veel tijd, maar tegelijkertijd ook zonder tijd. Dit is best wennen. Dit is ook ont-moeten. Ik weet wel dat ik in het begin “door” wilde lopen, tempo lopen zoals dat heet. Nee, je moet leren verdelen. Ook bleef ik rekenen van, als we vandaag van hier tot daar lopen dan halen we het makkelijk. Beetje fout natuurlijk, maar dat zit in je. Op den duur raak je wel gewend aan de “vrije” tijd. Dan reken je niet meer zo, en dat loopt stukken ontspannender. Het is een leerproces.          Ook verlaat je je land en komt steeds in aanraking met “vreemde” mensen die jouw taal niet spreken. Jij kent 6 woorden frans maar probeert toch aansluiting te krijgen. Meestal lukte dit ook wel. Ook de gebruiken zijn daar anders. België is anders dan Nederland en Spanje is ook totaal anders dan Frankrijk. Je past je steeds weer aan. Dat moet ook wel. Je moet ook niet schromen om iets te vragen aan iemand ook al beheers je de taal absoluut niet. Dat is ook wel lachen kan ik je vertellen, maar op deze manier hebben we wel veel mooie, ontroerende, leuke, bijzondere ontmoetingen gehad. Tijdens het lopen heb je ook ontmoetingen met elkaar tijdens lange diepgaande gesprekken, maar je hebt ook ontmoetingen met jezelf. Komt erachter dat je anders reageert op situaties dan dat je eigenlijk dacht. Zowel positief als negatief. Maar er zijn ook lange stiltes geweest. Wat ook heel fijn is. Je leert te luisteren naar de stilte, en naar jezelf. Je komt ook in gesprek met God en je bent Hem ongelofelijk dankbaar dat jij daar toch maar loopt. Dat jou de “tijd” is gegeven om er zomaar een paar maanden tussenuit te gaan en te genieten van alles en iedereen maar juist ook van elkaar. Wij hebben sterk ervaren dat “houden van” intens doorgroeit op zo’n tocht.          Zoals ik net al zei hebben we veel gezongen onderweg, vooral in het begin. Van religieuze liedjes tot en met het aapje op het stokje. Ook verzonnen we zelf teksten. Lachen natuurlijk, want humor is ook steeds met ons meegegaan, dat was absoluut niet thuis gelaten. We zongen dan ook voluit want je kwam soms uren toch niemand tegen.          Het traject in België was mooi maar redelijk zwaar, dat kwam door de regen en de modder. Frankrijk is een prachtig land om door te lopen;  groen, heuvelachtig, liefelijk, ook wel enigszins nat, dus ook zwaar, de vele bergen naarmate je verder het zuiden bereikt, maar onbeschrijfelijk mooi. Spanje is heel anders, maar dat moeten we nog ervaren, want zoals iedereen wel weet ging alles toch niet zoals we gedacht hadden.              Verschillende keren werd Frans flink geplaagd door blessures. Daardoor hebben we geregeld ongewilde rustpauzes moeten nemen. Via deze vervelende en pijnlijke zaken werden we gedwongen om met de negatieve kanten van het wandelen om te gaan. Dat valt niet mee kan ik je zeggen. Na de 1e blessure heb je nog zoiets van, een paar dagen rust en dan kunnen we weer verder. Maar verschillende keren werden we teruggefloten. Stiekem ga je toch weer rekenen en dan wordt het zachtjes aan toch duidelijk dat het geen haalbare kaart meer wordt. Je praat er dan met elkaar over en je besluit een stuk over te slaan om dan alleen het Spanje gedeelte te lopen. Tenslotte is dat DE Camino. De pelgrimsweg. Maar als de stoutste droom werkelijkheid wordt dat je niet meer verder mag, dan stort je wereld in. Wat nu? Eerst niks, je bent compleet van de kaart. Daarna  spreekt eerst je hart en dan het verstand. Dus eerst komen de vele tranen (voor de zoveelste keer) en de vele vragen van, waarom mogen wij niet lopen? Zo vele voorbereidingen gedaan, dingen geregeld, etc. Waarom? Waarom? Maar als de tranen enigszins zijn gedroogd dan gaat het verstand spreken. De gezondheid gaat tenslotte ten alle tijden vóór!          Na wat gesprekken met de kinderen en familie te hebben gehad zijn we overeengekomen om de tijd “anders” te gaan invullen en dat we het Spanje gedeelte gaan afleggen met de trein. Uitgebreid hebben we op deze manier de plaatsen kunnen bekijken, die aan de route liggen, met hun kathedralen, musea etc. En onze terrasjes niet te vergeten. Dan kom je tot de conclusie dat de ontmoetingen gewoon doorgaan. We wilden ook ontmoeten, dat was o.a. ook ons doel. Je zal zeggen, dat is toch logisch? Nou, zo logisch is dat niet. We spreken wel 8 woorden frans, maar de Spaanse taal is niet ons ding. En toch hebben we daar hele leuke ontmoetingen gehad, hoe summier ook. Fantastisch. Ons “wandeldoel” was weggevallen voor ons gevoel, maar we hebben wel fijne alternatieven in de plaats daarvan mogen ervaren en beleven.           Het is alles bijelkaar wel een lang nawoord geworden. Sorry, maar we kunnen het niet korter omschrijven allemaal, dit zijn nog maar flarden van onze gedachten over deze ruim 4 maanden durende tocht en dat wilden we sowieso met jullie delen, we kunnen er wel een boek over schrijven).          Tot slot willen wij jullie allemaal bijzonder hartelijk bedanken dat ieder op zijn/haar  manier met ons is “meegelopen”. Via sms, telefoon, kaartje of brief, of via de website. Het heeft ons héél erg goed gedaan te weten dat er zoveel mensen met je meeleven. Raad die gegeven werd, lieve bemoedigende woorden. Allemaal bedankt hiervoor!!          Maar bovenal willen wij onze kinderen bedanken dat zij ons de ruimte hebben gegeven om dit te kunnen doen, zodat wij onze droom konden verwezenlijken. Ook wil ik mijn moeder bedanken, ondanks het feit dat ze het niet zo leuk vond dat we weggingen voor zo’n lange tijd, maar het toch kon opbrengen om ons “los” te laten. Dat valt voor een moeder niet mee. Dank je wel mam, voor Alles!!          En dan na lange tijd vinden we het genoeg en willen we naar huis. We hebben geprobeerd te onthechten, maar vanwege de moderne technieken is dat maar voor een deel gelukt. Alleen je ziet elkaar niet en kan elkaar ook niet vasthouden of knuffelen, dat is ook al moeilijk genoeg. Plus, we willen  ons normale leven weer oppakken.          En dan komen we thuis. We werden hartelijk en liefdevol opgewacht en verwelkomt door de kinderen, moeders, familie, en vrienden. Als een warme deken komt het over je heen. Daar zijn geen woorden voor. Daar werden we stil van. Men heeft je gemist. Men is blij je weer te zien om zodoende je weer vast te kunnen houden. Dit is van hele grote waarde. Deze liefde kan niet komen zonder de liefde van God.          Ondanks de blessures hebben we toch nog 800 km. gelopen. We hebben enorm veel gezien. Veel ervaringen opgedaan. Schitterende ontmoetingen gehad, vele mooie hoge bergen gezien maar ook vele diepe dalen. Alles bij elkaar genomen zijn we verschrikkelijk dankbaar dat we dit hebben kunnen en mogen doen. Het was overal fijn en mooi. Het was goed zo!  Maar chauvinistisch als we zijn zeg ik toch dat er niks gaat boven je eigen land, met al zijn eigenaardigheden, z’n regeltjes en wetjes  maar ook met zijn eigen kaas en brood! Er gaat niks boven thuis. Eigen haard is écht goud waard.          We mochten ook weer gezond thuiskomen (Frans is gelukkig goed herstellende) en dat is een groot goed!! We hopen over een paar jaar het Spanje traject alsnog te lopen en dan Santiago de Compostela alsnog wandelend te bereiken!          Maar nu zijn we als rijke en gelukkige mensen weer “Terug van Weggeweest”.   Lieve groetjes van Frans en Peta   ps. de website blijft voorlopig nog actief.